Ο Δράκουλας των Εξαρχείων (1983)

Απ' τα Καρπάθια στα Εξάρχεια

Οργιώδης σπονδυλωτή παρωδία τρόμου αλλά και σάτιρα των ελληνικών μεταπολιτευτικών ηθών από τον (αποκαλούμενο και John Waters της Ελλάδας) ιδιότυπο σκηνοθέτη Νίκο Ζερβό (Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο, Γυναίκες Δηλητήριο). Οι κινηματογραφικές μυθολογίες του Δράκουλα και του Frankenstein τραβούν των παθών τους τον τάραχο από τον αναρχικό εστέτ του kitsch σε ένα παραληρηματικό εκτεταμένο βιντεοκλίπ, ουσιαστικά, για τα τραγούδια του Τζίμη Πανούση με τις Μουσικές Ταξιαρχίες που πλημμυρίζουν το φιλμ. Στον κεντρικό ρόλο ο Κωνσταντίνος Τζούμας (Πέτρος και Παύλος, Γλυκιά Συμμορία) ως σχιζοφρενής χειρουργός εκ Καρπαθίων (και νυν κάτοικος Εξαρχείων) που φιλοδοξεί να πλουτίσει κατασκευάζοντας το ιδανικό rock συγκρότημα από... μέλη νεκρών μουσικοσυνθετών (μεταξύ των οποίων και του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος τότε ήταν, φυσικά, εν ζωή - αλλά ο Ζερβός δεν του συγχωρούσε το ότι δεν εκτιμούσε ως καλλιτέχνη τον Νικόλα Άσιμο). Το βέβηλο αυτό project ξεσηκώνει την οργή του Κάτω Κόσμου και οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν από περιφερόμενα ζόμπι, των οποίων ηγείται ο Χαμένος Ανθυπολοχαγός της Αλβανίας (Αντώνης Καφετζόπουλος). Στο μεταξύ, ο αρχηγός της υβριδικής μπάντας (Τζίμης Πανούσης) διεκδικείται ερωτικά τόσο από την όμορφη κόρη (Ισαβέλλα Μαυράκη) όσο και από το τσιράκι (Βαγγέλης Κοτρώνης - ο αδικοχαμένος παραγωγός και συν-σεναριογράφος της ταινίας) του Δράκουλα... Άκρατος σουρεαλισμός και αμεταμέλητη καφρίλα με στόχο τους πάντες και τα πάντα, από τις τάσεις του κοινωνικού και ιδεολογικού γίγνεσθαι στην Ελλάδα της εποχής ως το διεθνές κατεστημένο της βιομηχανίας του θεάματος. Αν ο επιθεωρησιακής χροιάς σχολιασμός των πολιτικών πραγμάτων φαντάζει σήμερα επικαιρικός και ίσως ξεπερασμένος, το επικερδές "κυνήγι ταλέντων" δίχως τον παραμικρό ηθικό φραγμό απεικονίζεται με τρόπο προφητικά καίριο μέσα απ' το μαύρο (πίσσα) χιούμορ της κυριολεξίας. Οι απανωτές σκηνές ανθολογίας (με αποκορύφωμα το πανσεξουαλικό όργιο υπό τους "ιερόσυλους" ήχους του Ερωτικού, τα φιλόμουσα ζόμπι στα διαζώματα του Λυκαβηττού και την αρσενική γοργόνα - ο Θεός να την κάνει - που δίνει οδηγίες πλοήγησης στον αγγελοπουλικό παλιννοστούντα εξόριστο της Τασκένδης) δεν θα αφήσουν παραπονεμένο κανέναν οπαδό του cult σινεμά.

