Στη Ζούγκλα του Μαυροπίνακα

Η μόρφωση θέλει θυσίες. Των δασκάλων.

Με αφορμή την τραγική κατάληξη της καθηγήτριας Αγγλικών - κατά άκρως ειρωνική, μάλιστα, σύμπτωση την παραμονή της ημέρας που είναι αφιερωμένη στη Γυναίκα και την επομένη της Πανελλήνιας Ημέρας Κατά της Ενδοσχολικής Βίας - θυμήθηκα τα δικά μου χρόνια ως μαθήτρια στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Έτυχε τότε να έχουμε έναν δυο καθηγητές οι οποίοι πραγματικά δεν παλεύονταν, μα και μερικοί μαθητές δεν πήγαιναν πίσω. Η συμπεριφορά των τελευταίων προς ορισμένους από τους καθηγητές των μαθημάτων που θεωρούνταν "η ώρα του παιδιού" (αν και μάλλον πταίσμα μπροστά στα όσα μαρτύρια τραβούσε η άτυχη καθηγήτρια) ήταν η κύρια αιτία που δεν επεδίωξα να διοριστώ σε σχολείο. Έκανα βέβαια ιδιαίτερα μαθήματα για πολλά χρόνια και με αρκετά "δύσκολα" παιδιά - άλλο όμως ένα μόνο παιδί που το βλέπεις για καμιά ώρα μια ή δυο φορές την εβδομάδα, και άλλο μια ολόκληρη τάξη.

Η Επίθεση του Γιγαντιαίου "Meta Maganer" (sic)

Ένα ηχηρό παράδειγμα "κοινωνικής μηχανικής"

Με ανησυχία αλλά και "επιστημονικό" ενδιαφέρον παρατηρώ, τις τελευταίες μέρες, την κατάληψη όλο και περισσότερων προφίλ διαδικτυακών μου φίλων από κακόβουλα άτομα ή bots, τα οποία παριστάνουν τον "Meta Manager" - έναν υποτιθέμενο αυτόματο ελεγκτή του Facebook - και στέλνουν δήθεν προειδοποιητικά μηνύματα για απενεργοποίηση του εκάστοτε λογαριασμού, μαζί με έναν σύνδεσμο για την τάχα επαναφορά του. Μου έχουν έρθει κι εμένα πλήθος τέτοια μηνύματα, τα οποία, φυσικά, διέγραψα χωρίς καν να τα ανοίξω.

Της Φυλακής τα Σίδερα

Πώς τα βάζεις με έναν άψυχο, αυτοματοποιημένο "τιμωρό";

Δεύτερη συνεχόμενη φορά που το προφίλ μου "περιορίζεται" για (άλλες) 24 ώρες από το FB, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΤΙΠΟΤΑ. Έχει ξανασυμβεί αρκετές φορές, και πάλι χωρίς να φταίξω στο παραμικρό. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να γίνεται όλη την ώρα αυτή η δουλειά. Οι περίφημοι "όροι της κοινότητάς" τους που υποτίθεται ότι "παραβιάζω" πρέπει να είναι εντελώς σουρεαλιστικοί, αφού τιμωρείται όποιος δεν κάνει τίποτα. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, θα αναγκαστώ να κλείσω το λογαριασμό μου. Αρνούμαι να αποφασίζει ένας "ό,τι του φανεί" αλγόριθμος για το αν δικαιούμαι να υπάρξω και να εκφραστώ ή όχι.

Μισό Βήμα Μπροστά

Μια διάβαση πεζών, ένα φανάρι & ένα μηχανάκι: μαντέψτε τη συνέχεια.

Μισό βήμα απ' τη νησίδα στην απέναντι πλευρά της διάβασης πεζών, ΜΕ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΦΑΝΑΡΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΖΟΥΣ ΑΝΑΜΜΕΝΟ. Μισό βήμα προς τα εμπρός, που αν η ακοή και τα αντανακλαστικά μου δεν το είχαν ακαριαία ανακόψει μετατρέποντάς το σε ένα βήμα προς τα πίσω, πιθανώς να μην ήμουν τώρα εδώ για να γράψω αυτή την ανάρτηση.

Η Κόλαση (δυστυχώς) Είναι οι Άλλοι

Φέξε μου και γλίστρησα...

