The Alienist (2018)

Vintage εγκληματολογία και "πλατωνικό τρίγωνο"

"Alienists" ονομάζονταν πριν τα μισά του 20ού αιώνα οι ψυχίατροι και συγκεκριμένα, όσοι συνεργάζονταν με την αστυνομία για τη διάγνωση ψυχικών διαταραχών σε εγκληματίες. Ο όρος, δανεισμένος από τον προγενέστερο γαλλικό "alieniste", προέρχεται από τη λατινική λέξη "alienus" (ξένος), λόγω της τότε επικρατούσας πεποίθησης ότι η ψυχασθένεια αποξενώνει τον πάσχοντα από την ανθρώπινη φύση του. Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα (1994) του Νεοϋορκέζου συγγραφέα και μελετητή της στρατιωτικής ιστορίας Caleb Carr, η φετινή τηλεοπτική σειρά του καλωδιακού καναλιού TNT εξερευνά το εμβρυϊκό στάδιο της επιστήμης του forensic profiling (ανάλυσης χαρακτηριστικών) στα τέλη του 19ου αιώνα, όπου οι διεθνείς κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις απαιτούσαν όλο και πιο πιεστικά την επανεξέταση των αντιλήψεων για την εγκληματικότητα, τους αυτουργούς, καθώς και την αντιμετώπισή της. Συνδυάζοντας με επιτυχία ιστορικά και φανταστικά στοιχεία, τόσο το βιβλίο όσο και η (αρκετά πιστή) οπτικοποίησή του - σε παραγωγή και σενάριο, μάλιστα (μεταξύ άλλων), του γνωστού από την πρώτη σεζόν του πολυσυζητημένου True Detective, Cary Fukunaga (Sin Nombre, Jane Eyre) - αναπλάθουν με ευσυνειδησία και ζωντάνια την εποχή και τα ήθη της, χωρίς να φοβούνται την αληθοφανή περιγραφή των ακραίων δυσμενών συνθηκών της και περιορίζοντας τον (αναγκαστικό, πλέον, για τα μέσα μαζικής ψυχαγωγίας) πολιτικά ορθό αναθεωρητισμό στο ελάχιστο δυνατόν, ώστε να μη διακυβεύεται η πραγματολογική ακρίβεια. Κύρια πρόσωπα του δράματος, ο ιδιοφυής Γερμανός ψυχαναλυτής Laszlo Kreizler (Daniel Bruhl), του οποίου οι ριζοσπαστικές θεωρίες και μέθοδοι προσελκύουν το θαυμασμό και το φθόνο των συναδέλφων του αλλά και την έχθρα του κατεστημένου, ο ευαίσθητος και γοητευτικός εικονογράφος εφημερίδων - το αντίστοιχο ενός σημερινού φωτορεπόρτερ - John Moore (Luke Evans) και η πρώτη γυναίκα γραμματέας του κεντρικού αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης, πεισματάρα και φιλόδοξη Sara Howard (Dakota Fanning), οι οποίοι ενώνουν τις δυνάμεις τους για να εντοπίσουν έναν κατά συρροήν δολοφόνο με πεδίο δράσης έναν "ειδικό" οίκο ανοχής που απασχολεί νεαρούς άντρες και ανήλικα αγόρια. Στο πλευρό τους, οι δαιμόνιοι και προοδευτικοί ιατροδικαστές Marcus (Douglas Smith) & Lucius (Matthew Shear) Isaacson, όπως και ο νέος αστυνομικός διοικητής και μέλλων λαμπρός πολιτικός Theodore Roosevelt (Brian Geraghty), ενώ ο διεφθαρμένος πυρήνας της αστυνομίας και ο υπόκοσμος, που εξακολουθούν να ωφελούνται από την κοινωνική σήψη, εκπροσωπούνται αντίστοιχα από τον άξεστο, μέθυσο υπαστυνόμο Connor (David Wilmot), τον άπληστο και συμπλεγματικό τέως αστυνομικό υποδιευθυντή Thomas Byrnes (Ted Levine) και τους συνεταίρους γκάνγκστερ και μαστροπούς Paul Kelly (Antonio Magro) & Biff Ellison (Falk Hentschel). Όσο και αν αποφεύγεται επιμελώς η εύκολη λύση ενός ερωτικού τριγώνου ανάμεσα στους όμορφους και χαρισματικούς πρωταγωνιστές, οι μεταξύ τους συναισθηματικές εντάσεις αποδίδονται με μαεστρία και πάθος, οδηγώντας σε κορυφώσεις και συγκρούσεις των οποίων τη σκόνη θα έτρωγε και η πιο τολμηρή αισθησιακή σκηνή. Αν η αρχή του πρώτου επεισοδίου φαίνεται κάπως αργή ή αμήχανη, μην αποθαρρυνθείτε - η συνέχεια θα σας αποζημιώσει με το παραπάνω. Προσέξτε επίσης τα cameos έκπληξη βετεράνων ηθοποιών σε βοηθητικούς ρόλους.

