Εσύ Ποιος Είσαι; Εδώ Τι Είναι;

Η απίστευτη "λογική" του FB και των λοιπών συναφών μέσων: "Επειδή υποψιαστήκαμε ότι κάποιος κακόβουλος μπήκε στο σπίτι σας, για να σας προστατέψουμε σας κλειδώνουμε έξω απ' το σπίτι σας και απαιτούμε να αποδείξετε εσείς (ο παθών και θιγόμενος) ότι... το σπίτι είναι δικό σας". Όπως και των υπηρεσιών ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, οι οποίες για να βεβαιωθούν πως δεν είμαστε ένας τυχαίος hacker όταν συνδεόμαστε από διαφορετική συσκευή - που το νόημα του webmail, να πάρει η οργή, δεν είναι αυτό ακριβώς: να έχουμε πρόσβαση από οπουδήποτε; - ζητούν να τους απαντήσουμε αν... είμαστε εμείς οι ίδιοι και όχι ο hacker. Λες και σε περίπτωση που (χτύπα ξύλο) πέσει το κινητό μας στα χέρια ενός κλέφτη ή εκβιαστή, αυτός με ειλικρίνεια και αυταπάρνηση θα αποποιηθεί τη δική μας ταυτότητα και θα επιστρέψει συντετριμμένος το κλοπιμαίο. Τύφλα να 'χει ο Ionesco. Οι νέες μέθοδοι "προστασίας" του χρήστη πιο πολύ διακυβεύουν παρά ενισχύουν τη διαδικτυακή του ασφάλεια, αποκλείοντάς τον όλο και περισσότερο, όλο και πιο απροκάλυπτα, απ' την εποπτεία και τον έλεγχο των ίδιων του των προσωπικών στοιχείων και δεδομένων. Ουσιαστικά, μας θεωρούν κρετίνους και παντελώς άχρηστους και μας το τρίβουν διαρκώς στα μούτρα. Κι εμείς - είτε με άβουλη υπακοή, είτε από άγνοια, είτε εξ ανάγκης και νόμου - το ανεχόμαστε.

Η Κριτική της Κριτικής, ω Κριτική #2

Το γεγονός και μόνο ότι ένας καλλιτέχνης μπήκε στον κόπο να δημιουργήσει ειδική (έστω και βραχύβια) στήλη σε διαδικτυακό μέσο, όπου "έκρινε τους κριτικούς" σε πνεύμα και με λεξιλόγιο παντελώς στερούμενα σοβαρότητας, νομίζω λέει πολλά. Δεν είναι τυχαίο που θεωρείται αντιδεοντολογικό το να απαντά κανείς σε κριτικές, και μάλιστα εν βρασμώ. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αναξιοπρεπές ως αντίδραση σ' έναν από περιωπής και ενυπόγραφο αναλυτικό σχολιασμό, απ' το "τι είπες ρε, ξέρεις ποιος είμαι εγώ" και το να χρησιμοποιείς ένα δημόσιο βήμα για να λύνεις τις προσωπικές σου διαφορές μέσω απροκάλυπτων ad hominem επιθέσεων και προσβλητικών χαρακτηρισμών. Άρα δεν έχεις τίποτα πιο ουσιαστικό να πεις, το οποίο να μη σε εκθέτει ανεπανόρθωτα με το να ξεγυμνώνει, τελικά, την ανεπάρκεια και τα κόμπλεξ σου. Το υγιές είναι να δεχτείς ότι ο άλλος έχει και εκφράζει μια γνώμη για τη δουλειά σου, η οποία γνώμη μπορεί (και δικαιούται) να είναι οποιαδήποτε, είτε θετική είτε αρνητική - και καμιά φορά, ακόμα και μέσα σε παρατηρήσεις που μπορεί να μη σου αρέσουν, ίσως βρεις κάτι εποικοδομητικό. Κι αυτό δεν το γράφω όντας "έξω απ' το χορό", δηλαδή μονομερώς απ' τη θέση του κριτικού, αλλά έχοντας επίσης βρεθεί στη θέση του (ενίοτε αυστηρά) κρινόμενου. Αυτό, άλλωστε, είναι και το νόημα της κριτικής. Να δεις πώς εισπράττει ο άλλος αυτό που φτιάχνεις. Τα εμφανώς κακοπροαίρετα σχόλια (γιατί δεν αρνούμαι πως υπάρχουν και τέτοια) τα προσπερνάς και συνεχίζεις τη ζωή και το έργο σου. Αν θες ν' ακούς μόνο διθυράμβους και επευφημίες και δεν ανέχεσαι καμιά άλλη, έστω και απλώς συγκρατημένη τοποθέτηση, κανένας δεν σου φταίει.

