Η Αλίκη Ανάμεσα στους Καθρέφτες (2026)

Εκ γενεθλίων αφορμής

Πείτε του Τρελοκαπελά
Πως η Αλίκη δεν μένει πια εδώ.
Στις πόλεις της Έρημης Χώρας πλανιέται,
σε ασπρόμαυρους μαιάνδρους τεθλασμένους,
ευθέως, πλαγίως,
λοξοσκελώς,
επιγείως, υπογείως,
ιππογωνίως.

Καλημέρα, Καλό Μήνα & Καλό Φθινόπωρο.

Και... ωραία ξεκινάμε.

Με αφορμή τα χτεσινά σχόλια διαδικτυακού πρώην "φίλου" που χαρακτήριζε παντελώς αδιάφορη, "ακαδημαϊκή" και άρα δυνητικά επαίσχυντη για την... υστεροφημία μου την πρόσφατη δημοσίευσή μου σχετικά με την άρια της Olympia από τα Παραμύθια του Hoffmann (συγκεκριμένα, ισχυριζόταν πως δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση μου αν τυχόν... πέθαινα αύριο και εκείνη ειδικά η ανάρτηση ήταν το τελευταίο κείμενο που θα άφηνα πίσω μου, καθότι αυτό, κατά την "έγκριτη" αποψή του, λίγο πολύ θα αποτελούσε τον έσχατο εξευτελισμό), θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τα εξής:

Καθρέφτη, Καθρεφτάκι μου - III

Περί πνευματικής ιδιοκτησίας & διαδικτυακού στρουθοκαμηλισμού

Διαδικτυακή φίλη παραπονιόταν τις προάλλες πως δέχτηκε παρατήρηση και απειλή μήνυσης για το ότι αντέγραψε κείμενο από το ίντερνετ και το ανέβασε στο FB, χωρίς να αναφέρει τίνος ήταν και από πού το πήρε. Η "αποστομωτική", κατά τη γνώμη της, απάντηση που έδωσε στον (φαντάζομαι) άμεσα θιγόμενο ήταν ότι την καλύπτει ο νόμος επειδή δεν κερδίζει τίποτα από την αντιγραφή, με σχόλια τρίτων από κάτω του τύπου "καμένοι εγκέφαλοι, αν θεωρούν τόσο πολύτιμο ό,τι γράφουν ας μην το δημοσιεύουν" κλπ.

54ο Φεστιβάλ Βιβλίου - II

Αφιέρωμα: Βιώσιμη Ανάπτυξη - Το Βιβλίο ως Αρχιτέκτονας του Αύριο

54ο Φεστιβάλ Βιβλίου - I

Αφιέρωμα: Βιώσιμη Ανάπτυξη - Το Βιβλίο ως Αρχιτέκτονας του Αύριο

Οδύσσεια (2026)

Τα κουλουβάχατα της μυθολογίας, κοινωνικό πείραμα ή άλλος ένας κρυφός Δούρειος Ίππος;

Η μύησή μου στη φιλμογραφία του Christopher Nolan έγινε με σειρά μάλλον ανορθόδοξη. Πρώτοι μου "ξεναγοί" στο σαγηνευτικά ιδιότυπο σύμπαν του υπήρξαν τα ευφάνταστα μυστηριακά Memento (2000) και Inception (2010) και το αδικημένο cult διαμαντάκι Following (1998 - πρώτη του, αν δεν απατώμαι, κινηματογραφική απόπειρα), ενώ χάρη στη Βερίνα ανακάλυψα και αγάπησα το ευρηματικότατο Prestige. Δεν με ενθουσίασε, ωστόσο, το υπερφιλόδοξο Interstellar (2014), μα ούτε και το άνισο Tenet (2020), το οποίο σήμανε την κάμψη του ενδιαφέροντός μου για τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη - με αποτέλεσμα να έχω απλώς ακουστά (αλλά στα υπόψιν) τα πολυ-οσκαρικά του Batman Begins (2005), Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (2012) και το παραπροπέρσινο βιογραφικό Oppenheimer (2023).

