The Painscreek Killings (2017)

Προσωμοιωτής αστυνομικής έρευνας με ανατροπές

Το χωριουδάκι Painscreek είναι ειδυλλιακά όμορφο, αλλά με μηδενικό πληθυσμό. Η νεαρή φιλόδοξη δημοσιογράφος Janet αναλαμβάνει να ερευνήσει τις αιτίες της σταδιακής του ερήμωσης, ύστερα από σειρά φονικών και εξαφανίσεων που δεν εξιχνιάστηκαν ποτέ. Μια και όλοι όσοι σχετίζονταν με την υπόθεση είναι νεκροί ή αγνοούνται, η Janet πρέπει να ψάξει ολομόναχη στα εγκαταλελειμμένα σπίτια τους για στοιχεία που ίσως την οδηγήσουν στη λύση του μυστηρίου. Μήπως όμως δεν είναι τόσο μόνη όσο νομίζει; Ποια είναι η γυναικεία φιγούρα που μοιάζει να την παρακολουθεί από μακριά; Και ποιος φροντίζει να της βάζει εμπόδια κάθε φορά που πλησιάζει σε μια σημαντική ανακάλυψη; Άψογα σχεδιασμένο και οργανωμένο, υπέροχα εμβυθιστικό, με ωραία "κολλητική" μουσική και μια ιστορία καθηλωτικά πολυεπίπεδη, που σχηματίζεται βαθμιαία μέσα από γραπτά ντοκουμέντα και αντικείμενα-κλειδιά, το The Painscreek Killings της EQ Studios είναι ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα βιντεοπαιχνίδια αστυνομικού, κατά βάση, μυστηρίου (με κάποιες αμυδρές αιχμές μεταφυσικού) που έπεσαν τελευταία στα χέρια μου. Απ' τη στιγμή που θα κατανοήσεις το μηχανισμό της εξερεύνησης, τα χειριστήρια είναι πολύ απλά και θέλουν μόνο λίγη εξάσκηση. Ευχάριστα... δυσάρεστη η θεαματική έκπληξη του φινάλε, που αλλάζει δραστικά τον τόνο και την ως τότε λογική του παιχνιδιού.

Πέντε Στάσεις του Μάκη Τσίτα

Υπό την αιγίδα του Public

Μηδένα προ του Τέλους (2020)

Δέκα λέξεις, μια ώρα, μια ιστορία

"Τι σύμπτωση!" αναφωνούσαν θορυβημένες οι κομψές κυρίες που με καλά προβαρισμένη μελαγχολία κοιτούσαν τη νεκροφόρα να περνά, τη στιγμή ακριβώς που στην άλλη άκρη του λιβαδότοπου ένα καχεκτικό σκυλί γρύλιζε γοερά πάνω από το ρακένδυτο κουφάρι του αφεντικού του.

Shooting the Messenger

Ατυχίες, ατυχήματα & το "λαϊκό δικαστήριο" του Internet

Συμβαίνει συχνά, σε ιστοσελίδες ζωοφιλικού περιεχομένου, να δημοσιεύσει κάποιος τη φωτογραφία ενός άρρωστου ή χτυπημένου ζώου, το οποίο βρήκε στο δρόμο και ο ίδιος για οποιονδήποτε λόγο δεν είναι σε θέση να φροντίσει. Μεγάλο μέρος των σχολίων κάτω από τέτοιες αναρτήσεις είναι επιθετικά προς τον "ασυνείδητο που ξέρει μόνο να φωτογραφίζει τη δυστυχία" κλπ., όχι σπάνια με χυδαίες εκφράσεις, χαρακτηρισμούς και κατάρες εναντίον του και σχεδόν πάντα με την επωδό "δηλαδή αν περνούσες δίπλα από τροχαίο θα το έπαιρνες φωτογραφία και δεν θα σταματούσες να βοηθήσεις;"

Kaspar Machine του Peter Handke

Στον Πολυχώρο Λιπασμάτων της Δραπετσώνας

Copyright ή Copywrong? #1

Ο φαύλος κύκλος της κατάχρησης ενός διάτρητου νόμου

Γράφεις, ας πούμε, τη φράση "η πόρτα και το παράθυρο" (τυχαίο παράδειγμα). Κι ένα αυτόματο script αναγνώρισης περιεχομένου εντοπίζει τις διαδοχικές συλλαβές "και το πα" και θεωρεί ότι τις... έκλεψες από κάποιον που για οποιονδήποτε λόγο πιστεύει ότι δικαιούται να έχει π.χ. την αποκλειστική χρήση της φράσης "ο καφές και το παξιμάδι". Η οποία επίσης περιέχει τις συλλαβές "και το πα".

