More Human than Human...

Show me what you are made of

Από περιέργεια, ανεβάζω σε διαδικτυακό εργαλείο ανίχνευσης AI (το οποίο, ειρωνικά, λειτουργεί κι αυτό με τεχνητή νοημοσύνη) ένα δοκιμιακό άρθρο μου από το 2008. Το βρίσκει 78% τεχνητό (!) και μου αραδιάζει τρόπους για να... το κάνω πιο ανθρώπινο. "More human than human is our motto", που έλεγε (προφητικά) και ο αείμνηστος Dr. Tyrell.

Εν τω μεταξύ, οι "βελτιώσεις" που προτείνει δίνουν στις φράσεις έναν τόνο, πώς να το πω, "μικρομέγαλο" και οριακά κωμικό. Ξύλινο, ζορισμένο, χωρίς τον φυσικό ρυθμό του λόγου και με αδόκιμους τύπους λέξεων ("λυγίζεται" αντί για το δικό μου, απολύτως σωστό "λυγίζει"), σαν να τις έγραψε κάποιος που προσπαθεί να φανεί περισπούδαστος ενώ μετά βίας ξέρει να συντάξει μια πρόταση. Απ' την άλλη, ζητά την αφαίρεση ή την αλλαγή στοιχείων που καθορίζουν την προσωπική ιδιαιτερότητα του ύφους, ισοπεδώνοντάς το.

Καθότι ορκισμένη εστέτ της γραφής και με πάνω από τριάντα χρόνια στο κουρμπέτι, απορώ ειλικρινά και εξίσταμαι με όσους θεωρούν ότι ένα κείμενο που είτε έχει "βελτιωθεί", είτε ολοκληρωτικά γραφτεί με τεχνητή νοημοσύνη, εγγυημένα αγγίζει την τελειότητα. Κι ένα παραπάνω εάν πρόκειται για λογοτεχνικό γραπτό. Δυστυχώς, το τι σημαίνει "τέχνη του λόγου", αλλά και "τέχνη" (όπως και "δημιουργικότητα") γενικότερα, φαίνεται πως έχει τερατωδώς διαστρεβλωθεί στις μέρες μας - πράγμα για το οποίο ευθύνεται και η μαζική κουλτούρα των κοινωνικών δικτύων, με τον μιμητισμό που ενθαρρύνει και καλλιεργεί.

Σε μια ανάρτηση ή σχόλιο, δεν θυμάμαι τίνος, διάβασα πρόσφατα ότι επειδή το ΑΙ κάνει κατάχρηση της παύλας και της άνω τελείας, ορισμένοι που τις χρησιμοποιούσαν από πριν προσπαθούν πλέον να τις αποφεύγουν, για να μην κατηγορηθούν ότι τα κείμενά τους είναι προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης. Εκεί λοιπόν έχουμε φτάσει. Και πού είμαστε ακόμα.