Κοτσάνας & Κοτρόνας το Ανάγνωσμα

Και όμως, φίλτατε συνάδελφε φιλόλογε, εσείς που με τόσο ελαφριά καρδιά αποκαλέσατε "κοτσάνα" το ότι η λέξη "κλασικός" ΔΕΝ είναι αρχαιοελληνικής προέλευσης: δεν θυμάμαι να συνάντησα ποτέ σε αρχαίο ελληνικό κείμενο τη λέξη "κλασικός", ούτε με τη σημερινή, ούτε με καμιά άλλη έννοια - με μια επιφύλαξη πάντοτε, αλλά αν την είχα πετύχει πουθενά, δεν θα υπήρχε περίπτωση να το έχω ξεχάσει. Η "κλασική αρχαιότητα" ονομάστηκε έτσι μεταγενέστερα, από τους Ευρωπαίους (και κυρίως τους Γάλλους) μελετητές. Στην εποχή της δεν λεγόταν "κλασική" - ήταν το παρόν, άρα δεν υπήρχε ανάγκη να ονομαστεί με κάποιον τρόπο για λόγους ιστορικής κατάταξης. Η λέξη "κλασικός" δεν είναι απευθείας παράγωγο του ελληνικού ρήματος "κλάω-κλω" - απλώς έχουν την ίδια ινδοευρωπαϊκή ρίζα (kelh, που σημαίνει "κόβω" αλλά και "καλώ"). Η φθογγική και η κάποια νοηματική ("κόψιμο"/"διαχωρισμός σε κατηγορίες") συγγένεια των λέξεων αυτών έχει προφανώς οδηγήσει σε παρετυμολογία - πιο λογικό, ωστόσο, μου φαίνεται να σχετίζεται εννοιολογικά η "κλάση" (κατάταξη) με το "καλώ" (ονομάζω) παρά με το "κόβω". Καθώς κι εσείς, φίλτατε συνάδελφε μουσικοσυνθέτη που με φανατικό πάθος νεοφώτιστου ευαγγελίζεστε την ακραιφνή παρθενογένεση της τέχνης, πολύ φοβάμαι πως είστε εκ των επιστημονικώς αποδεδειγμένων πραγμάτων υποχρεωμένος να δεχτείτε ότι το DNA ΕΙΝΑΙ μια λούπα - μια διπλή λούπα, συγκεκριμένα, όπως είχε την καλοσύνη να συμπληρώσει φίλη μαθηματικός - η οποία επαναλαμβάνεται με διαρκές copy-paste (ελληνιστί, αντιγραφή & επικόλληση) σε άπειρες παραλλαγές και συνδυασμούς. Διαφορετικά, τα παράπονά σας στον καλό Θεό και τον Dr. Mendel. Ας αφήσουμε, λοιπόν, ορισμένοι ήσυχες τις κοτσάνες και τις κοτρόνες, διότι απλώς εκτιθέμεθα.

