Να πω την αμαρτία μου; Να την πω. Ορισμένες τηλεοπτικές σειρές κάθομαι και τις βλέπω για να γελάω - και όχι επειδή είναι ηθελημένα αστείες. Εδώ, ας πούμε, τα περισσότερα απ' τα πρόσωπα που πλαισιώνουν τον πρωταγωνιστή δεν έχουν καμιά χαρακτηρολογική συνέπεια. Σκέφτονται και δρουν αλλοπρόσαλλα και αντιφατικά, με μόνη εξήγηση ό,τι εξωγήινη δικαιολογία σκαρφιστεί κάθε φορά ο σεναριογράφος για να στηρίξει όπως όπως την επόμενη "ανατρεπτική" τους κίνηση.
Μια για τη λύπη
Δυο για το γέλιο
Τρεις για την κόρη
Τέσσερις για το γιο
Πέντε για το ασήμι
Έξι για το χρυσό
Εφτά για το επτασφράγιστο μυστικό.
Το πρώτο μου ιστολόγιο (blog) το έφτιαξα προ αμνημονεύτων αιώνων, μέσω του MSN (Microsoft Network) στη... νηπιακή του ακόμα μορφή, μ' ένα υποτυπώδες γραφικό περιβάλλον συνδεδεμένο με τις ομάδες/κοινότητες που ο καθένας μπορούσε να δημιουργήσει ώστε να προβάλει και να μοιραστεί τα ενδιαφέροντά του. Δεν τα λέγαμε blogs (ο όρος καθιερώθηκε αρκετά αργότερα) αλλά "personal homepages" (προσωπικές ιστοσελίδες) με κάποια δυναμικά και διαδραστικά στοιχεία. Σύντομα, εξαιτίας των περιορισμών στις δυνατότητες του λογισμικού, μετέφερα το υλικό της "personal homepage" μου από το MSN στην ανάλογη πλατφόρμα του αείμνηστου (έβαλε οριστικά λουκέτο στις αρχές του 2024), πρωτοπόρου ελληνικού πυλώνα Pathfinder και τελικά, μ' ένα βραχύβιο πέρασμα από το WordPress, στο Blogger όπου και καταστάλαξα - πολύ πριν το τελευταίο αγοραστεί από το (επίσης νεογέννητο, τότε) Google. Την πρώιμη "ιστολογική" μου εμπειρία περιγράφω αναλυτικά ΕΔΩ, με αφορμή μια θεατρική παράσταση που είχε ως αφετηρία της ένα (όχι δικό μου) ιστολόγιο της εποχής εκείνης.
Αληθινό εκδοτικό κόσμημα και συγγραφικός όσο και μεταφραστικός άθλος, η μυθιστορηματική βιογραφία του Leonardo Da Vinci από τον Ρώσο συγγραφέα, κριτικό λογοτεχνίας και φιλόσοφο Dmitry Merezhkovsky (1866-1941) κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις ιστορικές εκδόσεις Α. Καραβία το 1955, σε μετάφραση της Άννας-Δόξας Καμπαλούρη (το ρωσικό πρωτότυπο εκδόθηκε το 1900 στην Αγία Πετρούπολη από το φιλολογικό περιοδικό Mir Bozhiy, με τον τίτλο Η Ανάσταση των Θεών: Leonardo Da Vinci). Ο Merezhkovsky επιλέγει να καταπιαστεί με τα ώριμα, κυρίως, χρόνια της ζωής του Da Vinci, βάζοντάς τον να αναπολεί τη θυελλώδη νεότητά του, την πραγμάτωση των ξακουστών του έργων, τα πρόσωπα και τα γεγονότα που τον σημάδεψαν πνευματικά και ψυχικά, σμίλεψαν την ιδιοφυΐα του και καθόρισαν την κοσμοθεωρία, το δημιουργικό του ύφος και όραμα και την ανθρώπινη υπόστασή του. Αν και τριτοπρόσωπη, η αφήγηση φέρνει τον εμβληματικό, αδιανόητα πρωτοπόρο για την εποχή του (και όχι μόνο) καλλιτέχνη και πανεπιστήμονα κοντά στον αναγνώστη, σαν έναν παλιό και αγαπημένο φίλο που ιστορεί το βίο του με ποιητική νοσταλγία αλλά και με την άτεγκτη, επώδυνη εντιμότητα του τελικού απολογισμού. Χωρίς να τον αγιοποιεί, ο Merezhkovsky επιχειρεί να ερμηνεύσει ορισμένα απ' τα μυστήρια που εξακολουθούν να περιβάλλουν τον ίδιο τον Da Vinci και το έργο του, καθώς και τις αντιφάσεις που χαρακτήριζαν τη στάση ζωής του, με φόντο την ταραχώδη κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας του και του κόσμου προς το τέλος της Αναγέννησης. Ένα αριστούργημα, κομψοτέχνημα γραφής, το οποίο "τρέχει" σαν νερό παρά τον όγκο του και η ζωντάνια των περιγραφών και των διαλόγων του δίνει απ' την αρχή ως το τέλος την αίσθηση ότι παρακολουθείς ταινία.
