Γεννήθηκα μέσα στην καταιγίδα
ημέρα Τρίτη ώρα εβδόμη πρωινή
- απ' την αρχή με κυνηγούσαν τα στοιχεία
και οι αριθμοί: τρία, έξι, εφτά, εννέα, δεκατρία
ακολουθία σημαδιακή, σημαδεμένη
απ' το δυσοίωνο μιας λαθραίας δυσαρμονίας
Με το τουφέκι επ' ώμου
περνούν καμαρωτά
σε τέμπο μετρονόμου
κι απ' τις άκριες του δρόμου
το πλήθος τους κοιτά.
Η ανθρώπινη ύπαρξή μας είναι πανδοχείο
με μια νέα άφιξη κάθε πρωί.
Δεκέμβριος του 1938
Στην οδύνη δεν λάθεψαν ποτέ
Οι Παλιοί Δάσκαλοι: πόσο βαθιά κατανοούσαν
Τη θέση της στα ανθρώπινα - τον ερχομό της
Την ώρα που κάποιος άλλος τρώει, ανοίγει το παράθυρο ή περνά βαριεστημένα απέξω,
Όσο κι αν σε μακρόχρονη απουσία το παράθυρο της κάμαρας μείνει ανοιχτό, η ευωδιά του ρόδου ακόμα θα θυμίζει την κάποτε παρούσα αναπνοή. Γι' άλλη μια φορά βρισκόμαστε δίχως πρότερη εμπειρία, νεοφερμένοι, περιδεείς. Το ρόδο! Ανεμπόδιστος από σιδεριές, ο λαβύρινθος των ατραπών του θα εξανέμιζε ως και την αποκοτιά του θανάτου. Η επιθυμία ξαναγεννιέται, αψηφώντας την εξαϋλωμένη μας όψη.
Μελίρρυτη σελήνη στα χείλη των φρενοκρουσμένων
Τα περιβόλια κι οι πολίχνες είναι απόψε λαίμαργα
Τ' άστρα ολόιδια με μελίσσι
Από το αγλαό μέλι που σταλάζει απ' τις κληματαριές
Και να που ολόγλυκη τούς πέφτει από τον ουρανό
Κάθε φεγγαραχτίδα όμοια με στάλα του μελιού
Κι εγώ από την κρυψώνα μου σκαρώνω τη μελένια αυτήν παραβολή
Μα τρέμω το κεντρί το πύρινο απ' τη μέλισσα της Άρκτου
Που απόθεσε στα χέρια μου τις πλανερές αυτές αχτίδες
Και τρύγησε το φεγγαρίσιο μέλι της από το ρόδο των ανέμων
Η λησμονιά είναι σαν τραγούδι
που ελεύθερο από μέτρο και ρυθμό, περιπλανιέται.
Η λησμονιά είναι σαν πουλί που τα φτερά του έχουν φιλιώσει,
διάπλατα ανοιγμένα και ασάλευτα -
ένα πουλί που αγόγγυστα αφήνεται στη ρότα των ανέμων.
Η επιφάνεια του ψωμιού είναι θαυμαστή, πρώτα απ' όλα χάρη στη σχεδόν πανοραμική εντύπωση που μας δίνει: σαν να έχουμε μπροστά μας, στο χέρι μας, τις Άλπεις, την οροσειρά του Ταύρου ή την Κορδιλιέρα των Άνδεων.
Μια για τη λύπη
Δυο για το γέλιο
Τρεις για την κόρη
Τέσσερις για το γιο
Πέντε για το ασήμι
Έξι για το χρυσό
Εφτά για το επτασφράγιστο μυστικό.
Σ' άβυσσο βαφτίζομαι,
σαν ηχώ λικνίζομαι,
σφαίρα στροβιλίζομαι,
στους καιρούς σκορπίζομαι
κι απ' το φως ζαλίζομαι.
Στην έξοδο του λαβυρίνθου
το ζήτημα δεν είναι ποιος δικαιώθηκε,
ποιος έδειξε διαπιστευτήρια υπεροχής
ή ποιος απώλεσε το προσωπείο του
στα μάτια φίλων και δικών.
Στον πηγαιμό για την Ιθάκη
είναι μακρύς και δύσκολος ο δρόμος
κι εσύ, ξένος στον τόπο σου
ξεχνάς τα πρόσωπα των φίλων
και παγιδεύεσαι σ' άλλων αινίγματα
και λαβυρίνθους διαδρομών
δίχως τέρμα κι επιστροφή.