24 Ώρες

Αν γινόταν το εικοσιτετράωρο να έχει άλλες τόσες ώρες, και πάλι δεν θα έφταναν! Το γράψιμο δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση όσο πιθανώς φαίνεται ή θεωρείται. Πρόκειται τόσο για πνευματική διεργασία, όσο και για χειρωνακτική εργασία που απαιτεί χρόνο, κόπο και αδιάλειπτη συγκέντρωση. Και όμως, το αγαπώ και το χαίρομαι αφάνταστα - μου αρέσει να γράφω, να παίζω με τις λέξεις και τα νοήματα, να κρύβω γρίφους σε "αθώες" φράσεις και να ενθουσιάζομαι αν τυχόν κάποιος, μια στο τόσο, τους εντοπίσει. Ακόμα και τις κριτικές παρουσιάσεις τις βλέπω σαν κείμενα καθαρά δημιουργικά, όπου δεν υπάρχει λόγος να μη βάλω όλη μου την τέχνη. Αυτό σημαίνει ώρες πολλές μπροστά στον υπολογιστή, ξενύχτι με απανωτούς καφέδες και καμιά πασιέντζα αράχνη (με τέσσερα χρώματα) για να αλλάζουμε παραστάσεις. Αυτή η δουλειά δεν έχει συγκεκριμένη ρουτίνα: μέρες ολόκληρες απραξίας και ξαφνικά, τρομερή υπερδραστηριότητα. Διάβασμα, θέατρο, σινεμά, συναντήσεις, πρωινά, μεσημέρια και βραδιές πιασμένα στη σειρά για τα άρθρα που πρέπει να γραφτούν, τις συνεντεύξεις που πρέπει να απομαγνητοφωνηθούν και να μεταφραστούν. Σημειώσεις νοερές ή σε ό,τι χαρτί βρεθεί πρόχειρο, συνειρμοί, διαπαραπομπές: η μια ιδέα οδηγεί στην άλλη, ακόμα και την ιερή ώρα του ύπνου. Και μουσική, πάντα μουσική, από εναλλακτικά διαδικτυακά ραδιόφωνα ή τα ακουστικά του MP3. Συχνά η μέρα γίνεται νύχτα και η νύχτα μέρα - ξημερώνει ή βραδιάζει και δεν το έχω πάρει είδηση. Όποτε βρω ευκαιρία, περπατάω. Πεζοπορία με τις ώρες, με τη φωτογραφική μηχανή σε επιφυλακή. Όπου με βγάλει ο δρόμος. Φωτογραφίζω graffiti, αστικά ερείπια, σκηνές του δρόμου, πεταμένα αντικείμενα, την ενδημική πανίδα της πόλης: γατιά, σκυλιά, σπουργίτια, περιστέρια (κάποτε τα ζωγράφιζα κιόλας, τώρα δεν έχω υπομονή). Άλλοτε, πάλι, βόλτες και καφεδάκι με αγαπημένα πρόσωπα, συζητήσεις, θεωρίες, φιλοσοφικές αναλύσεις. Και ατέλειωτο χάζι σε βιβλιοπωλεία - κάποτε είχαμε και τα δισκοπωλεία, αλλά ο θεσμός δυστυχώς ατόνησε...

