Blake Stone - Aliens of Gold (1993)

Η μαζική απόδραση των "πειραμάτων"

Ένα απ' τα πρώτα παιχνίδια του είδους (αν όχι και το πρώτο) που έτυχε να πέσει στα χέρια μου και να μου μεταδώσει τον... ιό του gaming - ας όψεται το δισκάκι με τη συλλογή από demos παιχνιδιών MS-DOS, που συνόδευε έναν απ' τους επίσης πρώτους μας οικογενειακούς υπολογιστές με Windows 98. Φτιαγμένο με τη μηχανή του προγενέστερου (1992) Wolfenstein 3D (το οποίο είχα την ευκαιρία να παίξω λίγο αργότερα) και ήδη "παλιό" για την εποχή, το Blake Stone - Aliens of Gold της JAM Productions και της Apogee Software (μετέπειτα 3D Realms) δικαιωματικά θεωρήθηκε, ωστόσο, το καμάρι των δημιουργών του: πρωτοποριακά ποικιλόμορφες και περίτεχνες υφές περιβάλλοντος, άψογα σχεδιασμένο gameplay, εντυπωσιακοί (αν και ελαφρώς εκνευριστικοί ενίοτε) εχθροί διαφόρων βαθμών επικινδυνότητας και πλήθος μυστικών περιοχών που κρύβουν μικρούς και μεγάλους θησαυρούς. Ας μην ξεχνάμε βεβαίως το ριζοσπαστικό concept των πεδίων τηλεμεταφοράς μεταξύ των ορόφων-επιπέδων (ή περιοχών του ίδιου ορόφου) και τη θαυμάσια, "κολλητική" μουσική του Bobby Prince. Σ' εμάς της παλιάς σχολής (και κοπής), η πρόσφατη διάθεσή του μέσω Steam δεν μπορεί παρά να ξυπνά μια ακατανίκητη νοσταλγία, παρ' όλο που οι φιγούρες και τα γραφικά του ίσως δείχνουν αφελή και "παλαιολιθικά" τώρα πια, ιδίως στις καλομαθημένες νεότερες γενιές. Δεν παύει όμως να αποτελεί λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση στο θέμα των απαιτήσεων για απόλυτη συγκέντρωση, ταχύτατα αντανακλαστικά και "στρατιωτικά" χορογραφημένο και χρονομετρημένο συντονισμό κινήσεων εκ μέρους του παίκτη. Όσο για τον final boss, τον τρελό μεγαλομανή επιστήμονα Dr. Pyrus W. Goldfire (ακραίο αρνητικό ενός φουτουριστικού Προμηθέα), δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος "κακός" βιντεοπαιχνιδιού που να συνδυάζει τόσο ωραία τον εμφανισιακό ρεαλισμό (δεν είναι κανένα φρικτά μεταλλαγμένο ον, αλλά ένας ηλικιωμένος φαλακρός τυπάκος που δεν σου γεμίζει και πολύ το μάτι) με την απύθμενη μοχθηρία που γεννά κυριολεκτικά τέρατα. Η θεαματική επιτυχία του Blake Stone έδωσε πάσα για μια συνέχεια, το Blake Stone - Planet Strike (1994) που εισήγαγε μερικές ακόμα τολμηρές καινοτομίες στον προγραμματισμό του παιχνιδιού, αλλά δυστυχώς το επισκίασε η σχεδόν ταυτόχρονη κυκλοφορία της σειράς Doom (από την Id Software).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (12.7.16).