Maritime Blues (2017)

100 λέξεις σε 24 ώρες

Κοιμάμαι στον αφρό της θάλασσας. Πικρό και πράσινο, το κύμα με λικνίζει. Μέσα μου κλείνω μια κραυγή. Η γοργόνα με μάζεψε, με περιεργάστηκε καλά καλά, με κούνησε στον αέρα και με ξανάριξε στο νερό. Δεν ξέρει να διαβάζει τις κραυγές. Μα και να 'ξερε, σε τι θα βοηθούσε; Στη στεριά πρέπει να βγω, να ξεβραστώ για να με βρουν. Να ταράξω τους κύκλους της μέρας τους με το αίνιγμά μου. Ποιος με στέλνει και γιατί; Αυτό ούτ' εγώ το ξέρω. Δεν είμαι παρά ένα μπουκάλι που μέσα του κλείνει μια κραυγή και ταξιδεύει κοιμισμένο στον αφρό της θάλασσας.

Ο Κύκλος της Κοντινής Ξαδέρφης

Εκδήλωση-παρουσίαση

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Λόγω αιφνίδιου προβλήματος υγείας του τιμώμενου ποιητή Φαίδωνα Θεοφίλου, η παρουσίαση ματαιώθηκε.

Hidden City - Mystery of Shadows (2017)

