Και Ιδού τα Ολέθρια Αποτελέσματα.

Όντως, μεγάλο πρόβλημα στον ύπνο το ΕΑΡΑΚΧ, το ΦΡΜΕΤΙς και το ΑΓΚΛΑΙΣ. Άσε πια το ΚΕΧΚΗΣ και το FIXXΣΑ. Ή, όταν εμπιστεύεσαι στην τεχνητή "νοημοσύνη" το λεκτικό διαφημιστικού σου σποτ για μέθοδο καταπολέμησης της αϋπνίας.

O Tempora, o Mores - III

Ναι, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι μεν προϊόντα μυθοπλασίας, ΟΜΩΣ: Άλλο "μυθοπλασία" (fiction) και άλλο ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, η οποία είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τις απαρχές της Ιστορίας κάθε λαού και με την ίδια του την ταυτότητα, εθνική όσο και υποστασιακή. Εξίσου σόλοικο θα ήταν να παρουσιαστεί, λόγου χάρη, ο Gilgamesh σαν Εσκιμώος ή Viking. Οι ορκισμένοι υπέρμαχοι των νεωτερικών αυτών τάσεων χρησιμοποιούν άσκεφτα και εσφαλμένα ορολογία την οποία δεν καταλαβαίνουν (ούτε θέλουν, προφανώς, να κατανοήσουν) και χωρίς να έχουν σε βάθος γνώση του εκάστοτε επίμαχου θέματος, των ιστορικών καταβολών και των παραβολικών του προεκτάσεων. Η τέχνη είναι ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, με πραγματολογικό υπόβαθρο απολύτως απαραίτητο ώστε να μπορεί να λειτουργήσει υπερβατικά, συμβολικά/αλληγορικά. Και καμιά (υποτιθέμενη) καλλιτεχνική ελευθερία ή "ποιητική άδεια" δεν αποτελεί άλλοθι ώστε να κάνουμε κυριολεκτικά ό,τι μας καπνίσει (ή ό,τι... καπνίσαμε).

O Tempora, o Mores - II

Σε σχόλιο τρίτου κάτω από ανάρτηση φίλου στο FB, διάβασα πρόσφατα τη φράση "και ο Wagner ήταν ναζί". Αυτολεξεί και με τόνο σοβαρότατο, ενώ κανείς δεν διαφώνησε και αρκετοί, μάλιστα, επιδοκίμασαν. Ο Wagner, φυσικά, αποκλείεται εκ των πραγμάτων να "ήταν ναζί", αφού ο ναζισμός ως ιδεολογία και μόρφωμα δεν υπήρξε παρά τουλάχιστον 30 χρόνια μετά το θάνατό του. Τώρα, το ότι οι ναζιστές καπηλεύτηκαν και διαστρέβλωσαν το πνεύμα και τους συμβολισμούς του έργου του, είναι εντελώς άλλο ζήτημα. Με αυτήν τη "λογική", θα αποκαλούμε, δηλαδή, "ναζί" και τον Giordano Bruno, ο οποίος κάηκε ως αιρετικός το 1600 και του οποίου τη φιλοσοφία επίσης επιχείρησαν να οικειοποιηθούν οι οπαδοί του ναζισμού; Η τυφλή αυτή ευκολία των πρωθύστερων αφοριστικών χαρακτηρισμών τείνει, δυστυχώς - και κυρίως, επικίνδυνα - να γίνει κανόνας στην εποχή μας, αποδίδοντας σε προσωπικότητες και γεγονότα του παρελθόντος πτυχές και ιδιότητες εντελώς ανιστόρητες, οι οποίες, ενώ συχνά είναι απλώς υποθετικές και αδύνατον να αποδειχτούν, εκλαμβάνονται και αντιμετωπίζονται ως αναντίρρητα γεγονότα. Νοοτροπία που οδηγεί σε αυθαίρετες μεροληπτικές εκτιμήσεις και ισοπεδωτικές απορρίψεις, οι οποίες με τη σειρά τους υιοθετούνται και αναπαράγονται άκριτα, με κλιμακούμενη απολυτότητα. Την έχω φοβηθεί την εποχή μας, τρέμω το μέλλον που μας περιμένει έτσι και γενικευτούν τέτοιες τάσεις σε βαθμό ώστε να θεωρούνται αυτονόητες.

