Μια αρκετά απλουστευμένη παραλλαγή του απολαυστικά θερμαντικού όσο και ιαματικού ανατολίτικου "σερμπετιού" όπως το έμαθα από τη Μικρασιάτισσα γιαγιά μου. Εκτός από εξαιρετικό ως αφέψημα, είναι και θεαματικά δραστικό εναντίον των χειμωνιάτικων κρυωμάτων και ιώσεων.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Λόγω πολλαπλών τεχνικών δυσκολιών, στη θέση της Ελένης Γκίκα και του Νίκου Μακρή μίλησε η συγγραφέας και εικονογράφος Φιλομήλα Βακάλη. Ποιήματα από τη συλλογή διάβασαν η Βερίνα και η Μάριον Χωρεάνθη, ενώ η πρωτότυπη μουσική δεν ακούστηκε.
Δυο κυρίες στο λεωφορείο κουβέντιαζαν. Η μια περίμενε απ' τα φετινά Χριστούγεννα ένα θαύμα - τη λύση, αυτόματη και ριζική, προβλήματός της προσωπικού και κατ' επέκταση οικογενειακού. Η άλλη γελούσε, της έλεγε πως θαύματα δεν γίνονται. Η πρώτη έβλεπε τον εαυτό της σαν θύμα των περιστάσεων, η δεύτερη αρνιόταν το θαύμα. Για δες, σκέφτηκα ακούγοντάς τις. Ένα άλφα κάνει τη διαφορά. Το θύμα ελπίζει σ' ένα θαύμα για ν' απαλλαγεί απ' την ιδιότητα του θύματος. Ένα θαύμα συνδεδεμένο με τα Χριστούγεννα. Και προσμένοντας το βαρύγδουπο, θεαματικό αυτό θαύμα - κάτι σαν θεϊκή ταχυδακτυλουργία - προσπερνά και αγνοεί τα μύρια θαύματα που συντελούνται ακατάπαυστα γύρω μας. Θαύμα είναι και ο ήλιος του χειμώνα και το αγέννητο φεγγάρι, το άστρο που δεν ξεστρατίζει απ' την τροχιά του, η ομορφιά μέσα στην ασχήμια, το φως που διώχνει τα σκοτάδια, η αρχή που πάντα ακολουθεί το τέλος. Η εποχή των Χριστουγέννων είναι και τέλος και αρχή - το τέλος της χρονιάς που έχει περάσει και ο προάγγελος εκείνης που έρχεται, με την ευλογία των καθαγιασμένων συμβολισμών της. Αυτό είναι το ύψιστο, εγγενές και αδιαμφισβήτητο θαύμα της. Ας ανοίξουμε λοιπόν μάτια, αυτιά, ψυχή και πνεύμα στα μεγάλα και τα μικρά, στα "πεζά", απαρατήρητα καθημερινά θαύματα που έχουμε μάθει να θεωρούμε δεδομένα ή αυτονόητα και πρώτα απ' όλα, στο υπέρτατο θαύμα της ίδιας μας της ύπαρξης. Χρόνια Πολλά.