Προτού καν δω την πρόσφατη, διαβόητη κατά Nolan Οδύσσεια και λόγω του υπέρμετρου προκαταβολικού ντόρου γύρω από αυτήν, είχα άθελά μου εκτεθεί σε άπειρους αποθεωτικούς επαίνους απ' τη μια πλευρά και ακραίες εκφράσεις βδελυγμίας από την άλλη. Υπήρχαν βέβαια και οι μετριοπαθείς, που εντόπιζαν κάποια θετικά στοιχεία αλλά το σύνολο τους απογοήτευσε, ή που σε γενικές γραμμές τους άρεσε, μα κάτι τους ενοχλούσε επίμονα δίχως να μπορούν να το προσδιορίσουν.

Μπούμερανγκ (2026)

Δέκα λέξεις, μια ώρα, μια ιστορία

Ο θάλαμος ευωδούσε από τις ανθοδέσμες και τα γλαστράκια που δεν έπαυαν να κουβαλούν οι επισκέπτες, ενώ οι εξεταστές γιατροί ακόμα μελετούσαν τα αποτελέσματα του μυογράφου. Ο ασθενής, βλέπεις, ήταν πανεπιστημιακός διδάκτωρ με ειδίκευση στον Ιωάννη Στοβαίο και ιδιαίτερα αγαπητός στους φοιτητές του. Όχι όμως και στους συναδέλφους του, οι οποίοι μόνο που δεν είχαν ανοίξει σαμπάνιες μαθαίνοντας για την αιφνίδια περιπέτεια της υγείας του και την εσπευσμένη του εισαγωγή στο νοσοκομείο.

Για ένα Πουκάμισο Αδειανό

Όπου η οθόνη βανδαλίζει την κλασική λογοτεχνία & οι "εκσυγχρονιστές" πιάνονται ντροπιαστικά αδιάβαστοι

Καθώς ουδέποτε με ένοιαξε να ακολουθήσω "οπαδικά" τις εκάστοτε ιδεολογίες/ιδεοληψίες του συρμού ώστε να μη χαρακτηριστώ εχθρός της προόδου και διάφορα άλλα γλαφυρά, με όλο το θάρρος της γνώμης μου διαφωνώ και απογοητεύομαι με τον χειρίστως εννοούμενο "εκσυγχρονισμό" θρυλικών, κοσμαγάπητων ηρώων από την παγκόσμια κλασική λογοτεχνία, που τείνουν να παρουσιάζονται στη μικρή ή στη μεγάλη οθόνη ολοένα και πιο "μεταλλαγμένοι", σε βαθμό ώστε να γίνονται αγνώριστοι και ο αρχικός τους λόγος ύπαρξης να χάνει σχεδόν κάθε νόημα.

More Human than Human...

Show me what you are made of

Από περιέργεια, ανεβάζω σε διαδικτυακό εργαλείο ανίχνευσης AI (το οποίο, ειρωνικά, λειτουργεί κι αυτό με τεχνητή νοημοσύνη) ένα δοκιμιακό άρθρο μου από το 2008. Το βρίσκει 78% τεχνητό (!) και μου αραδιάζει τρόπους για να... το κάνω πιο ανθρώπινο. "More human than human is our motto", που έλεγε (προφητικά) και ο αείμνηστος Dr. Tyrell.

Και Ιδού τα Ολέθρια Αποτελέσματα.

Όντως, μεγάλο πρόβλημα στον ύπνο το ΕΑΡΑΚΧ, το ΦΡΜΕΤΙς και το ΑΓΚΛΑΙΣ. Άσε πια το ΚΕΧΚΗΣ και το FIXXΣΑ. Ή, όταν εμπιστεύεσαι στην τεχνητή "νοημοσύνη" το λεκτικό διαφημιστικού σου σποτ για μέθοδο καταπολέμησης της αϋπνίας.