Τα Χριστούγεννα των Θαυμάτων

Δυο κυρίες στο λεωφορείο κουβέντιαζαν. Η μια περίμενε απ' τα φετινά Χριστούγεννα ένα θαύμα - τη λύση, αυτόματη και ριζική, προβλήματός της προσωπικού και κατ' επέκταση οικογενειακού. Η άλλη γελούσε, της έλεγε πως θαύματα δεν γίνονται. Η πρώτη έβλεπε τον εαυτό της σαν θύμα των περιστάσεων, η δεύτερη αρνιόταν το θαύμα. Για δες, σκέφτηκα ακούγοντάς τις. Ένα άλφα κάνει τη διαφορά. Το θύμα ελπίζει σ' ένα θαύμα για ν' απαλλαγεί απ' την ιδιότητα του θύματος. Ένα θαύμα συνδεδεμένο με τα Χριστούγεννα. Και προσμένοντας το βαρύγδουπο, θεαματικό αυτό θαύμα - κάτι σαν θεϊκή ταχυδακτυλουργία - προσπερνά και αγνοεί τα μύρια θαύματα που συντελούνται ακατάπαυστα γύρω μας. Θαύμα είναι και ο ήλιος του χειμώνα και το αγέννητο φεγγάρι, το άστρο που δεν ξεστρατίζει απ' την τροχιά του, η ομορφιά μέσα στην ασχήμια, το φως που διώχνει τα σκοτάδια, η αρχή που πάντα ακολουθεί το τέλος. Η εποχή των Χριστουγέννων είναι και τέλος και αρχή - το τέλος της χρονιάς που έχει περάσει και ο προάγγελος εκείνης που έρχεται, με την ευλογία των καθαγιασμένων συμβολισμών της. Αυτό είναι το ύψιστο, εγγενές και αδιαμφισβήτητο θαύμα της. Ας ανοίξουμε λοιπόν μάτια, αυτιά, ψυχή και πνεύμα στα μεγάλα και τα μικρά, στα "πεζά", απαρατήρητα καθημερινά θαύματα που έχουμε μάθει να θεωρούμε δεδομένα ή αυτονόητα και πρώτα απ' όλα, στο υπέρτατο θαύμα της ίδιας μας της ύπαρξης. Χρόνια Πολλά.

Μυοκτονίαι-Απεντομώσεις

"Βίντεο" με τη φωτογραφία προφίλ και το όνομά μας που μας έρχονται σε μηνύματα από φίλους στο Facebook (υποτίθεται από το YouTube και με κάτι χιλιάδες επισκέψεις) είναι ΙΟΙ και ΔΕΝ τα ανοίγουμε. Αν τα ανοίξουμε κατά λάθος ή υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να έχουμε μολυνθεί, κοιτάζουμε τις επεκτάσεις στον Firefox ή τον Chrome (ή όποιο άλλο πρόγραμμα περιήγησης έχουμε) και απεγκαθιστούμε όσες δεν αναγνωρίζουμε ή δεν θυμόμαστε να τις εγκαταστήσαμε εμείς. Δεν τις απενεργοποιούμε απλώς, τις απεγκαθιστούμε και όταν επανεκκινήσουμε το πρόγραμμα περιήγησης, ελέγχουμε και πάλι για να βεβαιωθούμε ότι τις ξεφορτωθήκαμε οριστικά. Πηγαίνουμε στις ρυθμίσεις του προφίλ μας και αποσυνδέουμε όποιες εφαρμογές μας φαίνονται ύποπτες, επιλέγοντας τη διαγραφή όλης της δραστηριότητας που σχετίζεται με αυτές. Επίσης για καλό και για κακό αλλάζουμε τον κωδικό μας, ώστε να μπλοκάρουμε κάθε κακόβουλη πρόσβαση στο εξής. Τέλος ρίχνουμε μια ματιά στα Στοιχεία Λήψης μας και αν βρούμε εκεί τίποτα που δεν το έχουμε κατεβάσει εμείς, το πετάμε αμέσως και αδειάζουμε τον κάδο. Για επιπλέον ασφάλεια, σκανάρουμε τον υπολογιστή μας με το MalwareBytes και το MalwareBytes AntiRootkit και τον καθαρίζουμε με το CCleaner.