Δεν μου αρέσει να διαγράφω σχόλια ούτε διαδικτυακούς "φίλους", αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις δεν γίνεται διαφορετικά. Νομίζω ότι έχω έμπρακτα αποδείξει τη διάθεσή μου για εποικοδομητικό διάλογο, ακόμα και σε περιπτώσεις διαμετρικής αντίθεσης απόψεων. Όταν όμως ο άλλος πετάγεται αίφνης μες στη μέση και πραξικοπηματικά απαιτεί να μας "επαναφέρει στην τάξη" ως μόνος κάτοχος της απόλυτης αλήθειας, θεωρώντας μάλιστα ότι "έχει κάθε δικαίωμα" να μας "χαρακτηρίζει βαρύτατα" για τις καθ' όλα ψύχραιμες και εμπεριστατωμένες γλωσσολογικές/ετυμολογικές μας τοποθετήσεις, δεν έχω άλλη λύση παρά να τον απομακρύνω.

Το Μακρύ Μαύρο Τρένο

Ο επίσημα επικυρωμένος εκτροχιασμός της λογικής

Πείθουν (εκβιάζουν παντοιοτρόπως) ορισμένοι (ας πούμε) "ειδικοί" έναν άνθρωπο ότι είναι ζωτική ανάγκη να πάει να σταθεί για κάποιες ώρες πάνω στις γραμμές ενός τρένου, οι οποίες διασχίζουν μια παντελώς άγνωστη περιοχή, χωρίς ούτε αυτοί, ούτε εκείνος να ξέρουν αν και πότε θα περάσει αμαξοστοιχία. Τον διαβεβαιώνουν ότι είναι εξαιρετικά σπάνιο να εμφανιστεί όντως τρένο και ότι εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι στάθηκαν ως τώρα στο ίδιο (ή αντίστοιχο) μέρος χωρίς να τους πειραχτεί ούτε τρίχα.

Shooting the Messenger

Ατυχίες, ατυχήματα & το "λαϊκό δικαστήριο" του Internet

Συμβαίνει συχνά, σε ιστοσελίδες ζωοφιλικού περιεχομένου, να δημοσιεύσει κάποιος τη φωτογραφία ενός άρρωστου ή χτυπημένου ζώου, το οποίο βρήκε στο δρόμο και ο ίδιος για οποιονδήποτε λόγο δεν είναι σε θέση να φροντίσει. Μεγάλο μέρος των σχολίων κάτω από τέτοιες αναρτήσεις είναι επιθετικά προς τον "ασυνείδητο που ξέρει μόνο να φωτογραφίζει τη δυστυχία" κλπ., όχι σπάνια με χυδαίες εκφράσεις, χαρακτηρισμούς και κατάρες εναντίον του και σχεδόν πάντα με την επωδό "δηλαδή αν περνούσες δίπλα από τροχαίο θα το έπαιρνες φωτογραφία και δεν θα σταματούσες να βοηθήσεις;"

"Ξυπνάτε" & "Διαδώσται"!

"Μουσική" για τις μάζες

Με αφορμή τα διάφορα "αφυπνιστικά" κατεβατά που καταφθάνουν κατά καιρούς στο inbox μου, ξεκινώντας συνήθως με ένα μελιστάλαχτο "ΞΥΠΝΑΤΕ ΠΡΟΒΑΤΑ/ΓΙΔΙΑ!!!!!!!" ή "ΦΑΤΕ ΣΑΝΟ!!!!!!!! ΜΠΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!! ΜΠΡΡΡΡΡΡ!!!!!!!!" και καταλήγοντας στην ευγενική προτροπή "ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ (sic) ΣΟΥ ΠΑΤΗΜΕΝΟ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ (sic) ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ", διαπιστώνω πως τα εν λόγω ανυπόγραφα, αμφιβόλου προελεύσεως "σεντόνια" μαζεύουν εννεαψήφιες επιδοκιμασίες ("ελληνιστί" likes) και διασπείρονται πιο ραγδαία και επιθετικά κι απ' τον κορονοϊό. Ως και άτομα τα οποία δεν έχουν μπει ποτέ στη διαδικασία να διαβάσουν ένα άρθρο της προκοπής, ξέρουν απέξω κι ανακατωτά αυτά τα μακρυνάρια και βρίσκουν μια χαρά το χρόνο να τα προωθούν ασταμάτητα.