The Scorpion Tango (2008)

Όποιος ψάχνει, βρίσκει

Το πρώτο μου πρωτότυπο διαδικτυακό παιχνίδι γρίφων, εμπνευσμένο από περιώνυμα προγενέστερα δείγματα του είδους (NotPron, Μυστικές Σελίδες) αλλά με έμφαση στο εικαστικό μέρος. Παίζεται μέσα από οποιοδήποτε πρόγραμμα περιήγησης χωρίς ο παίκτης να χρειάζεται να εγκαταστήσει τίποτα στον υπολογιστή του και βασίζεται στη μερική αντικατάσταση διαδικτυακής διεύθυνσης, δηλαδή στη διαδοχική αντικατάσταση ορισμένου κομματιού της διεύθυνσης με τη λύση του κάθε επόμενου γρίφου.

Τη Βρήκαμε τη Φάμπρικα...

Αγνώστου ταυτότητος ανεπιθύμητα - και ληστρικά - μηνύματα

Μόλις προ ολίγου είχα την "τιμή" να λάβω μήνυμα από μια ΕΥΑ1 (αγνώστων λοιπών στοιχείων), η οποία συστηνόταν ως συνδρομήτρια ενός "νέου site γνωριμιών" και ήθελε να μάθει αν απευθύνεται σε... κύριο ή κυρία. Παρεμπιπτόντως, ουδεμία σχέση έχω με τον συγκεκριμένο ιστότοπο ή άλλον παρεμφερή. Δεν μπαίνω σε chat ούτε ενδιαφέρομαι για γνωριμίες. Επίσης δεν συνηθίζω να δίνω όπου να 'ναι τα τηλέφωνά μου μέσω διαδικτύου. Απ' ό,τι φαίνεται, οι ιθύνοντες του site (ή μάλλον τίποτα κακοπληρωμένα "σκλαβάκια" τους) στέλνουν μηνύματα σε τυχαία κινητά για να δουν αν θα υπάρξει ανταπόκριση. Ή από κάπου αγοράζουν λίστες με τηλέφωνα.

Ουδέν Κρυπτόν επί του Ιστού

Κανείς δεν σου φταίει π.χ. αν έχεις το ίδιο επώνυμο με το γιατρό ή τον τεχνίτη που ένας γνωστός σου ψάχνει απεγνωσμένα λόγω ανάγκης και το Google βγάζει πάνω πάνω το δικό σου Twitter. Ούτε αν δεν σκέφτηκες ποτέ πως μπορεί όσα "τιτιβίζεις" (δημοσίως) να τα δει και κάποιος που δεν θα ήθελες.

Σοκολατένια Πάθη (1988)