Ο Κόμπος στο Χτένι

Αγαπητό FB, τα πνευματικά δικαιώματα της μουσικής ΜΟΥ τα έχω ΕΓΩ και όχι ο κάθε τυχάρπαστος που πετάγεται σαν να μην πω τι και τα απαιτεί ΑΠ' ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ. Γκέγκε;

Τα (Οξύ)μωρα των "Social"

Ανεβάζεις π.χ. στο FB ένα σόφισμα που δεν είναι καν δικό σου, ή μια φωτογραφία της φάτσας σου ξεμαλλιασμένης από ανεμοστρόβιλο/των ποδιών σου αξύριστων με τρύπιες κάλτσες ή/και μια ξεπατωμένη παντόφλα/της τηγανίτας που ξέχασες στο μάτι και καρβούνιασε/της συνταγής γιατρού για τις αιμορροΐδες της γιαγιάς σου, τριψήφιος αριθμός αντιδράσεων και βροχή τα σχόλια (οξυμώρως εγκωμιαστικά επί το πλείστον). Ανεβάζεις δικό σου πρωτότυπο λογοτεχνικό κείμενο/μουσικό κομμάτι/εικαστικό έργο/δοκιμιακό άρθρο/μετάφραση αποσπάσματος σπουδαίου συγγραφέα ή ποιητή/συνέντευξη με διεθνούς φήμης προσωπικότητα, τρομάζεις να πιάσεις διψήφιο αριθμό αντιδράσεων. Και κανείς δεν σχολιάζει, λες και αίφνης μεταμορφώθηκες σε ανθρωποφάγο ντόμπερμαν. Άσε που με κάθε νέα σου "ψαγμένη" ανάρτηση, σου φεύγουν και 5-6 διαδικτυακοί "φίλοι" μαζεμένοι - διότι, προφανώς, στα μάτια τους οι φιλολογικοί, καλλιτεχνικοί ή φιλοσοφικοί σου προβληματισμοί αποτελούν την έσχατη προσβολή κατά των ηθών.

Αυτοεκπληρούμενες Προφητείες

Τι έλεγα πέρσι τέτοιον (περίπου) καιρό για τις "θεωρίες συνωμοσίας" και τους εξωγήινους; Νάτα μας. Και δεν είναι καν Πρωταπριλιά...

O Tempora, o Mores - I

Βρε καλά μου κορίτσια (κυρίως), αλλά και καλά μου αγόρια. Γιατί δεν βάζετε τα δικά σας ωραία προσωπάκια για εικόνες προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα, μόνο μου κοτσάρετε διάφορα όχι πολύ γνωστά (ώστε προφανώς να μην είναι άμεσα αναγνωρίσιμα) μοντέλα και φωτογενή άτομα άλλων ειδικοτήτων από τον κόσμο της μόδας, του θεάματος ή και του αθλητισμού, αφήνοντας να εννοηθεί πως η οφθαλμοφανώς επαγγελματικά στημένη, μακιγιαρισμένη και φωτογραφημένη αυτή φάτσα/πόζα είναι η δική σας; Έλεος δηλαδή. Αν για οποιονδήποτε λόγο δεν θέλετε να δείξετε το αληθινό σας πρόσωπο, εντάξει, σεβαστό. Μην καπηλεύεστε όμως και την εξωτερική εμφάνιση άλλων. Διότι το να βάλεις (τιμητικά, υποθέτω) για εικόνα προφίλ μια προσωπικότητα γνωστή και στις πέτρες, είναι πολύ διαφορετικό απ' το να χρησιμοποιήσεις, ας πούμε, μια φωτογραφία stock που δείχνει ένα λιγότερο διάσημο, ή εντελώς άσημο μοντέλο - και ουκ ολίγοι, δυστυχώς, αφελείς ή απλώς απρόσεχτοι θα πιστέψουν αβασάνιστα ότι πράγματι απεικονίζει εσένα. Τι κερδίζεις, εσύ προσωπικά (η όποια ή ο όποιος "εσύ"), με το να δέχεσαι κομπλιμέντα που ουσιαστικά απευθύνονται σε άλλον; Πώς το ανέχεστε κιόλας όσοι το κάνετε αυτό, απορώ ειλικρινά.

