Η συνήθεια των ξυλοπέδιλων να κάνουν θόρυβο ήταν το μεγαλύτερο πρόσκομμα που αντιμετώπιζε η γκέισα Futzitsu, ενώ σχεδίαζε τη δολοφονία του αυτοκράτορα. Έπρεπε να προμηθευτεί άλλου είδους υποδήματα, που να διευκολύνουν την αθόρυβη προσέγγιση.
Στη νέα της, δέκατη ένατη ποιητική συλλογή με τον τίτλο Στα Περιθώρια της Λύπης, η Ελένη Χωρεάνθη επισκέπτεται ξανά τις δημιουργικές της απαρχές - τον ομοιοκατάληκτο παραδοσιακό στίχο με την εγγενή αίσθηση προσωδίας που διέπει και χαρακτηρίζει την ελληνική γλώσσα, στον γραπτό όσο και στον προφορικό μας λόγο - με την ωριμότητα και την έμπειρη σιγουριά της μακρόχρονης συγγραφικής της πορείας. Στίχοι γραμμένοι για να τραγουδηθούν, με ποικιλία μέτρων και ρυθμών, και οι οποίοι μελοποιήθηκαν σχεδόν στο σύνολό τους από τον μουσικοσυνθέτη Χρήστο Κοτσαύτη. Για μια ακόμα φορά, η Ελλάδα είναι πρωταγωνίστρια και πανταχού παρούσα, με τα αρχέτυπα στοιχεία και σύμβολά της. Τη θάλασσα που πότε συντροφεύει και νανουρίζει, πότε πνίγει ή παίρνει μακριά τις αγάπες και τις ελπίδες. Την άγρια ομορφιά του στεριανού τοπίου, με το κελάηδημα των αηδονιών και την ευωδιά απ' τα βοτάνια και τα αγριολούλουδα. Την έμφυτη πίστη σ' έναν Θεό ουράνιο όσο και γήινο, συνοδοιπόρο στις καθημερινές έγνοιες και τα βάσανα, εξομολόγο και παρηγορητή. Το σάστισμα του ανθρώπου μπροστά στους καιρούς που υποκύπτουν στην παντοδυναμία των μηχανών, ξεπερνώντας και προσπερνώντας τον. Τη λυρική τρυφερότητα και αρμονία της ποίησης αντικατοπτρίζει το υπέροχο πρωτότυπο σχέδιο εξωφύλλου και οι εσωτερικές βινιέτες που φιλοτέχνησε η Βερίνα Χωρεάνθη. Σύντομα πρόκειται να κυκλοφορήσει το CD με τα μελοποιημένα ποιήματα του βιβλίου.
Όταν αποφασίζεις να υποκύψεις σ' έναν εκβιασμό ύστερα από εξουθενωτικά μακρόχρονες, ανηλεείς πιέσεις και απάνθρωπους εξαναγκασμούς, έχεις την αφελή εντύπωση (ή ελπίδα) ότι ο εκβιαστής θα σ' αφήσει επιτέλους στην ησυχία σου. Αμ' δε...
Πείθουν (εκβιάζουν παντοιοτρόπως) ορισμένοι (ας πούμε) "ειδικοί" έναν άνθρωπο ότι είναι ζωτική ανάγκη να πάει να σταθεί για κάποιες ώρες πάνω στις γραμμές ενός τρένου, οι οποίες διασχίζουν μια παντελώς άγνωστη περιοχή, χωρίς ούτε αυτοί, ούτε εκείνος να ξέρουν αν και πότε θα περάσει αμαξοστοιχία. Τον διαβεβαιώνουν ότι είναι εξαιρετικά σπάνιο να εμφανιστεί όντως τρένο και ότι εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι στάθηκαν ως τώρα στο ίδιο (ή αντίστοιχο) μέρος χωρίς να τους πειραχτεί ούτε τρίχα.
Οι γιαχνιστές πατάτες του παππού μου προξενούσαν συνήθως ακατάσχετη σιελόρροια στους καλεσμένους του πολύ πριν σερβιριστούν στο τραπέζι, μαζί με μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων. Ήταν η σπεσιαλιτέ του, για την οποία καυχιόταν με αθώο καμάρι. Απόλυτα θεμιτό, άλλωστε, αφού η επιτυχία του συγκεκριμένου πιάτου ήταν, λίγο πολύ, εγγυημένη.