Ακολουθώντας πιστά τα χνάρια του ευπώλητου, βραβευμένου προκατόχου του, The Room (Το Δωμάτιο, 2012) - ενός πανέμορφου εικαστικά παιχνιδιού που απαρτιζόταν αποκλειστικά από αλληλένδετους και μη γρίφους - το Room Two της μικρής ανεξάρτητης βρετανικής εταιρίας Fireproof Studios συνεχίζει την ίδια "παράδοση", τη φορά αυτή με μια υποτυπώδη πλοκή να ξεδιπλώνεται παράλληλα με τα επίπεδα δυσκολίας. Έχουμε και πάλι στη διάθεσή μας τον περίφημο φακό υπεριωδών ακτίνων που μας επιτρέπει να διακρίνουμε στοιχεία αόρατα στο γυμνό μάτι, τώρα όμως με ένα δυο επιπλέον βοηθητικά εξαρτήματα. Η λογική των γρίφων είναι σε γενικές γραμμές οικεία σε όσους έχουν ασχοληθεί με το πρώτο παιχνίδι της σειράς, αν και εδώ μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα μέσα στον κάθε χώρο και να τον εξερευνήσουμε σχολαστικά, αντί να μένουμε καθηλωμένοι σε ένα μόνο σημείο του - ως και βάρκα μας δίνεται η ευκαιρία να οδηγήσουμε! - πράγμα που για τους μανιώδεις των γρίφων, περιπλέκει ευπρόσδεκτα την κατάσταση. Η κυριότερη, ωστόσο, διαφορά έγκειται στην ευφάνταστα παράδοξη και τραγική συγχρόνως ιστορία που αποκαλύπτεται στην πορεία και της οποίας μια εμβρυϊκή ακόμα ιδέα είχαμε πάρει στο προηγούμενο παιχνίδι. Το μόνο ουσιαστικό πρόβλημα που εντόπισα ήταν ότι ενώ σε ορισμένους γρίφους η μέθοδος λύσης είναι προφανής, η "κάμερα" πρέπει να τοποθετηθεί με πολύ συγκεκριμένο τρόπο για να ενεργοποιηθούν οι εντολές του κέρσορα. Τόσο συγκεκριμένο, μάλιστα, ώστε δημιουργείται (εσφαλμένα) η εντύπωση ότι έχει "κολλήσει" η οθόνη και μπορεί κανείς να απογοητευτεί και να τα παρατήσει. Κατά τα άλλα, το Room Two δεν παύει να είναι μια θαυμάσια, απολαυστική οπτικά και ακουστικά πνευματική άσκηση που προτείνεται ανεπιφύλακτα στους φίλους του είδους και όχι μόνο. Με χαρά και αγωνία αναμένουμε την έκδοση για υπολογιστές του τρίτου (που έχει ήδη κυκλοφορήσει για κονσόλες και κινητά) και του τέταρτου (με τον "γαργαλιστικό" υπότιτλο Old Sins) "επεισοδίου", η οποία πιθανολογείται για τα τέλη του 2018.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (28.11.17).
Στη δέκατη έβδομη ως τώρα ποιητική της συλλογή, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος με τον ευρηματικό, προκλητικό για τη σκέψη τίτλο Η Συνήθεια του Αριθμού, η συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας Ελένη Χωρεάνθη ιχνηλατεί την ελληνική πατρίδα ως γεωγραφικό χώρο αλλά και ως διαχρονική σκηνή της ιστορίας, από τα απαράκαμπτα ορόσημα του λαμπρού χτες ως την καταναγκαστικά ταλαίπωρη και "αντιηρωική" καθημερινότητα του σήμερα. Με λόγο αδρό, ευθύ και καθαρό, εμπνευσμένο από την αμεσότητα των αρχαίων τραγικών, υμνεί την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε έκφανση του είναι της - καθρέφτη όσο και κινητήρια δύναμη του κόσμου που την περιβάλλει. Ποίηση ελληνοκεντρική με ό, τι αυτό σηματοδοτεί και συνεπάγεται, με "αρχιμήδειο τόπο" το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, μα και με σταθερό άξονα τον ίδιο τον άνθρωπο, τους προβληματισμούς και τα έργα του, τις αντιφάσεις και τα λάθη του σε επίπεδο ατομικό, κοινωνικό και εν τέλει συμπαντικό. Το πολύ όμορφο, αφαιρετικό και μαζί ταιριαστά υπαινικτικό εξώφυλλο είναι έργο της εικονογράφου, χαράκτριας και επίσης συγγραφέα Φιλομήλας Βακάλη, η οποία φιλοτέχνησε και τις ασπρόμαυρες βινιέτες που κοσμούν τα ποιήματα.