Μέριασε Βράχε να Διαβώ

Αυτό που οι (νέες, κυρίως) γυναίκες περπατάνε με ύφος 400 καρδιναλίων στο δρόμο σαν να ανήκει μόνο σ' αυτές και δεν εννοούν με τίποτα να κάνουν λίγο στην άκρη, χωρίς να λογαριάζουν ότι κάποιος που έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση και πρέπει να περάσει από δίπλα τους μπορεί να είναι δυσκίνητος από οποιαδήποτε αιτία, φορτωμένος με πράγματα ή/και να συνοδεύει παιδάκι, ζωάκι, ηλικιωμένο ή ανήμπορο, δεν παύει να με απολιθώνει. Άσε που μπορεί "κατά λάθος" να του ρίξουν και καμιά τσαντιά με τα σινιέ μεγαθήρια της μοδός που κρέμονται απ' τον ώμο τους. Για "συγνώμη", φυσικά, ούτε λόγος - άγνωστη λέξη στον πατόκορφα ιλουστρασιόν τους κόσμο (αν δεν βγουν και θιγμένες από πάνω). Άντε μετά να πειστεί ο άλλος πως δεν είμαστε όλες ανάγωγες, ναρκισσίστριες, ξιπασμένες, μεγαλομανείς και κουφιοκέφαλες. Και να μάθει να εκτιμά και να ευχαριστιέται το ότι δεν είμαστε, αντί να το θεωρεί εκμεταλλεύσιμη αδυναμία ή να κάθεται διαρκώς στα καρφιά για το πότε - αναπόφευκτα, κατά τη γνώμη του - θα του επιβεβαιώσουμε ακόμα μια φορά τον "κανόνα".

Πετάει ο Γάιδαρος; Πετάει!

Την γκρίνια την απεχθάνομαι, αλλά μερικές φορές έρχομαι ως εδώ. Το τι βλακείες διαδίδονται ανεξέλεγκτα στο διαδίκτυο δεν περιγράφεται. Σχετικά πρόσφατη... αρβύλα (με αφορμή την οικονομική κρίση, φαντάζομαι) που μου προωθήθηκε ήταν το ότι ο κωδικός ηλεκτρονικής πληρωμής στους λογαριασμούς της ΔΕΗ εμπεριέχει, λέει, την "ημερομηνία αποκοπής τροφοδοσίας ρεύματος" σε περίπτωση λήξης του λογαριασμού. Εννοείται φυσικά ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, διότι ο εν λόγω κωδικός είναι πάντα ο ίδιος για τον κάθε συνδρομητή και ο μόνος του σκοπός είναι να παρέχει ένα αναγνωριστικό στην τράπεζα όταν η πληρωμή του λογαριασμού γίνεται ηλεκτρονικά. Στα διάφορα sites μάλιστα που κοινοποιούσαν την "είδηση" κυκλοφορούσε εικόνα που υποδείκνυε με κόκκινο βελάκι το σημείο του κωδικού όπου "κρυβόταν" η ημερομηνία διακοπής του ρεύματος. Έπρεπε, υποτίθεται, να καλύψεις τον τελευταίο αριθμό και τα επόμενα 4 ψηφία από το τέλος αποτελούσαν την ημερομηνία. Στη συγκεκριμένη εικόνα, τα ψηφία αυτά ήταν "1001" και ερμηνεύονταν ως "10 Ιανουαρίου". Και βέβαια, επιλέχθηκε λογαριασμός που ο κωδικός του προσφερόταν ως παράδειγμα (ή η εικόνα, που προφανώς επίτηδες είχε σμικρυνθεί σε βαθμό ώστε να μην ξεχωρίζουν καλά τα γράμματα και οι αριθμοί, ήταν "πειραγμένη"). Στους δικούς μου λογαριασμούς της ΔΕΗ, ας πούμε, τα ψηφία αυτά είναι "8201", άρα θα μου έκοβαν το ρεύμα στις... 82 Ιανουαρίου. Και το έτος πού είναι; Ακόμα και όταν είναι αυτονόητα, τα στοιχεία αυτά αναγράφονται πάντοτε στα επίσημα έγγραφα για λόγους τυπικότητας. Ηθικόν δίδαγμα: Πριν κοινοποιήσουμε, ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ. Εξονυχιστικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις - και όχι μόνο - ο άπιστος Θωμάς είναι ο προστάτης άγιός μας.