Πέρσι τέτοιον καιρό, είδε το "φως" το δεύτερο μυθιατόρημα και τέταρτο έντυπο βιβλίο μου, Obliqua.
Σ' άβυσσο βαφτίζομαι,
σαν ηχώ λικνίζομαι,
σφαίρα στροβιλίζομαι,
στους καιρούς σκορπίζομαι
κι απ' το φως ζαλίζομαι.
Η Ιστορία της Lisey (Lisey's Story, 2006) γράφτηκε από τον Stephen King με αφορμή την προσωπική του εμπειρία ύστερα από μια παραλίγο μοιραία περιπέτεια της υγείας του. Όσο ο ίδιος ήταν στο νοσοκομείο, η σύζυγός του Tabitha βρήκε την ευκαιρία να τακτοποιήσει το γραφείο του και να ξεκαθαρίσει τα ανέκδοτα κείμενά του. Όταν ο Stephen επέστρεψε, βρήκε τα χαρτιά του στοιβαγμένα μέσα σε κούτες - πράγμα το οποίο εξέλαβε ως προεικόνιση του τι θα απογίνονταν τα χειρόγραφά του όταν εκείνος θα έφευγε απ' τη ζωή. Πληροφοριακά, η Tabitha είναι επίσης συγγραφέας και είχε εκδώσει βιβλία νωρίτερα απ' τον Stephen, αλλά η δική του δόξα την καταδίκασε στην αφάνεια (η περίπτωσή της, μάλιστα, έδωσε όνομα στο "σύνδρομο Tabitha King", δηλαδή την "εκμηδένιση" του ενός συζύγου - είτε γυναίκας, είτε άντρα - από τη φήμη του άλλου, ενώ και οι δυο ασχολούνται με το ίδιο αντικείμενο). Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στην τηλεόραση το 2021, σε σενάριο του ίδιου του King και σκηνοθεσία του Pablo Larraín (Post Mortem, Η Μυστική Λέσχη). Κεντρική ηρωίδα είναι η Lisey (Julianne Moore), χήρα του διάσημου συγγραφέα Scott Landon (Clive Owen), η οποία αφενός παλεύει να διαχειριστεί το πένθος για τον πρόωρο χαμό του αγαπημένου της συζύγου και αφετέρου έρχεται αντιμέτωπη με τον Jim Dooley (Dane DeHaan), τρελαμένο και αδίστακτο θαυμαστή του, που θεωρεί ότι η Lisey δεν έχει δικαίωμα να στερεί από το αναγνωστικό κοινό τα ανέκδοτα γραπτά του Scott και επιχειρεί να την απομακρύνει με κάθε τρόπο (ακόμα και διά της ακραίας βίας) απ' ό,τι σχετίζεται με τη μνήμη και την κληρονομιά του - λογαριάζοντας, φυσικά, χωρίς τον ξενοδόχο. Ο Scott, η Lisey και η μεγαλύτερη αδελφή της, Amanda (Joan Allen) μοιράζονταν ένα μυστικό σύμπαν απροσπέλαστο για τους αμύητους, έναν κόσμο μαγευτικό όσο και τρομακτικό, ζωογόνο αλλά και θανάσιμα επικίνδυνο, όπου η Lisey θα καταφύγει για να λύσει μια σειρά γρίφων που της άφησε ο Scott σαν μεταθανάτιο δώρο και να ανακαλύψει την πεμπτουσία της συγγραφικής του έμπνευσης, νικώντας μεταφορικούς και κυριολεκτικούς δαίμονες με τη βοήθεια της συζυγικής και της αδελφικής αγάπης - του μοναδικού, ιερού δεσμού που ενώνει ένα ζευγάρι ή μια οικογένεια, ενάντια στις κοντόφθαλμες αντιλήψεις, τις παράλογες απαιτήσεις και τις αγενείς παρεμβάσεις των "απέξω". Τα δυο πρώτα επεισόδια (από οχτώ συνολικά των 50 περίπου λεπτών) κυλούν με ρυθμούς κάπως αγχωτικά αργούς, από κει κι έπειτα όμως η πλοκή παίρνει τα πάνω της, αποζημιώνοντάς μας με τόκο. Οι ερμηνείες "τα σπάνε" όπως ήταν αναμενόμενο, ενώ ειδική μνεία αξίζουν η εξαίσια ποιητική φωτογραφία του Darius Khondji (Delicatessen, Se7en) και το επίσης θαυμάσιο soundtrack του Christopher Clark (The Last Panthers, Daniel Isn't Real). Σε κόντρα ρόλο-έκπληξη, εντελώς αγνώριστος ο Michael Pitt (Οι Ονειροπόλοι, Hannibal).