Αγώνες Πείνας a la Αθηναϊκά

Σε όσους ψήνονται για το τρέχον (με το ζόρι) trend της εντομοφαγίας, προτείνω ως γκουρμεδιά τη μικρή (κατ' ευφημισμόν - σαν καταδρομικό είναι, τρομάρα της) Τερέζα, η οποία εδώ και κάτι μέρες έχει κατασκηνώσει στην κουζίνα μου και κάθε βράδυ έχουμε ανταρτοπόλεμο. Μιλάμε για κανονικό boss fight, όπου το boss έχει ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ τον αψόφιστο. Μέχρι στιγμής έχει βγάλει άχρηστα δυο κουτιά δολώματα, μια φιάλη spray και πλήθος άλλων οικολογικών και μη μεθόδων εξολόθρευσης. Με το που αντικρίζει δε παντόφλα, διακτινίζεται αστραπιαία στην κρυψώνα της, την οποία δεν καταφέρνω να εντοπίσω σε μια κουζινίτσα 2x2. Μα πού πάει και χώνεται, κοτζάμ μεγαθήριο; Εντομοφάγοι όλων των χωρών, ενωθείτε για μια αξέχαστη "ζωντανή" εμπειρία νυχτερινού stealth κυνηγιού εντός δωματίου απόδρασης στην καρδιά της αθηναϊκής ζούγκλας και συγχρόνως μια θεάρεστη πράξη. Έπαθλο, βεβαίως, η ίδια η Τερέζα - έτσι όπως την κόβω, βγάζει άνετα μόνη της μια μερίδα.

Και όμως, Μακαριώτατε...

Αν και θέσει αλάθητος, σαν να τα μπερδέψατε λίγο με τους αιώνες και τους Παγκόσμιους Πολέμους. Δεν έγιναν "τρεις μέσα σε ΕΝΑΝ αιώνα". Ο Α' και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν στον 20ό αιώνα, και συγκεκριμένα ως τα μισά του (περίπου). Τώρα έχουμε 21o.

Στερνή μου Γνώση...

Ο περίφημος κυβερνητικός (για την ακρίβεια, solo πρωθυπουργικός) ισχυρισμός περί "σωστής πλευράς της ιστορίας" προδικάζει με σόλοικη αυθαιρεσία ένα μέλλον εκ των πραγμάτων αβέβαιο. Η ιστορία δεν έχει - και δεν μπορεί ούτως ή άλλως να έχει - "σωστή" και "λάθος" πλευρά, διότι τα γεγονότα δεν έχουν συναίσθημα. Κρίνονται μονάχα απ' το χρόνο, από τις μακροπρόθεσμες και ευρύτερες συνέπειές τους.

Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος (μας;)

Οι πιο εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας ωχριούν μπροστά στα όσα ζούμε τα δυο τελευταία χρόνια. Κι εμείς οι "ορθολογιστές" που με τόση βεβαιότητα και τουπέ (δεν εξαιρώ τον εαυτό μου) τις χλευάζαμε, τώρα τις βλέπουμε να υλοποιούνται καθημερινά, και μάλιστα με τόκο. Και απορώ και εξίσταμαι που δεν το αναγνωρίζουν όσοι - και δυστυχώς, δεν είναι λίγοι - εξακολουθούν να υπεραμύνονται της καθεστυκυίας "τάξεως" με τέτοιο πάθος και φανατισμό: σαν να ζουν σε παράλληλο σύμπαν, όπου όλα (μα ΟΛΑ) όσα προσάπτουν στην "ανίατη βλακεία" των "psek" κάθονται και τα τρώνε οι ίδιοι στη μάπα αδιαμαρτύρητα, δίχως καν (;) να το αντιλαμβάνονται. Άλλο να μένεις σταθερός στις ιδέες σου (;) και ΕΝΤΕΛΩΣ άλλο να σου κάνουν με απροκάλυπτη, αισχρή ξεδιαντροπιά το μαύρο άσπρο μπροστά στα ίδια σου τα μάτια και πεισματικά να μη θέλεις να το δεις. Αυτήν τη στιγμή, το να κατέβουν οι εξωγήινοι είναι, ειλικρινά, το τελευταίο που θα με ξάφνιαζε.

Περί Εχθρών Ορατών & Αοράτων

Όταν αποφασίζεις να υποκύψεις σ' έναν εκβιασμό ύστερα από εξουθενωτικά μακρόχρονες, ανηλεείς πιέσεις και απάνθρωπους εξαναγκασμούς, έχεις την αφελή εντύπωση (ή ελπίδα) ότι ο εκβιαστής θα σ' αφήσει επιτέλους στην ησυχία σου. Αμ' δε...

Προς γαρ το Τελευταίον Εκβάν #1

Από παιδάκι απεχθανόμουν τις ζαβολιές. Προτιμούσα (και προτιμώ) να χάνω τίμια και αξιοπρεπώς παρά να κερδίζω με δολιότητα. Εξάλλου, τι θα πει "κερδίζω" ή "χάνω"; Η κάθε "νίκη" ή "ήττα" στο αμείλικτο και απατηλό παιχνίδι της ζωής είναι κάτι τόσο πρόσκαιρο και μάταιο, τελικά, που δεν αξίζει καν τον κόπο να μπαίνει κανείς στη διαδικασία να νιώθει "κερδισμένος" ή "χαμένος". Ακόμα και το πιο κοντινό μέλλον είναι απρόβλεπτο, όλα μπορεί να ανατραπούν μέσα σε μια στιγμή.

Έπαρση, Οργή & Ανοησία

Αμάν πια με τους νεοφώτιστους κοσμοπολίτες (λέμε τώρα) που μόλις ανακάλυψαν τον τροχό και αυτοχρίστηκαν αυθεντίες και τιμητές των πάντων. Το να αμολάμε σνομπίστικες απαξιωτικές εξυπνάδες είναι εύκολο. Το να προβάλλουμε πραγματικά επιχειρήματα που να μπορούμε να τα στηρίξουμε σε μια συζήτηση, όχι και τόσο. Οι εξυπνάδες άλλωστε, όσο κούφιες ή παράλογες και αν είναι, χάφτονται εύκολα φτάνει να έχουν ένα βαρύγδουπο κατιτίς, ενώ τα πεζά και βαρετά επιχειρήματα φέρνουν όσο να 'ναι μια δυσπεψία.

My Cheap Violin & My Cross

Για όσους παραξενεύονται με την ιδιότυπη κλίση του σταυρού στο λαιμό μου, να διευκρινίσω ότι ουδεμία σχέση έχει με οποιαδήποτε κομματική, πολιτική ή ιδεολογική τοποθέτηση. Λέγεται Croix Sinestre (λοξός σταυρός), είναι αποκλειστικό (και συλλεκτικό, καθώς δεν βγαίνει πια) σχέδιο της Alchemy Gothic εμπνευσμένο από τη βικτωριανή εποχή και τους σταυρούς-στιλέτα (crossdaggers) των ιπποτών του Μεσαίωνα και συμβολίζει ό,τι αγαπημένο έχουμε χάσει.