30ή Έκθεση Βιβλίου - Πασαλιμάνι

30 Χρόνια Έκθεση Βιβλίου - 10-26 Ιουνίου 2016

The Durrells (Season 1, 2016)

Ο κοινωνικός βιότοπος ενός γεννημένου επιστήμονα

Φρέσκια, χαριτωμένη στο σύνολό της, αν και όχι αυστηρά πιστή τηλεοπτική μεταφορά της λεγόμενης Τριλογίας της Κέρκυρας, δηλαδή των τριών αυτοβιογραφικών μυθιστορημάτων (Η Οικογένειά μου & Άλλα Ζώα, Birds, Beasts & Relatives και The Garden of the Gods) του Άγγλου φυσιολάτρη και φυσιοδίφη Gerald Durrell (μικρότερου αδελφού του φιλέλληνα συγγραφέα Lawrence Durrell) που αφηγούνται την πενταετή παραμονή της πολυμελούς οικογένειάς του στη μεσοπολεμική Κέρκυρα. Μιας οικογένειας που παρά τις συχνά εξωφρενικές εκκεντρικότητες των μελών της - του παθιασμένου με τα ζώα δεκάχρονου Gerry (Milo Parker), της ανασφαλούς και υποχόνδριας έφηβης Margo (Daisy Waterstone), του μανιώδους κυνηγού Leslie (Callum Woodhouse) και του επίδοξου, τότε, συγγραφέα και σαρκαστή των πάντων Larry (Josh O'Connor) - κατόρθωσε να παραμείνει αγαπημένη και ενωμένη χάρη στην ιώβεια υπομονή, το προοδευτικό πνεύμα και τη διπλωματία της ακόμα νέας και ωραίας χήρας κ. Durrell (Keeley Hawes). Απαστράπτουσα φωτογραφία (James Aspinall & Julian Court), γλυκιά μουσική (Ruth Barrett) και αβίαστα κεφάτες ερμηνείες, με ιδιαίτερα όμορφη έκπληξη την παρουσία, σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, των "δικών" μας Αλέξη Γεωργούλη (κοσμογυρισμένος ταξιτζής Σπύρος Χαλικιόπουλος) και Γιώργου Καραμίχου (Δρ. Θεόδωρος Στεφανίδης, φίλος και μέντορας του μικρού Gerry) - οι οποίοι συμπορεύονται άψογα με το αγγλικό cast, μην έχοντας να του ζηλέψουν το παραμικρό. Οι επίσης εξαιρετικοί καρατερίστες Anna Savva (Lugaretzia), James Cosmo (καπετάνιος Creech), Ulric von der Esch (Sven) και η παλαίμαχη ντίβα Leslie Caron (κοντέσα Μαυρουδάκη), μητέρα ενός από τους παραγωγούς (Christopher Hall), υπογραμμίζουν το γραφικό όσο και κοσμοπολίτικο χρώμα του ελληνικού νησιού, όπως και του ίδιου του σίριαλ. Γνώστης ήδη του θέματος, καθότι υπεύθυνος και για το σενάριο της εξίσου ευχάριστης, βασισμένης στο ομότιτλο βιβλίο ταινίας του 2005 Η Οικογένειά μου & Άλλα Ζώα, ο σεναριογράφος Simon Nye (Hardware, Doctor Who) ελίσσεται δεξιοτεχνικά μέσα κι έξω απ' το πρωτότυπο κείμενο, επανορθώνοντας για τις όποιες του "απιστίες" με την άνεση της εμπειρίας και την ειλικρίνεια της αγάπης του προς το κλασικό αυτό έργο. Ένα καλόδεχτα δροσερό διάλειμμα από την καθημερινή μαυρίλα, ό,τι πρέπει για μια νοερή, αναζωογονητική καλοκαιρινή "απόδραση".

Πετάει ο Γάιδαρος; Πετάει!