Καταναλωτισμός των άκρων

Κατάμαυρη σουρεαλιστική κωμωδία βασισμένη στο χαμένο θεατρικό μονόπρακτο Secrets των Michael Palin & Terry Jones (από τους θρυλικούς Monty Python), με τον άγνωστο εκτός γηραιάς Αλβιόνος Tyler Butterworth (The Darling Buds of May, Ένας Ιδανικός Σύζυγος) στο ρόλο του άπειρου και γκαφατζή υπαλλήλου σοκολατοβιομηχανίας Ian Littleton, ο οποίος άθελά του προξενεί ένα μακάβριο εργατικό ατύχημα με απρόβλεπτες παρενέργειες. Ανάμεσα στις στυγνές πιέσεις του προϊσταμένου του (Jonathan Pryce) για εμπορική εκμετάλλευση του γεγονότος, την έλξη του προς μια ωραία χημικό (Sammi Davis) και τις ακόρεστες ορέξεις της σπιτονοικοκυράς του (Vanessa Redgrave), ο Ian αναγκάζεται να επανεξετάσει τις αντιλήψεις του περί ηθικής και ταμπού και να κοιτάξει πώς θα τη βγάλει καθαρή... Το ανενδοίαστα κανιβαλιστικό (στην κυριολεξία) χιούμορ του Καταστήματος των Εγκλημάτων (1960) και η φουτουριστική δυστοπία του Νέα Υόρκη, Έτος 2022 μ.Χ. (1973) βρίσκουν το κατεξοχήν cult σημείο τομής τους σε μια φλεγματική αλληγορία του σύγχρονου καταναλωτισμού - του φαύλου κύκλου εξάρτησης από τις υλικές απολαύσεις και διευκόλυνσης του εθισμού σ' αυτές, όπου κανείς δεν είναι αμέτοχος ούτε άμοιρος ευθυνών. Την ηθελημένα άχρωμη παρουσία του Littleton σχεδόν "συνθλίβουν" ο τρομακτικά ύπουλος κ. Farris του Pryce (Carrington, Η Ερωμένη του Ανέμου) και η εκρηκτική Μαλτέζα κ. Garza της Redgrave (σε μια κεφάτη μίμηση/παρωδία της Μελίνας Μερκούρη), ενώ τη σιγοντάρει εύσχημα η χαριτωμένη Felicia της Davis (Καμιά Προσευχή για τους Πεθαμένους, Τέσσερα Δωμάτια), υπό την καθοδήγηση του ειδικευμένου σε τηλεοπτικές διασκευές κλασικής λογοτεχνίας Giles Foster (Roald Dahl's Tales of the Unexpected, Silas Marner - The Weaver of Raveloe). Δυστυχώς όμως η σκηνοθεσία δεν "αποχαλινώνεται" όσο θα σήκωνε η υπόθεση, επιμένοντας στην ασφάλεια του φαρσικού στοιχείου που μαζί με την κακογερασμένη αισθητική της δεκαετίας του '80, υπονομεύει αντί να ενισχύει τις εν τέλει εφιαλτικές προεκτάσεις του έργου. Με ένα τέτοιο θέμα στα χέρια του και ένα τόσο αβανταδόρικο cast στη διάθεσή του, ο Terry Gilliam (Οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης, Brazil) π.χ. ή ακόμα και ο Martin Donovan (Διαμέρισμα Μηδέν, Ο Θάνατος Σου Πάει Πολύ) θα είχε πιθανότατα μεγαλουργήσει.

Εσωτερικές Υποθέσεις (1990)

Ούτε ιπτάμενοι, ούτε gentlemen

Νευρώδες αστυνομικό thriller του Mike Figgis (Ερωτική Καταιγίδα, Το Σκηνικό του Τρόμου) και η πρώτη ταινία που ο Βρετανός σκηνοθέτης γύρισε σε αμερικανικό έδαφος, αμέσως μετά την εμβληματικά ιδιάζουσα Επικίνδυνη Δευτέρα. Ο νεόκοπος ερευνητής των Εσωτερικών Υποθέσεων Raymond Avila (Andy Garcia) και η δυναμική συνάδελφός του, Amy Wallace (Laurie Metcalf) αναλαμβάνουν να ξεσκεπάσουν τον αδίστακτο διεφθαρμένο μπάτσο Dennis Peck (Richard Gere), ο οποίος μαζί με το νεαρό συνεργάτη του και παλιό φίλο του Avila, Van Stretch (William Baldwin), έχει αναγάγει την κατάχρηση εξουσίας σε φονική τέχνη και προσοδοφόρο επιχείρηση. Ανασφαλής και κυκλοθυμικός, εθισμένος στα ναρκωτικά και παθολογικά εξαρτημένος απ' τον Peck, ο Van έχει πειστεί ότι η γυναίκα του (Faye Grant) τον απατά - δίχως όμως να του περνά απ' το νου με ποιον - και την κακοποιεί επανειλημμένα, τρομοκρατώντας τον ανήλικο γιο τους (Elijah Wood). Όταν ο Avila τον καλεί σε απολογία και του υπόσχεται επιείκεια με τον όρο να του παραδώσει τον Peck, ξεσπά ένας ανελέητος πόλεμος ανάμεσα στον τελευταίο και τον Avila. Μπορεί άραγε να υπάρξει νικητής στην αναμέτρηση ενός απύθμενα διεστραμμένου μυαλού με τον επικίνδυνα "εύφλεκτο" και εμμονικό επίδοξο τιμωρό του; Ξεχάστε τον "ιππότη" Gere του Ιπτάμενου και Gentleman και του Pretty Woman και τον καρτερικό, μειλίχιο Garcia του Νεκροί Ξανά και του Όταν ένας Άντρας Αγαπάει μια Γυναίκα. Εδώ η μπουνιά και το σκαμπίλι πάνε σύννεφο (και προς κάθε κατεύθυνση), όπως και οι στοίβες πτώματα που αφήνει ο Peck στο πέρασμά του. Αν και στην ουσία αντιπαθέστατος, ο χαρακτήρας του Gere διαθέτει μια μαγνητική σεξουαλικότητα την οποία διοχετεύει στο ξελόγιασμα και τη χειραγώγηση τόσο των γυναικών που τον περιβάλλουν όσο και του συναισθηματικά ευάλωτου Van (όλες σχεδόν οι σκηνές του Gere με τον πολύ όμορφο Baldwin αποπνέουν ασύστολο ερωτισμό), καθώς και στις ψυχολογικές παγίδες που στήνει για τον (αναπάντεχα ευεπηρέαστο) Avila. Ένα θανάσιμο παιχνίδι πρόκλησης, παραπλάνησης και επιβολής με υφή σαδομαζοχισμού, που άξιζε να κορυφωθεί σε ένα πιο ικανοποιητικό φινάλε αντί να ξεπέφτει σε μια κομπογιαννίτικη λύση απ' το πουθενά. Πάντως ο Figgis και να το ήθελε δεν θα μπορούσε να απογοητεύσει εντελώς τους φίλους της ξεχωριστής γραφής του: στυλάτη και ατμοσφαιρική, αντιπαρέρχεται με κομψότητα τις όποιες "τρύπες" του σεναρίου (Henry Bean) και συμπληρώνεται από τη μαθηματική αρμονία της φωτογραφίας (John A. Alonzo) κι ένα ωραιότατο soundtrack (Anthony Marinelli & Brian Banks, με τη συμμετοχή του ίδιου του Figgis) - το οποίο δυστυχώς δεν κυκλοφόρησε παρά σε περιορισμένα αντίτυπα το 1991 και έκτοτε αγνοείται η τύχη του.