Η Κατάχρηση της Στίξης

ΗΜΑΡΤΟΝ πια με τα ρημάδια τα αποσιωπητικά.......... Και με τα θαυμαστικά το ίδιο!!!!!!!!!! Σοβαρά τώρα. Η αλόγιστη χρήση τους σε ένα κείμενο, αντί να δώσει την επιδιωκόμενη (υποθέτω) έμφαση στα νοήματά του, το αποδυναμώνει τόσο ώστε μοιάζει, στην καλύτερη περίπτωση, σαν να το έγραψε κανένα δεκάχρονο - και επ' ευκαιρία, τα αποσιωπητικά αποτελούνται από μόλις ΤΡΕΙΣ (αριθμητικώς 3) τελίτσες, όχι χίλιες οχτακόσιες πενήντα. Βλέπω τελευταία να εξαπλώνεται κάπως ανησυχητικά η τάση αυτή στα δελτία τύπου αλλά και στα οπισθόφυλλα, τα οποία αντί να σε παρακινούν να διαβάσεις π.χ. ένα βιβλίο, καταλήγουν να σε εκνευρίσουν και χάνεις κάθε διάθεση να ασχοληθείς. Αναρωτιέμαι ποιοι τα συντάσσουν (ή μάλλον υποψιάζομαι, αν κρίνω και από τη συνήθη διάχυτη αυταρέσκεια - ή τον πιθανότατα αθώο, αλλά αντιδεοντολογικά αφιλτράριστο ενθουσιασμό - του λεξιλογίου τους) και αν τους πήγε ποτέ στο νου να κοιτάξουν ένα κανονικό δελτίο τύπου για να δουν πώς πρέπει να είναι. Κάνουν που κάνουν τον κόπο - στην ανάγκη υπάρχουν οδηγίες και έτοιμα πρότυπα, δεν είναι ντροπή. Εάν όντως θέλουν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον και να πείσουν, αυτού του είδους οι παρουσιάσεις οφείλουν να είναι σύντομες, περιεκτικές και σίγουρες για τον εαυτό τους, όχι να θυμίζουν τα βερμπαλιστικά εκτρώματα κατεβατά που μας έβαζαν να γράφουμε προ αμνημονεύτων χρόνων στις σχολικές μας εκθέσεις. Ας φανταστούμε λόγου χάρη έναν ομιλητή που κάθε δυο λέξεις κάνει δραματική παύση για καμιά δεκαριά δευτερόλεπτα ή/και μπήζει τσιρίδες τρελής χαράς, παινεύοντας μάλιστα διαρκώς τον εαυτό του. Πάμε ένα στοίχημα για το πόση ώρα θα τον άντεχε το κοινό;