Την γκρίνια την απεχθάνομαι, αλλά μερικές φορές έρχομαι ως εδώ. Το τι βλακείες διαδίδονται ανεξέλεγκτα στο διαδίκτυο δεν περιγράφεται. Σχετικά πρόσφατη... αρβύλα (με αφορμή την οικονομική κρίση, φαντάζομαι) που μου προωθήθηκε ήταν το ότι ο κωδικός ηλεκτρονικής πληρωμής στους λογαριασμούς της ΔΕΗ εμπεριέχει, λέει, την "ημερομηνία αποκοπής τροφοδοσίας ρεύματος" σε περίπτωση λήξης του λογαριασμού. Εννοείται φυσικά ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, διότι ο εν λόγω κωδικός είναι πάντα ο ίδιος για τον κάθε συνδρομητή και ο μόνος του σκοπός είναι να παρέχει ένα αναγνωριστικό στην τράπεζα όταν η πληρωμή του λογαριασμού γίνεται ηλεκτρονικά. Στα διάφορα sites μάλιστα που κοινοποιούσαν την "είδηση" κυκλοφορούσε εικόνα που υποδείκνυε με κόκκινο βελάκι το σημείο του κωδικού όπου "κρυβόταν" η ημερομηνία διακοπής του ρεύματος. Έπρεπε, υποτίθεται, να καλύψεις τον τελευταίο αριθμό και τα επόμενα 4 ψηφία από το τέλος αποτελούσαν την ημερομηνία. Στη συγκεκριμένη εικόνα, τα ψηφία αυτά ήταν "1001" και ερμηνεύονταν ως "10 Ιανουαρίου". Και βέβαια, επιλέχθηκε λογαριασμός που ο κωδικός του προσφερόταν ως παράδειγμα (ή η εικόνα, που προφανώς επίτηδες είχε σμικρυνθεί σε βαθμό ώστε να μην ξεχωρίζουν καλά τα γράμματα και οι αριθμοί, ήταν "πειραγμένη"). Στους δικούς μου λογαριασμούς της ΔΕΗ, ας πούμε, τα ψηφία αυτά είναι "8201", άρα θα μου έκοβαν το ρεύμα στις... 82 Ιανουαρίου. Και το έτος πού είναι; Ακόμα και όταν είναι αυτονόητα, τα στοιχεία αυτά αναγράφονται πάντοτε στα επίσημα έγγραφα για λόγους τυπικότητας. Ηθικόν δίδαγμα: Πριν κοινοποιήσουμε, ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ. Εξονυχιστικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις - και όχι μόνο - ο άπιστος Θωμάς είναι ο προστάτης άγιός μας.

Elementary (Seasons 1-4, 2012-2016)