Joshua (2007)

Άλλο ένα στρίψιμο της βίδας

Γιος ενός φαινομενικά συνηθισμένου ζευγαριού μεσοαστών (Sam Rockwell και Vera Farmiga), ο μικρός Joshua Cairn (Jacob Kogan) είναι μουσική ιδιοφυΐα, αλλά οι μεγαλίστικα ψυχροί τρόποι του "μουδιάζουν" και κρατούν σε απόσταση τους γονείς του. Οι μόνοι που επικοινωνούν κάπως μαζί του είναι η θρησκόληπτη γιαγιά του (Celia Weston) και ο εκκεντρικός νεαρός θείος του, επίσης βιρτουόζος πιανίστας Ned (Dallas Roberts). Η γέννηση της αδελφής του Joshua, Lily (Lacey Vill και Shianne Kolb) θα δώσει τη χαριστική βολή στις ήδη τεταμένες ισορροπίες, ακολουθούμενη από ένα ραγδαίο ντόμινο θανάτων και άλλων συμφορών. Τίνος έργο όμως είναι στ' αλήθεια το ξεκλήρισμα της οικογένειας; Ο Μικρός Αρχιμήδης συναντά Το Στρίψιμο της Βίδας και την Κούκλα του Σατανά στο αγχωτικό αυτό thriller του ντοκιμαντερίστα George Ratliff (Plutonium Circus, Άγιος με το Ζόρι), το οποίο χωρίς τις συνήθεις χολιγουντιανές δηθενιές στο τεχνικό μέρος και με νύξεις διακριτικά ευφυείς - π.χ. οι βιβλικές συνδηλώσεις και οι εγγενείς συμβολικές και σημειολογικές αντιφάσεις στα ονόματα των παιδιών (Joshua=Ιησούς και Lily=Lilith, όπως και "κρίνο") - κατορθώνει να συντηρεί και να αναμοχλεύει διαρκώς τις υποψίες, τα ερωτηματικά και τις αμφιβολίες του θεατή. Το καλογραμμένο σενάριο του Ratliff και του πρωτάρη David Gilbert δεν είχε λόγο να προσφύγει στα χιλιοφορεμένα στερεότυπα (οι ταινίες τρόμου όπου το καλοκάγαθο και αξιαγάπητο κατοικίδιο δεν το τρώει η μαρμάγκα είναι ζήτημα αν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού). Δεν χρειαζόταν παρά μονάχα λίγη τόλμη παραπάνω, ψήγματα της οποίας μπορούμε ωστόσο να διακρίνουμε στο αρκετά ευφάνταστο όσο και ανησυχητικά διφορούμενο εύρημα του φινάλε. Ο ιδιότυπος ρολίστας Sam Rockwell (Είναι Όλοι τους Καλά, Εφτά Ψυχοπαθείς) αποδίδει με πάθος το διχασμό του χαροκαμένου οικογενειάρχη ανάμεσα στην ενστικτώδη ανάγκη να φροντίσει και να προστατέψει τα παιδιά του και στη συνειδητοποίηση μιας αλήθειας που κανένας γονιός δεν θα ήθελε να αντιμετωπίσει, ενώ η σπασμωδικά δακρύβρεχτη ερμηνεία της "εναλλακτικής" Farmiga (Το Ορφανό, Η Πίστη μέσα της) σύντομα καταφέρνει να εκνευρίσει αντί να κινεί τη συμπάθεια προς την καταρρακωμένη ψυχικά σύζυγό του. Η ανέκφραστη περιφερόμενη "μάσκα" του δωδεκάχρονου τότε Jacob Kogan (Star Trek, The Tomorrow People) είναι από μόνη της ένας σχεδόν μεταφυσικός εφιάλτης.