Από την Πόλη Έρχομαι

"Σοβαρή" εφημερίδα κοπανάει τη λέξη "δραχμή" σε κάθε δεύτερη πρόταση κυριολεκτικά όλων των άρθρων της, ενώ στην πραγματικότητα είναι αμφίβολο αν το εθνικό νόμισμα, στο οποίο θεωρητικά θα επιστρέφαμε κατόπιν πιθανής εξόδου από τη Νομισματική Ένωση, θα ονομαζόταν καν "δραχμή". Αυτή η παραπληροφορητική πλύση εγκεφάλου και η αμετανόητη υποτίμηση της συλλογικής νοημοσύνης καταντάει εξοργιστική. Και απορώ πώς όλοι όσοι ηδονίζονται (ή τους συμφέρει για οποιονδήποτε λόγο) να σπέρνουν τον τρόμο, δεν έχουν καταλάβει πια τόσον καιρό ότι ο κόσμος έχει πάψει να τους λογαριάζει και ότι οι ακατάπαυστες κινδυνολογίες τους εκνευρίζουν πλέον αντί να θορυβούν. Την ίδια εκείνη μέρα που η εν λόγω εφημερίδα κοπτόταν σχεδόν σε κάθε της σελίδα για πλήθη που "στέναζαν" σε ατέλειωτες ουρές μπροστά στα ΑΤΜ, πέρασα έξω από τουλάχιστον δέκα τράπεζες στη διαδρομή Μετς-Παλαιό Φάληρο (μεγάλο μέρος της οποίας κάνω συχνά με τα πόδια) σε ώρα αιχμής: σε καμιά, μα καμιά απολύτως από αυτές δεν υπήρχε καν ουρά. Το πολύ πεντέξι άτομα που περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους και έκαναν τις συναλλαγές τους ομαλά και πολιτισμένα. Καμιά εικόνα πανικού ή απόγνωσης - μερικοί μάλιστα είχαν πιάσει την κουβέντα και αστειεύονταν σε ήρεμους τόνους για την κατάσταση, με την κάρτα αναλήψεων στο ένα χέρι και το καφεδάκι στο άλλο. Ευτυχώς είμαστε λαός που βαριέται γρήγορα και αντιδρά με ευπρόσδεκτα απρόβλεπτους τρόπους μόλις υποψιαστεί ότι πάνε να τον χειραγωγήσουν. Κοινώς, τους γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του και κάνει ό,τι του υπαγορεύει η λογική ή/και το ένστικτό του. Γι' αυτό και καμιά προσπάθεια να μας υποβάλουν οποιοδήποτε μαζικό συναίσθημα δεν πετυχαίνει για πολύ. Και εξακολουθώ να απορώ, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το πάρουν είδηση; Ζουν άραγε μονίμως μέσα σε μια σφαίρα αποκομμένη απ' την πραγματικότητα, επιμένοντας να τα βλέπουν όλα να εξελίσσονται σύμφωνα με τους δικούς τους χειρισμούς, ενώ έξω στον κόσμο συμβαίνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα;

Ο Λύκος κι αν Εγέρασε...

Αν και μέσα στην τελευταία πενταετία έχει έρθει κυριολεκτικά ο κόσμος ανάποδα, η νοοτροπία των ημερών δανεικής ευωχίας και κούφιου τσαμπουκά στη χώρα μας καλά κρατεί. Διότι δεν έχουν, δυστυχώς, ακόμα εκλείψει τα φυτοζωούντα απολιθώματά της, που δεν εννοούν να ξεκολλήσουν απ' τα "περασμένα μεγαλεία" (και διηγώντας τα να βαράς το κεφάλι στον τοίχο) και εξακολουθούν να θεωρούν το σύμπαν τσιφλίκι τους. Εκείνοι που έχουν κάθε δικαίωμα εις βάρος των άλλων και καμιά υποχρέωση απέναντί τους. Που δεν κόβουν καν ταχύτητα ενώ το φανάρι έχει γίνει πράσινο για τους πεζούς και κορνάρουν ανυπόμονοι στη γιαγιά με το μπαστουνάκι. Που πέφτουν να σε φάνε έτσι και τολμήσεις να εκφράσεις μια άποψη διαφορετική από του συρμού. Που τους ακούει όλη η γειτονιά όταν έχουν επισκέψεις ή μιλάνε στο κινητό. Που παρκάρουν στις θέσεις για τους ανάπηρους. Που πετούν τα σκουπίδια τους απ' το παράθυρο του αμαξιού και φτύνουν με όλη τους την άνεση στο πεζοδρόμιο ενώ περνάνε άνθρωποι από δίπλα τους. Που το έχουν σε κακό να πουν "ευχαριστώ" ή "συγνώμη". Που κλείνουν το δρόμο στο ασθενοφόρο και την πυροσβεστική επειδή δεν ανέχονται να τους προσπεράσει κανείς. Που καμαρώνουν για τη "μαγκιά" τους να εξαπατούν και να εκμεταλλεύονται. Η θλιβερή αυτή "κληρονομιά" είναι που μας δυσφημεί ως λαό, απαξιώνοντας και ποδοπατώντας κάθε έννοια σεβασμού προς το συνάνθρωπο. Δεν είναι όμως ο κανόνας - ή τουλάχιστον, αυτό θέλω (και επιμένω, ίσως αφελώς) να ελπίζω. Απλώς η αντικοινωνική τους συμπεριφορά κάνει την παρουσία τους πιο έντονα αισθητή.