Ωραίο το φουστάνι σου, αγαπητή μου Watson

Βρε μανία κι αυτή των υπερατλαντικών παραγόντων του θεάματος να μεταλλάσσουν προς το πολιτικά ορθότερο (ήτοι "αποστειρωμένο" ώσπου να μην του μείνει ίχνος ουσίας και φυσικότητας) ό,τι έχει την κακοτυχία να πέσει στα χέρια τους... Δεν τους γλίτωσε ούτε ο Sherlock Holmes, ένας από τους πλέον εμβληματικούς λογοτεχνικούς ντετέκτιβ των τελευταίων τριών αιώνων. Σε αντίθεση με την εκμοντερνισμένη αγγλική εκδοχή των περιπετειών του - η οποία προηγείται μεν χρονικά (2010), εξακολουθεί όμως να προβάλλεται παράλληλα και όπου το πρωταγωνιστικό δίδυμο παραμένει ως έχει - το αμερικανικό Elementary ("Στοιχειώδες", από την κλασική ρήση του Holmes) μεταμορφώνει τον πρώην στρατιωτικό γιατρό John Watson, αχώριστο φίλο, συνεργάτη, συγκάτοικο και βιογράφο του Holmes (και όχι μονάχα αυτόν - αλλά εδώ δεν κάνουμε χαλάστρες, "ελληνιστί" spoilers, ή τουλάχιστον προσπαθούμε), σε γυναίκα ονόματι Joan και μάλιστα ασιατικής καταγωγής. Δυο τρυγόνια στο σμπάρο της πολιτικής ορθότητας. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, μέρες που είναι, να διευκρινίσω ότι δεν με ενοχλεί καθόλου η εθνικότητα ούτε, φυσικά, το φύλο της ηθοποιού (Lucy Liu). Μόνο που όσο και να το φιλοσοφώ, "κάπως μου έρχεται" η (αναπόφευκτη) μεταβολή της δυναμικής ανάμεσα στα δυο κεντρικά πρόσωπα: ο Johnny Lee Miller (Byron, Dexter) αναπλάθει ριζοσπαστικά τον Holmes δίχως ωστόσο να απομακρύνεται ασυγχώρητα απ' το πρωτότυπο, διατηρώντας τον ιδιότυπα "τραβηχτικό" με όλους τους εθισμούς και τις εμμονές του (αν και υπερτονίζοντας την οριακά αυτιστική ακοινωνησία του), ενώ η γενικά συμπαθής, χαμηλών τόνων Liu (Ally McBeal, Southland) απλούστατα δεν υποδύεται καμιά εκδοχή του Watson - το επώνυμο του χαρακτήρα της είναι η μοναδική αναφορά στον πρωταρχικό ήρωα του Conan Doyle. Η τηλεοπτική Joan Watson δεν είναι δημιούργημα εκείνου, αλλά ενός λόχου σεναριογράφων και σκηνοθετών που θεώρησαν ότι η συνύπαρξη επί της οθόνης (χωρίς, ευτυχώς, το χιλιοξεζουμισμένο κλισέ του ρομάντζου) ενός στριμμένου και αζαχάρωτου, ακραία ιδιόρρυθμου πλην υπερφυσικά ιδιοφυούς μουντρούχου με μια εμφανίσιμη, (φυσιο)λογική και (φυσιο)λογικά ευφυή γυναίκα θα είχε ενδιαφέρον. Και για να λέμε την αλήθεια, έχει - με τον όρο να ξεχάσει κανείς ό,τι ήξερε "παραδοσιακά" για τον Sherlock Holmes και να παρακολουθήσει το Elementary σαν ένα σύγχρονο αστυνομικό σίριαλ, με κάποιες δειλές νύξεις "παραμυθιού" και συχνά (έξυπνα ενίοτε) κλεισίματα του ματιού στα θεμελιώδη δεδομένα του πηγαίου υλικού. Γιατί κατά τα άλλα, η σειρά βλέπεται: είναι καλογραμμένη, καλογυρισμένη και με αξιοπρεπείς ερμηνείες. Για την έως ανύπαρκτη, δυστυχώς, χημεία μεταξύ Miller και Liu (που ακόμα και στις κοινές τους σκηνές είναι σαν να παίζουν σε άλλο έργο ο καθένας) μας αποζημιώνει η πληθωρική, φιγουράτη παρουσία του αειθαλούς Aidan Quinn (Ολική Έκλειψη, Ο Ωραίος Harry) στον "υβριδικό" ρόλο του αστυνόμου Gregson - συνδυασμό του συνονόματου, δευτερεύοντος στα βιβλία προσώπου με τον τακτικά επανακάμπτοντα επιθεωρητή Lestrade (τόσο ο Quinn στο Elementary όσο και ο επίσης "θεωρητικός" Rupert Graves στον Sherlock του BBC One αποκαθιστούν με το παραπάνω τη χαμένη τιμή του ευσυνείδητου αλλά κοντόφθαλμου και ενοχλητικά τυπολάτρη Lestrade του πρωτοτύπου). Με τις ευλογίες σύσσωμης σχεδόν της κριτικής και παρά τη συνεχιζόμενα μάλλον επιφυλακτική υποδοχή από τους θεατές, βρισκόμαστε αισίως στα τέλη της τέταρτης σεζόν και όπου να 'ναι θα ανακοινωθεί η ημερομηνία για την έναρξη της πέμπτης.

Το Σύμπαν Εναντίον Ενός

Κάποτε αναρωτιόμουν ως πού μπορεί να φτάσει η παράνοια και η ιδεοληψία ορισμένων ανθρώπων (;). Τώρα πια δεν αναρωτιέμαι, διότι δεν μπορεί να φτάσει ΠΟΥΘΕΝΑ. Δεν υπάρχει όριο. Άπαξ και το έχεις το κουσούρι, τελείωσε. Δεν γιατρεύεται, δεν ξεπερνιέται, δεν διασκεδάζεται καν.