Παρηγοριά (;) στον Άρρωστο

Καλά μπαίνει η χρονιά. Με 38 πυρετό (τιμή ανήκουστη για τα δικά μου δεδομένα) και κλεισμένο λαιμό στα καλά καθούμενα. Δηλαδή όχι ακριβώς στα καλά καθούμενα, αλλά όσο να 'ναι, περίμενα κάπως μεγαλύτερη αντοχή στις κακουχίες από το συνήθως απτόητο ανοσοποιητικό μου. Το μάτιασα φαίνεται. Ή με μάτιασαν.

Η Ανησυχητική Ομορφιά των Ερειπίων

"Μα σου αρέσει αυτό το πράγμα;" απόρησε τις προάλλες ένας φίλος όταν, εκεί που περπατούσαμε κουβεντιάζοντας σε γειτονιά της περιοχής του, σταμάτησα άφωνη από θαυμασμό μπροστά σε ένα χιλιοβανδαλισμένο χάλασμα και έσπευσα να το απαθανατίσω με το κινητό μου. Και όμως, θέλουμε δεν θέλουμε, αυτή είναι η ψυχή της πόλης μας, η πεμπτουσία και το νόημά της: τα σημάδια του ανθρώπινου περάσματος με ό,τι άσχημο και ωραίο μαζί το διέπει και το ορίζει, σε ένα παζλ που ποτέ δεν θα συμπληρωθεί.

Το Σύμπαν Εναντίον Ενός

Κάποτε αναρωτιόμουν ως πού μπορεί να φτάσει η παράνοια και η ιδεοληψία ορισμένων ανθρώπων (;). Τώρα πια δεν αναρωτιέμαι, διότι δεν μπορεί να φτάσει ΠΟΥΘΕΝΑ. Δεν υπάρχει όριο. Άπαξ και το έχεις το κουσούρι, τελείωσε. Δεν γιατρεύεται, δεν ξεπερνιέται, δεν διασκεδάζεται καν.

Η Κριτική της Κριτικής, ω Κριτική #1

Από τη στιγμή που ζητάς - σχεδόν φορτικά, μάλιστα - κριτική (προσοχή: ΚΡΙΤΙΚΗ, όχι πληρωμένο διθύραμβο), δεν είναι δυνατόν να απαιτείς από τους άλλους να γίνονται άβουλα φερέφωνά σου αντί να εκφράζουν τη δική τους γνώμη. Έτσι αναιρείται όλη η ουσία της κριτικής. Το θέμα είναι απ' ό,τι παρουσιάζεις, ο καθένας να μπορεί να πάρει τα δικά του πράγματα, να κάνει τους δικούς του συνειρμούς, να δώσει τη δική του ερμηνεία. Κι εμένα αυτό με καταγοητεύει, να βλέπω πόσο διαφορετικά μπορεί να εκλάβει ο καθένας και να ερμηνεύσει μια δική μου ιδέα, μια προσωπική μου σκέψη. Ή ακόμα και να διακρίνει πράγματα που εγώ δεν είχα καν συνειδητοποιήσει. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της τέχνης. Αν ο σκοπός σου είναι να επιβάλεις κατηγορηματικά μια και μόνη ανάγνωση και να αρνείσαι στους άλλους το δικαίωμα της δικής τους αντίληψης και άποψης, τότε δεν κάνεις τέχνη αλλά κάτι άλλο, που δεν θέλω να το πω γιατί ακόμα και η λέξη με φοβίζει.

Batteries Not Included

Τι αδίστακτα όντα αυτοί οι ειδησεοκάπηλοι. Μας δουλεύουν στα μούτρα μας ακατάπαυστα και δυστυχώς, υπάρχει κόσμος που τα χάφτει. Άντε να δούμε το επόμενο σενάριο πολιτικού κυβερνοθρίλερ της συμφοράς που θα μηχανευτούν. Θα μας φάει το σασπένς καλοκαιριάτικα. Και μου τελειώνει και το ποπκόρν.