Λοιπόν, κάποιος μέσα απ' τη βιομηχανία του θεάματος μισεί τον Stephen King και έχει βαλθεί να τον υπονομεύσει και να τον διασύρει παντοιοτρόπως. Μονάχα έτσι εξηγείται η κατά συρροήν, σε βαθμό κακουργήματος διαστρέβλωση πασίγνωστων και εμβληματικών του βιβλίων, σχεδόν σε κάθε διασκευή τους για τη μικρή ή μεγάλη οθόνη (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια: από το... αποστεωμένο στην κυριολεξία Bag of Bones (2011) και το ανεκδιήγητο φιάσκο του Under the Dome (2013) ως την ασυγχώρητη φετινή κινηματογραφική κακοποίηση του επικού Μαύρου Πύργου. Μα εκεί που οι προφανώς ορκισμένοι δυσφημιστές του τα έδωσαν όλα, χωρίς περίσκεψη και (κυρίως) χωρίς αιδώ, ήταν η πρόσφατη σειρά του καλωδιακού καναλιού Spike TV, βασισμένη (λέμε τώρα) στη νουβέλα The Mist, που το 2007 είχε γίνει ταινία - όχι κακή - από το λάτρη του είδους και του King, Frank Darabont (Τελευταία Έξοδος - Rita Hayworth, Το Πράσινο Μίλι). Μια δεκαετία αργότερα, η Ομίχλη του Δανού παραγωγού Christian Torpe (Store Dromme, Laerkevej) έρχεται να ανασκευάσει κατά το πολιτικώς ορθότερον την καθαρόαιμη αυτή ιστορία φανταστικού τρόμου, ανακατεύοντας ό,τι εξόφθαλμο κλισέ βάζει ο νους σε μια απερίγραπτη τηλεοπτική "σούπα" που φιλοδοξεί να είναι οχτακόσια πράγματα μαζί και τελικά δεν είναι τίποτα. Ως και το έσχατο δευτερόλεπτο, η πολυπληθής ομάδα των σεναριογράφων της δεν είχε αποφασίσει ποιο ακριβώς ήταν το συστατικό της θανατηφόρας ομίχλης, απ' την οποία, ωστόσο, γλίτωνε επιλεκτικά όποιο πρόσωπο δεν τους βόλευε να εξοντωθεί. Σμήνος από ανθρωποφάγους σκόρους; Ένας απέραντος... ταραμάς από αιμοσταγείς σκουληκαντέρες; Μεταλλαξιογόνος ανάσα άμορφου τέρατος; Λευκό "μελάνι" γιγάντιου χταποδιού της ξηράς; Αφήνω πια τα οικογενειακά, ερωτικά, ταξικά και άλλα συναφή δράματα που εκτυλίσσονταν στο προσκήνιο, προκαλώντας άθελά τους το γέλιο αντί της επιδιωκόμενης συγκίνησης ή αποτροπιασμού, για να κορυφωθούν σε μια "ανατροπή" (ή μάλλον, σειρά "ανατροπών") που απ' την αρχή κιόλας έβγαζε μάτι. Και οι φάτσες... οι φάτσες! Λες και η κακομουτσουνιά όλων ανεξαιρέτως των ηθοποιών ήταν προϋπόθεση της ακρόασης για τους ρόλους τους - ώρες ώρες νόμιζες ότι παρακολουθούσες φτηνό κακέκτυπο του American Horror Story. Γι' αυτό δεν έφταιγαν βέβαια οι ίδιοι οι άνθρωποι και υπό διαφορετικές συνθήκες, θα αποτελούσε ίσως σκηνοθετικό ατού. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, υπερτονίζει την αίσθηση thriller της πλάκας που αφήνει γενικά η σειρά: δεν του πάει καθόλου του King η (ψευδο)νεορεαλιστική ατημελησία του λεγόμενου "Scandi-noir". Και η παραμικρή διατάραξη της σχολαστικά ζυγισμένης μυθοπλαστικής του ισορροπίας είναι ικανή να φέρει τον όλεθρο - όπως κι εδώ, για πολλοστή φορά, συνέβη.