Under the Dome (Seasons 1-3, 2013-2015)

Η ομαδική παράκρουση της μικροαστικής κλειστοφοβίας

Όχι αδικαιολόγητα, ο παραγωγικότατος και ακαταπόνητος Stephen King είναι ίσως ο πιο πολυδιασκευασμένος για την οθόνη συγγραφέας επιστημονικής (κυρίως) φαντασίας. Πέρα από τον ασύλληπτο όγκο του έργου του, οι (συνήθως) χωρίς άμεσα αναγνωρίσιμο λογοτεχνικό προηγούμενο ιδέες, πλοκές και χαρακτήρες του προσφέρουν άφθονο υλικό για οπτικοποίηση και σεναριακή εκμετάλλευση, πατώντας όσο πρέπει και στο ρεαλισμό ώστε να πείθουν αναγνώστες και εν δυνάμει θεατές. Υπόδειγμα της "ζόρικης" αυτής ισορροπίας, το μυθιστόρημά του Under the Dome (2009) εξιστορεί τον αιφνίδιο, ερμητικό εγκλωβισμό μιας μικρής αμερικανικής κωμόπολης κάτω από έναν αόρατο θόλο ανεξήγητης φύσης και προέλευσης. Σε συνθήκες "θερμοκηπίου" και δίχως επαφή με τον έξω κόσμο, η ως τότε αρμονική συνύπαρξη των κατοίκων της δοκιμάζεται αμείλικτα από τις διαπροσωπικές εντάσεις και τα καταστροφικά μυστικά που αναπόφευκτα βγαίνουν στην επιφάνεια... Αν και το εύρημα είναι "από δεύτερο χέρι" - όρα το άγνωστο πλην πρωτοπόρο στα ειδικά εφέ φιλμ του 1966 The Bubble και το βιντεοπαιχνίδι μεταφυσικού τρόμου Barrow Hill (2006) - ο King το χρησιμοποιεί με την αναμενόμενη επιδεξιότητα ως πρόσχημα για την ανατομία ενός υποθετικού κοινωνι(ολογι)κού πειράματος, που εξελίσσεται σαν εκτεταμένο reality υπό το βλέμμα των μυστηριωδών αυτουργών του. Είναι απορίας άξιο πώς ένα ανάγνωσμα με στέρεη δραματουργική βάση και δομή και συναρπαστικά πλασμένα πρόσωπα κατέληξε στην τηλεόραση ως κυριολεκτική σκιά του εαυτού του - και δη στρεβλωμένη σε βαθμό κακουργήματος. "Φανταστικό" δεν σημαίνει "ό,τι μας κατέβει" και το διαχρονικά αξιοθαύμαστο και ελκυστικό της γραφής του King είναι ακριβώς η εσωτερική συνέπεια και συνοχή των κόσμων που χτίζει. Την οποία ο δημιουργός της σειράς Brian K. Vaughan (Lost) δεν θεώρησε προφανώς απαραίτητο να σεβαστεί, με αποτέλεσμα απ' τη μέση του πρώτου κιόλας κύκλου να επέλθει το μέγα μπάχαλο: εδώ δεν πρόκειται για διασκευή - ούτε καν "ελεύθερη" με την πλατύτερη δυνατή έννοια - αλλά για εκτέλεση στα έξι μέτρα. Το πώς αυτό το σίριαλ κάλυψε τρεις ολόκληρες σεζόν αραδιάζοντας απανωτές ασυναρτησίες τερατωδώς άσχετες με το πρωτότυπο κείμενο και χάνοντας με αλματώδεις ρυθμούς κοινό και εντυπώσεις, παραμένει άλυτος γρίφος. Κρίμα στο βιβλίο πρώτα απ' όλα, κρίμα και στους πολύ καλούς ηθοποιούς (Jeff Fahey, Dean Norris, Nicholas Strong, Britt Robertson, Jolene Purdy), την κινηματογραφικής ποιότητας φωτογραφία (Cort Fey, Walt Lloyd, David Geddes, Derek E. Tindall) και το όμορφο soundtrack (W. G. Snuffy Walden & A. Patrick Rose), που πραγματικά χαραμίστηκαν.