Κυνήγι αόρατων αντικειμένων

Η σουηδική εταιρία G5 Games ειδικεύεται στα παιχνίδια που βασίζονται στο λεγόμενο "κυνήγι κρυφών αντικειμένων" (hidden object hunt) και λόγω του πολύ απλού χειρισμού τους προσφέρονται τόσο για υπολογιστές, όσο και για οποιαδήποτε φορητή συσκευή με οθόνη αφής. Η Κρυμμένη Πόλη (Hidden City - Hidden Object Adventure) πρωτοκυκλοφόρησε το 2014 και από τότε ανανεώνεται τακτικά σε τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και σε θέματα. Το χειμώνα του 2017 και εν όψει των Χριστουγέννων, οι παίκτες είχαν την ευκαιρία να αναλάβουν μια ειδική "υπο-αποστολή" με τον τίτλο Mystery of Shadows, στην οποία έπρεπε να εξιχνιάσουν την αιφνίδια εξαφάνιση του κολλητού τους και συγχρόνως να ελευθερώσουν μια μυστηριώδη πολιτεία παραμυθένιας ομορφιάς από τις σκοτεινές δυνάμεις που την είχαν καταλάβει. Τα θεσπέσια (αν και στατικά στο μεγαλύτερο μέρος τους), ζωγραφισμένα στο χέρι γραφικά - σκηνικά και φιγούρες - με τα λαμπερά χρώματα και την εξαιρετική λεπτομέρεια στο σχεδιασμό, καθώς και το υπέροχο soundtrack, ήταν το δέλεαρ για τη δωρεάν, όπως διαφημιζόταν, μεταφόρτωση και εκκίνηση του παιχνιδιού, το οποίο ωστόσο ακολουθεί το freemium (από το "free" & "premium": δωρεάν κατά βάση, με απαιτήσεις αγοράς επιμέρους στοιχείων του) πρότυπο. Πράγμα που δεν αργεί να γίνει αισθητό μόλις η υπόθεση αρχίζει να παίρνει μπρος. Σύντομα παρουσιάζεται η ανάγκη για αναβάθμιση του "οπλοστασίου" μας, η οποία είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει χωρίς αληθινά χρήματα. Σχεδόν, διότι εάν έχουμε τη διάθεση να περιμένουμε μερικές ώρες, κάποια από τα εφόδιά μας αναπληρώνονται από μόνα τους. Δεν είχα την υπομονή ούτε το χρόνο να τερματίσω το παιχνίδι υπό αυτές τις συνθήκες (αν και μου είπαν ότι γίνεται) κι έτσι δεν είμαι σε θέση να βγάλω διάγνωση για το σύνολό του. Όσο όμως κατάφερα να παίξω, δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω την όλο και πιο φανερή απλοϊκότητα της πλοκής και των "εχθρών", τη μάλλον κουραστική, τελικά, επαναληπτικότητα των γρίφων, το εξαρχής αγχογόνο και διαρκώς αυξανόμενο πλήθος των εκκρεμών "αποστολών" και την παράδοξη αντίληψη της αγγλικής γλώσσας εκ μέρους του σεναριογράφου. Ψάχνεις, ας πούμε, για ένα φανάρι (lantern), το οποίο στην πράξη μπορεί να είναι ένα... κερί ή ένας φακός μπαταρίας (!) - πέρα από το ότι ορισμένα αντικείμενα είναι τόσο καλά κρυμμένα που κυριολεκτικά δεν διακρίνονται με γυμνό μάτι. Κάτι άλλο που με προβλημάτισε είναι το κοινό στο οποίο απευθύνονται τα παιχνίδια της συγκεκριμένης εταιρίας: παραείναι προσχηματικά για τους ενήλικες ή ακόμα και τους εφήβους, μα και δαπανηρά (το ελάχιστο ποσό που χρειάζεται για έναν "φυσιολογικό" ρυθμό παιξίματος, με τα βασικά μόνο "ατού" και χωρίς τις πολύωρες αναμονές, ανέρχεται σε μερικές δεκάδες ευρώ το μήνα) για τα παιδιά, που δεν έχουν έτσι κι αλλιώς τη δυνατότητα να πληρώνουν κατά βούληση μέσω διαδικτύου. Η Κρυμμένη Πόλη είναι μια καλή ιδέα με εκθαμβωτικό περιτύλιγμα (συνοδεύεται μάλιστα και από ομότιτλη σειρά πέντε ως τώρα βιβλίων της φιλολόγου και σχεδιάστριας Kyra Wheatley, αλληλένδετων με το θέμα όπως και με την εξέλιξη του παιχνιδιού), αλλά χωρίς πραγματικό "ζουμί" - εκτός και αν λογαριάσουμε το έντεχνο "ξεζούμισμα" των παικτών με την υπόσχεση δώρων και επιπλέον προνομίων.

"Σερμπέτι" με Σιρόπι Κανέλας

"Πανάκεια" με νότες Ανατολής

Μια αρκετά απλουστευμένη παραλλαγή του απολαυστικά θερμαντικού όσο και ιαματικού ανατολίτικου "σερμπετιού" όπως το έμαθα από τη Μικρασιάτισσα γιαγιά μου. Εκτός από εξαιρετικό ως αφέψημα, είναι και θεαματικά δραστικό εναντίον των χειμωνιάτικων κρυωμάτων και ιώσεων.