13 Sins (2014)

Φοβού τους Δαναούς...

Καταχρεωμένος ιδιωτικός υπάλληλος (Mark Webber) χάνει τη δουλειά του λόγω υπερβάλλουσας... τιμιότητας, ενώ μάλιστα ετοιμάζεται να στεφανωθεί την έγκυο κοπέλα του (Rutina Wesley) και να αναλάβει τη φροντίδα του ιδιότροπου πατέρα του (Tom Bower) και του καθυστερημένου αδελφού του (Devon Graye) - και όχι, δεν πρόκειται για το άκρον άωτον της γκαντεμιάς στην Ελλάδα της κρίσης. Πάνω στην απελπισία του, δέχεται να λάβει μέρος σε ένα μυστηριώδες τηλεφωνικό reality που υπόσχεται να του λύσει όλα τα προβλήματα, υποβάλλοντάς τον σε μια σειρά από δοκιμασίες αυξανόμενης βιαιότητας (τα "13 αμαρτήματα" του τίτλου) αλλά και με αντίστοιχου ύψους αμοιβή. Εννοείται βέβαια πως μια τέτοια προσφορά μόνο παγίδες μπορεί να κρύβει και το "παιχνίδι" δεν αργεί να πάρει ανεξέλεγκτη τροπή... Όχι άσχημο remake της ταϊλανδέζικης ταινίας 13 Beloved (2006) από τον κοσμογυρισμένο και πολυτεχνίτη Γερμανό Daniel Stamm (A Necessary Death, Ο Τελευταίος Εξορκισμός), ο οποίος ωστόσο προτιμά να ενδώσει στον εγγυημένο εντυπωσιασμό της γρήγορης δράσης και των ειδικών εφέ, θυσιάζοντας τον εν γένει υφολογικό μινιμαλισμό και το κυρίως υπαινικτικό, ψυχολογικά φορτισμένο κλίμα του πρωτότυπου φιλμ και διασπώντας την προσοχή του θεατή με παραπλανητικά ίχνη και αδιέξοδα μονοπάτια πλοκής. Αυτή ίσως είναι και η αιτία που η τελική αποκάλυψη του απάνθρωπου, αόρατου και μαζί πανταχού παρόντος "αθλοθέτη" και των κινήτρων του χάνει ένα μέρος της δραματικότητάς της, παρ' όλο που το ίδιο το εύρημα (εμπνευσμένο από δημοφιλείς θεωρίες συνωμοσίας) δεν παύει να αποτελεί ένα δυνατό καταγγελτικό σχόλιο για το παγκόσμιο και διαχρονικό, στις μέρες μας όμως ιδιαζόντως φλέγον ζήτημα του ελέγχου των προσωπικών δεδομένων και της χειραγώγησης των μαζών από τους φορείς εξουσίας. Η καλοκάγαθη, "παιδική" φυσιογνωμία του πρωταγωνιστή Webber (Έκρηξη στο Χρηματιστήριο, The End of Love) δεν τον βοηθά πάντα να αποδώσει τις σκοτεινές αποχρώσεις του ρόλου του, σε αντίθεση με το άκρως ευμετάβλητο πρόσωπο του Devon Graye (Το Κάλεσμα της Φύσης, The Discoverers), το οποίο πραγματικά γίνεται αγνώριστο για τις ανάγκες του δικού του χαρακτήρα. Υπέροχοι ως συνήθως οι Ron Perlman (Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Ο Ρωμαίος Αιμορραγεί) και Pruitt Taylor Vince (Ο Μισισιπής Καίγεται, Deadwood) όπως και ο φωτογενής Richard Burgi (One West Waikiki, Νοικοκυρές σε Απόγνωση), αν και η παρουσία τους δυστυχώς δεν είναι για χόρταση. Η μουσική του πεπειραμένου στο είδος Michael Wandmacher (Night Stalker, The Killing Floor) ακολουθεί ευλαβικά την πεπατημένη (με εξαίρεση δυο τρεις ενδιαφέρουσες κορυφώσεις).