Έχω Καμιά Ελπίδα, Γιατρέ μου;

Ότι το Internet έχει φάει το ψωμί σχεδόν κάθε τομέα επαγγελματικής δραστηριότητας είναι πλέον γεγονός αδιαμφισβήτητο (αν και όχι αναγκαστικά μεμπτό). Η δωρεάν και απεριόριστη πρόσβαστη στην πληροφορία και η διαδραστική αμεσότητα επιτρέπουν στον πάσα έναν να μεταμορφωθεί εν μια νυκτί σε παντογνώστη και πολυτεχνίτη. Εκείνοι όμως που πρέπει να επλήγησαν περισσότερο είναι οι ψυχαναλυτές και οι ψυχίατροι: γιατί να τρέχουμε στους ειδικούς όταν ένα απρόσωπο αυτί στην άλλη άκρη του κόσμου είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμο (και με το αζημίωτο) για να του αδειάσουμε τα σώψυχά μας, δίχως μάλιστα να μας νοιάζει πώς θα αντικρίσουμε τον ιδιοκτήτη του την άλλη μέρα; Σε όχι σπάνιες περιπτώσεις, η διαδικτυακή επικοινωνία με αγνώστους επιτελεί λειτούργημα - αν και το όφελος είναι συνήθως μονόπλευρο: ο εξομολογούμενος καίγεται να πει τα δικά του και δεν ενδιαφέρεται ν' ακούσει τον άλλον. Αυτό όμως είναι αναμενόμενο, αφού στον ίδιο ή και μεγαλύτερο βαθμό συμβαίνει και στην "πραγματική" μας καθημερινότητα (και προφανώς είναι φαινόμενο παγκόσμιο και διαχρονικό). Για όσους πάλι προτιμούν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στη μοίρα αλλά δεν έχουν λεφτά για μέντιουμ, σπεύδουν σε βοήθεια οι διαδικτυακές χαρτορίχτρες (το ξεμάτιασμα μέσω smartphone ήταν απλώς θέμα χρόνου).

Ο Κλέψας του Κλέψαντος

Τι φωνάζεις, βρε συνάδελφε; Τι ωρύεσαι για τον "πνευματικό σου μόχθο" που κινδυνεύει, λέει, να πέσει στα αδίστακτα ληστρικά χέρια των απανταχού διαδικτυακών τζαμπατζήδων; Με όλο το σεβασμό, θα μου επιτρέψεις μια επιφύλαξη για το πόσο μεγάλη (μετά συγχωρήσεως) φίρμα είσαι ώστε να σε απασχολεί καν το ενδεχόμενο. Άντε να σε ξέρω εγώ που έρχομαι και σου ξεψειριάζω τον υπολογιστή όποτε ασωτεύεις στα ιντερνετικά καταγώγια, η γυναίκα σου γιατί δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς, ίσως και οι γείτονές σου που τους συστήνεσαι με καμάρι ως συγγραφέας (αλλά πίσω απ' την πλάτη σου σε λένε ψώνιο). Και πες πως είχες ένα δίκιο. Το έχασες όμως πανηγυρικά και αμετάκλητα ζητώντας μου να περάσω στο καινούργιο σου λάπτοπ δημοφιλή εμπορικό επεξεργαστή κειμένου που σου έφερε "μαύρο" ο ανιψιός σου, για να αρχίσεις να γράφεις το νέο σου επίδοξο best seller. "Μα δεν το κατέβασε από τορεντάδικο" με αποστόμωσες με ύφος όταν τόλμησα να σου επισημάνω την κατάφωρα οξύμωρη ειρωνεία του πράγματος. Με τις υγείες μας.