Περπάτησα μ' ένα Ζόμπι

Η γενιά & ο "μαγεμένος αυλός" των οθονών αφής

Περιστατικό λίγο πριν τον κορονοϊό, του οποίου υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας. Έξω από σουπερμάρκετ γνωστής αλυσίδας σε μεγάλη και πολυσύχναστη λεωφόρο, όπου λόγω της κίνησης τα τροχοφόρα, ευτυχώς, δεν αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Ετοιμαζόμασταν μαζί με τη Βερίνα να μπούμε στο κατάστημα, όταν ακούμε πίσω μας σαματά. Γυρνάμε και τι να δούμε: ένα μηχανάκι πεσμένο κάτω, τον οδηγό όρθιο αλλά κάτασπρο σαν φάντασμα και μια κοπέλα μπρούμυτα στη μέση του δρόμου, ακίνητη. Εκεί που λέγαμε ότι πάει, έγινε το κακό, η κοπέλα σηκώνεται κρατώντας μπροστά στο πρόσωπό της ένα κινητό, όπου ήταν προφανώς απορροφημένη καθώς περνούσε απέναντι και τη χτύπησε το μηχανάκι. Δίχως να πάρει ούτε στιγμή τα μάτια της απ' την οθόνη, ξεσκονίζεται μηχανικά με το άλλο χέρι και συνεχίζει το δρόμο της, με το κινητό πάντα μπροστά της, ενώ οι πεντέξι άνθρωποι που ήμασταν εκεί, μαζί με τον πανικόβλητο οδηγό της μηχανής, πασχίζαμε ακόμα να συνέρθουμε απ' το σοκ.

Ας Φάνε Παντεσπάνι

Η απρόσιτη αυτοκρατορία των ενδιάμεσων

Πρόσφατος τηλεφωνικός μου διάλογος με υπεύθυνη γραμματείας σε θέατρο, για να δω και να παρουσιάσω παράσταση έργου που σπανιότατα ανεβαίνει στην Ελλάδα.

Τα εν Οίκω (;) εν Δήμω

Η δυναστεία της "κοινωνικής κλειδαρότρυπας"

Ανέβηκαν στο λεωφορείο σκοντάφτοντας άτσαλα πάνω σ' αυτούς που ακόμα κατέβαιναν, αγνοώντας τις διαμαρτυρίες τους και κλείνοντας το δρόμο στους υπόλοιπους που περίμεναν να μπουν κι εκείνοι στο όχημα. Ο νεαρός με το μισό κεφάλι ξυρισμένο, από καμιά δεκαριά καρφάκια στο κάθε αυτί και αδιευκρίνιστο τατουάζ στο σβέρκο, ντυμένος πατόκορφα στα τζιν. Η κοπέλα με στυλιζαρισμένα μοντέρνο μαλλί, τεράστια σκουλαρίκια κρίκους, δέκα τόνους μπογιά στο πρόσωπο και ντύσιμο μάλλον ασυνάρτητο, πιθανώς αντιγραμμένο από κάποιο περιοδικό ή ιστολόγιο μόδας. Ο κόσμος γύρω τους δεν υπήρχε, είχαν μάτια, αυτιά και αντίληψη μονάχα ο ένας για τον άλλον.

Τη Βρήκαμε τη Φάμπρικα...

Αγνώστου ταυτότητος ανεπιθύμητα - και ληστρικά - μηνύματα

Μόλις προ ολίγου είχα την "τιμή" να λάβω μήνυμα από μια ΕΥΑ1 (αγνώστων λοιπών στοιχείων), η οποία συστηνόταν ως συνδρομήτρια ενός "νέου site γνωριμιών" και ήθελε να μάθει αν απευθύνεται σε... κύριο ή κυρία. Παρεμπιπτόντως, ουδεμία σχέση έχω με τον συγκεκριμένο ιστότοπο ή άλλον παρεμφερή. Δεν μπαίνω σε chat ούτε ενδιαφέρομαι για γνωριμίες. Επίσης δεν συνηθίζω να δίνω όπου να 'ναι τα τηλέφωνά μου μέσω διαδικτύου. Απ' ό,τι φαίνεται, οι ιθύνοντες του site (ή μάλλον τίποτα κακοπληρωμένα "σκλαβάκια" τους) στέλνουν μηνύματα σε τυχαία κινητά για να δουν αν θα υπάρξει ανταπόκριση. Ή από κάπου αγοράζουν λίστες με τηλέφωνα.