Ο Λύκος κι αν Εγέρασε...

Αν και μέσα στην τελευταία πενταετία έχει έρθει κυριολεκτικά ο κόσμος ανάποδα, η νοοτροπία των ημερών δανεικής ευωχίας και κούφιου τσαμπουκά στη χώρα μας καλά κρατεί. Διότι δεν έχουν, δυστυχώς, ακόμα εκλείψει τα φυτοζωούντα απολιθώματά της, που δεν εννοούν να ξεκολλήσουν απ' τα "περασμένα μεγαλεία" (και διηγώντας τα να βαράς το κεφάλι στον τοίχο) και εξακολουθούν να θεωρούν το σύμπαν τσιφλίκι τους. Εκείνοι που έχουν κάθε δικαίωμα εις βάρος των άλλων και καμιά υποχρέωση απέναντί τους. Που δεν κόβουν καν ταχύτητα ενώ το φανάρι έχει γίνει πράσινο για τους πεζούς και κορνάρουν ανυπόμονοι στη γιαγιά με το μπαστουνάκι. Που πέφτουν να σε φάνε έτσι και τολμήσεις να εκφράσεις μια άποψη διαφορετική από του συρμού. Που τους ακούει όλη η γειτονιά όταν έχουν επισκέψεις ή μιλάνε στο κινητό. Που παρκάρουν στις θέσεις για τους ανάπηρους. Που πετούν τα σκουπίδια τους απ' το παράθυρο του αμαξιού και φτύνουν με όλη τους την άνεση στο πεζοδρόμιο ενώ περνάνε άνθρωποι από δίπλα τους. Που το έχουν σε κακό να πουν "ευχαριστώ" ή "συγνώμη". Που κλείνουν το δρόμο στο ασθενοφόρο και την πυροσβεστική επειδή δεν ανέχονται να τους προσπεράσει κανείς. Που καμαρώνουν για τη "μαγκιά" τους να εξαπατούν και να εκμεταλλεύονται. Η θλιβερή αυτή "κληρονομιά" είναι που μας δυσφημεί ως λαό, απαξιώνοντας και ποδοπατώντας κάθε έννοια σεβασμού προς το συνάνθρωπο. Δεν είναι όμως ο κανόνας - ή τουλάχιστον, αυτό θέλω (και επιμένω, ίσως αφελώς) να ελπίζω. Απλώς η αντικοινωνική τους συμπεριφορά κάνει την παρουσία τους πιο έντονα αισθητή.