100 Λέξεις σε 24 Ώρες

Διαγωνισμός μικρομυθοπλασίας του Openbook.gr

Η Συνήθεια του Αριθμού

Εκδήλωση-παρουσίαση

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Λόγω πολλαπλών τεχνικών δυσκολιών, στη θέση της Ελένης Γκίκα και του Νίκου Μακρή μίλησε η συγγραφέας και εικονογράφος Φιλομήλα Βακάλη. Ποιήματα από τη συλλογή διάβασαν η Βερίνα και η Μάριον Χωρεάνθη, ενώ η πρωτότυπη μουσική δεν ακούστηκε.

Τα Χριστούγεννα των Θαυμάτων

Δυο κυρίες στο λεωφορείο κουβέντιαζαν. Η μια περίμενε απ' τα φετινά Χριστούγεννα ένα θαύμα - τη λύση, αυτόματη και ριζική, προβλήματός της προσωπικού και κατ' επέκταση οικογενειακού. Η άλλη γελούσε, της έλεγε πως θαύματα δεν γίνονται. Η πρώτη έβλεπε τον εαυτό της σαν θύμα των περιστάσεων, η δεύτερη αρνιόταν το θαύμα. Για δες, σκέφτηκα ακούγοντάς τις. Ένα άλφα κάνει τη διαφορά. Το θύμα ελπίζει σ' ένα θαύμα για ν' απαλλαγεί απ' την ιδιότητα του θύματος. Ένα θαύμα συνδεδεμένο με τα Χριστούγεννα. Και προσμένοντας το βαρύγδουπο, θεαματικό αυτό θαύμα - κάτι σαν θεϊκή ταχυδακτυλουργία - προσπερνά και αγνοεί τα μύρια θαύματα που συντελούνται ακατάπαυστα γύρω μας. Θαύμα είναι και ο ήλιος του χειμώνα και το αγέννητο φεγγάρι, το άστρο που δεν ξεστρατίζει απ' την τροχιά του, η ομορφιά μέσα στην ασχήμια, το φως που διώχνει τα σκοτάδια, η αρχή που πάντα ακολουθεί το τέλος. Η εποχή των Χριστουγέννων είναι και τέλος και αρχή - το τέλος της χρονιάς που έχει περάσει και ο προάγγελος εκείνης που έρχεται, με την ευλογία των καθαγιασμένων συμβολισμών της. Αυτό είναι το ύψιστο, εγγενές και αδιαμφισβήτητο θαύμα της. Ας ανοίξουμε λοιπόν μάτια, αυτιά, ψυχή και πνεύμα στα μεγάλα και τα μικρά, στα "πεζά", απαρατήρητα καθημερινά θαύματα που έχουμε μάθει να θεωρούμε δεδομένα ή αυτονόητα και πρώτα απ' όλα, στο υπέρτατο θαύμα της ίδιας μας της ύπαρξης. Χρόνια Πολλά.

The Room Two (2016)

Πανδαισία γρίφων "δωματίου"