Φωνάζει ο Κλέφτης...

Η σουρεαλιστική αντιστροφή του αυτονόητου

Αφού το φίλτατο Facebook επιθυμεί διακαώς να μάθει τι σκέφτομαι, το ευχαριστώ θερμά για την κατάργηση του βίντεο που ανέβασα πριν λίγο, λόγω αξίωσης "πνευματικών δικαιωμάτων" από κολομβιανό τηλεοπτικό κολοσσό σε τμήμα του ηχητικού μέρους του βίντεό μου. Το οποίο ηχητικό μέρος αποτελείται από εντελώς πρωτότυπο τραγούδι, με ελληνικό στίχο, γραμμένο όταν ήμουν γύρω στα 17 και ηχογραφημένο πριν καμιά εικοσαριά χρόνια στο ιστορικό στούντιο PolySound, που δυστυχώς έχει πια κλείσει. Οι στίχοι του τραγουδιού περιλαμβάνονται στην ποιητική μου συλλογή Η Εξορία των Αρχαγγέλων, που κυκλοφόρησε το 2005 από τις εκδόσεις Ιωλκός. Η φωνή που ακούγεται στο βίντεο είναι η δική μου, όπως και η κιθάρα. Η μουσική είναι επίσης δική μου. Το τραγούδι, μαζί με αρκετά άλλα, διατίθεται δωρεάν στο διαδίκτυο από το 2007, με ελεύθερη άδεια Creative Commons.

Obliqua (2020)

Vorspiel

Στον πηγαιμό για την Ιθάκη
είναι μακρύς και δύσκολος ο δρόμος
κι εσύ, ξένος στον τόπο σου
ξεχνάς τα πρόσωπα των φίλων
και παγιδεύεσαι σ' άλλων αινίγματα
και λαβυρίνθους διαδρομών
δίχως τέρμα κι επιστροφή.

Μεταξύ 2 Πυρών (2020)

Δέκα λέξεις, μια ώρα, μια ιστορία

Το σώμα του προϊστορικού θηρίου που προσπαθούσα να φτιάξω με την πλαστελίνη μου δεν πετύχαινε με τίποτα. Η εποχιακή αλλεργία μ' έκανε να βήχω και να φταρνίζομαι κάθε πέντε δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα να μην έχω καμιά σταθερότητα στα χέρια. Το σαλόνι είχε γεμίσει μυξομάντηλα και ακανόνιστους σβόλους πλαστελίνης που είχαν εκτοξευθεί προς κάθε κατεύθυνση.

Η Επιστήμη της Τηγανίτας

Γλυκές & αλμυρές "αλχημείες"

Στη διάρκεια της καραντίνας λόγω κορονοϊού αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε σε εκ των ενόντων λύσεις για το καθημερινό φαγητό, μια και δεν γινόταν να τρέχουμε όλη την ώρα για ψώνια και από την πλευρά μου, απέφυγα εκ πεποιθήσεως το delivery. Είναι τόσο εύκολο να φτιάξουμε κάτι στο σπίτι με πρώτες ύλες που πάντα βρίσκονται στα ντουλάπια μας, ώστε δεν έχει νόημα να επιβαρύνουμε κι άλλο τις συγκεκριμένες υπηρεσίες, που όλο αυτό το διάστημα δουλεύουν πυρετωδώς. Τείνουμε, δυστυχώς, να ξεχνάμε πως οι διανομείς είναι σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι που τρέχουν στους δρόμους απ' το πρωί ως το βράδυ, βάζοντας την υγεία τους σε κίνδυνο για να μην ξεκουνηθούμε εμείς απ' τον καναπέ μας (ή, απολύτως αυθαίρετα, το θεωρούμε εξ ορισμού υποχρέωσή τους). Ας τους δώσουμε λοιπόν το χρόνο και την ευχέρεια να εξυπηρετούν όσους έχουν πραγματικά ανάγκη και εμείς οι υπόλοιποι ας ανασκουμπωθούμε. Εξάλλου, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση απ' το να τρως ένα φαγητό που έφτιαξες με τα χεράκια σου: πέρα απ' το αποτέλεσμα, η δραστηριότητα αυτή καθαυτήν της μαγειρικής είναι ενδιαφέρουσα και ευχάριστη, σαν πρόκληση παιχνιδιού κι ένα είδος επιστημονικού πειράματος μαζί.