True Detective (Season 1, 2014)

Ουδέν δ' ανθρώπου δεινότερον

Neo-noir τηλεοπτικό thriller βασισμένο στη συλλογή διηγημάτων The King in Yellow (1895) του Αμερικανού ζωγράφου και συγγραφέα Robert W. Chambers, από τους νεαρούς Nic Pizzolato (The Killing, Galveston) και Cary Fukunaga (Sin Nombre, Jane Eyre). Η πολυετής καταδίωξη ενός κατά συρροήν δολοφόνου που "σκηνοθετεί" τα πτώματα των ανήλικων θυμάτων του σε παράδοξες τελετουργικές πόζες φέρνει κοντά δυο αστυνομικούς με διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες και προσωπικές ιστορίες, τον "πεζό" ηδονιστή Martin Hart (Woody Harrelson) και τον καλλιεργημένο κοσμοκαλόγερο Rustin Cohle (Matthew McConaughey), σημαδεύοντας τόσο την επαγγελματική πορεία όσο και την περίπλοκη, πολυκύμαντη σχέση τους. Το αφειδώς λογοτεχνίζον σενάριο του ήδη βραβευμένου για το πρώτο του μυθιστόρημα Pizzolato και η κινηματογραφικής υφής και αισθητικής σκηνοθεσία του Fukunaga υπογραμμίζουν την ερμηνευτική δεινότητα των δυο πρωταγωνιστών (και συμπαραγωγών της σειράς), που το καταευχαριστιούνται και τους φαίνεται: η σκανδαλώδης χημεία μεταξύ τους σφραγίζει και απογειώνει το ανένδοτο bras de fer έλξης και απώθησης ανάμεσα στον κατ' επίφαση τυπικό οικογενειάρχη με την αχόρταγη αποκλίνουσα λίμπιντο και τον κυνικό ερημίτη με τη βασανισμένη ομορφιά και τις καλλιτεχνικές τάσεις, ο καθένας απ' τους οποίους αποζητά και την ίδια στιγμή αποστρέφεται το σκοτάδι αλλά και το φως που ο άλλος κρύβει στην ψυχή του. Η χλιαρή αμοιβαία ανοχή της πρώτης τους συνάντησης εξελίσσεται σε επική διελκυστίνδα παθών, ενώ οι έρευνές τους παλινδρομούν σε φαύλους κύκλους μακάβριου παραλόγου. Από τη σουρεαλιστική υπέρθεση τοπίων, προσώπων και συμβόλων στους εναρκτήριους τίτλους, την εκθαμβωτική ποίηση της φωτογραφίας (Adam Arkapaw) ακόμα και στις πιο αποτρόπαιες σκηνές και το κατανυκτικό soundtrack (T Bone Burnett) ως τις αινιγματικά επαναλαμβανόμενες λεπτομέρειες που κλείνουν το μάτι στους υποψιασμένους και στους λάτρεις των γρίφων, ο True Detective είναι το εξαίσιο τέρας που ξεβράστηκε απ' την ανόσια ένωση του Lovecraft με τον Chandler, της Έβδομης Σφραγίδας με τον Ύποπτο Κόσμο του Twin Peaks, του αρχέτυπου western με την αρχαία ελληνική τραγωδία. Μοναδικό μου παράπονο (αν και μάλλον προσόν για τη σειρά) η πολύ σύντομη διάρκεια της σεζόν, που μόλις "κάθεται στο δόντι" για να παραδώσει τη σκυτάλη σε νέους (αντι)ήρωες και θεματολογία, με τον ίδιο σεναριογράφο αλλά διαφορετικό σκηνοθέτη. Τα πρώτα οχτώ επεισόδια κυκλοφορούν σε τριπλό DVD με έξτρα υλικό από την HBO.

LIVE @ ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