Ακολουθώντας πιστά τα χνάρια του ευπώλητου, βραβευμένου προκατόχου του, The Room (Το Δωμάτιο, 2012) - ενός πανέμορφου εικαστικά παιχνιδιού που απαρτιζόταν αποκλειστικά από αλληλένδετους και μη γρίφους - το Room Two της μικρής ανεξάρτητης βρετανικής εταιρίας Fireproof Studios συνεχίζει την ίδια "παράδοση", τη φορά αυτή με μια υποτυπώδη πλοκή να ξεδιπλώνεται παράλληλα με τα επίπεδα δυσκολίας. Έχουμε και πάλι στη διάθεσή μας τον περίφημο φακό υπεριωδών ακτίνων που μας επιτρέπει να διακρίνουμε στοιχεία αόρατα στο γυμνό μάτι, τώρα όμως με ένα δυο επιπλέον βοηθητικά εξαρτήματα. Η λογική των γρίφων είναι σε γενικές γραμμές οικεία σε όσους έχουν ασχοληθεί με το πρώτο παιχνίδι της σειράς, αν και εδώ μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα μέσα στον κάθε χώρο και να τον εξερευνήσουμε σχολαστικά, αντί να μένουμε καθηλωμένοι σε ένα μόνο σημείο του - ως και βάρκα μας δίνεται η ευκαιρία να οδηγήσουμε! - πράγμα που για τους μανιώδεις των γρίφων, περιπλέκει ευπρόσδεκτα την κατάσταση. Η κυριότερη, ωστόσο, διαφορά έγκειται στην ευφάνταστα παράδοξη και τραγική συγχρόνως ιστορία που αποκαλύπτεται στην πορεία και της οποίας μια εμβρυϊκή ακόμα ιδέα είχαμε πάρει στο προηγούμενο παιχνίδι. Το μόνο ουσιαστικό πρόβλημα που εντόπισα ήταν ότι ενώ σε ορισμένους γρίφους η μέθοδος λύσης είναι προφανής, η "κάμερα" πρέπει να τοποθετηθεί με πολύ συγκεκριμένο τρόπο για να ενεργοποιηθούν οι εντολές του κέρσορα. Τόσο συγκεκριμένο, μάλιστα, ώστε δημιουργείται (εσφαλμένα) η εντύπωση ότι έχει "κολλήσει" η οθόνη και μπορεί κανείς να απογοητευτεί και να τα παρατήσει. Κατά τα άλλα, το Room Two δεν παύει να είναι μια θαυμάσια, απολαυστική οπτικά και ακουστικά πνευματική άσκηση που προτείνεται ανεπιφύλακτα στους φίλους του είδους και όχι μόνο. Με χαρά και αγωνία αναμένουμε την έκδοση για υπολογιστές του τρίτου (που έχει ήδη κυκλοφορήσει για κονσόλες και κινητά) και του τέταρτου (με τον "γαργαλιστικό" υπότιτλο Old Sins) "επεισοδίου", η οποία πιθανολογείται για τα τέλη του 2018.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (28.11.17).

Η Συνήθεια του Αριθμού (2017)

Ιχνηλασία & απολογισμός

Στη δέκατη έβδομη ως τώρα ποιητική της συλλογή, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος με τον ευρηματικό, προκλητικό για τη σκέψη τίτλο Η Συνήθεια του Αριθμού, η συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας Ελένη Χωρεάνθη ιχνηλατεί την ελληνική πατρίδα ως γεωγραφικό χώρο αλλά και ως διαχρονική σκηνή της ιστορίας, από τα απαράκαμπτα ορόσημα του λαμπρού χτες ως την καταναγκαστικά ταλαίπωρη και "αντιηρωική" καθημερινότητα του σήμερα. Με λόγο αδρό, ευθύ και καθαρό, εμπνευσμένο από την αμεσότητα των αρχαίων τραγικών, υμνεί την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε έκφανση του είναι της - καθρέφτη όσο και κινητήρια δύναμη του κόσμου που την περιβάλλει. Ποίηση ελληνοκεντρική με ό, τι αυτό σηματοδοτεί και συνεπάγεται, με "αρχιμήδειο τόπο" το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, μα και με σταθερό άξονα τον ίδιο τον άνθρωπο, τους προβληματισμούς και τα έργα του, τις αντιφάσεις και τα λάθη του σε επίπεδο ατομικό, κοινωνικό και εν τέλει συμπαντικό. Το πολύ όμορφο, αφαιρετικό και μαζί ταιριαστά υπαινικτικό εξώφυλλο είναι έργο της εικονογράφου, χαράκτριας και επίσης συγγραφέα Φιλομήλας Βακάλη, η οποία φιλοτέχνησε και τις ασπρόμαυρες βινιέτες που κοσμούν τα ποιήματα.