LIVE @ ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ

Η Κατάχρηση της Στίξης

ΗΜΑΡΤΟΝ πια με τα ρημάδια τα αποσιωπητικά.......... Και με τα θαυμαστικά το ίδιο!!!!!!!!!! Σοβαρά τώρα. Η αλόγιστη χρήση τους σε ένα κείμενο, αντί να δώσει την επιδιωκόμενη (υποθέτω) έμφαση στα νοήματά του, το αποδυναμώνει τόσο ώστε μοιάζει, στην καλύτερη περίπτωση, σαν να το έγραψε κανένα δεκάχρονο - και επ' ευκαιρία, τα αποσιωπητικά αποτελούνται από μόλις ΤΡΕΙΣ (αριθμητικώς 3) τελίτσες, όχι χίλιες οχτακόσιες πενήντα. Βλέπω τελευταία να εξαπλώνεται κάπως ανησυχητικά η τάση αυτή στα δελτία τύπου αλλά και στα οπισθόφυλλα, τα οποία αντί να σε παρακινούν να διαβάσεις π.χ. ένα βιβλίο, καταλήγουν να σε εκνευρίσουν και χάνεις κάθε διάθεση να ασχοληθείς. Αναρωτιέμαι ποιοι τα συντάσσουν (ή μάλλον υποψιάζομαι, αν κρίνω και από τη συνήθη διάχυτη αυταρέσκεια - ή τον πιθανότατα αθώο, αλλά αντιδεοντολογικά αφιλτράριστο ενθουσιασμό - του λεξιλογίου τους) και αν τους πήγε ποτέ στο νου να κοιτάξουν ένα κανονικό δελτίο τύπου για να δουν πώς πρέπει να είναι. Κάνουν που κάνουν τον κόπο - στην ανάγκη υπάρχουν οδηγίες και έτοιμα πρότυπα, δεν είναι ντροπή. Εάν όντως θέλουν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον και να πείσουν, αυτού του είδους οι παρουσιάσεις οφείλουν να είναι σύντομες, περιεκτικές και σίγουρες για τον εαυτό τους, όχι να θυμίζουν τα βερμπαλιστικά εκτρώματα κατεβατά που μας έβαζαν να γράφουμε προ αμνημονεύτων χρόνων στις σχολικές μας εκθέσεις. Ας φανταστούμε λόγου χάρη έναν ομιλητή που κάθε δυο λέξεις κάνει δραματική παύση για καμιά δεκαριά δευτερόλεπτα ή/και μπήζει τσιρίδες τρελής χαράς, παινεύοντας μάλιστα διαρκώς τον εαυτό του. Πάμε ένα στοίχημα για το πόση ώρα θα τον άντεχε το κοινό;

Μαύρος Καθρέφτης (2015)

Μουσικές & ψίθυροι των μικρών ωρών

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

Εκδόσεις: Οι Εκδόσεις των Φίλων
Έτος Έκδοσης: 2015
Χαρτόδετο, Μικρού Σχήματος (14x20)
Σελίδες: 48
Εξώφυλλο & Εικονογράφηση: Μάριον Χωρεάνθη
Διάθεση: @ Οι Εκδόσεις των Φίλων | @ Archive.org

ISBN 978-960-289-164-3

Hannibal (Seasons 1-3, 2013-2015)

Ο δρόμος για την καρδιά ενός κανίβαλου

Εξαιρετικά φιλόδοξη και εξίσου ενδιαφέρουσα τηλεοπτική προσαρμογή του ήδη δις μεταφερμένου στη μεγάλη οθόνη μυθιστορήματος του Thomas Harris Κόκκινος Δράκος, από τον Αμερικανό μετρ του σουρεαλιστικά μακάβριου ρομαντισμού Bryan Fuller (Dead Like Me, Pushing Daisies). Αντλώντας στοιχεία και από τα υπόλοιπα μέρη της τετραλογίας του Harris με ήρωα τον ανθρωποφάγο ψυχίατρο Hannibal Lecter, οι δυόμισι περίπου από τις τρεις σεζόν της σειράς επιχειρούν μια υποθετική ανάπλαση των γεγονότων που προηγούνται του Κόκκινου Δράκου - με άξονα τη γνωριμία και την παθιασμένη όσο και παθολογική σχέση φιλίας, μοιραίας αντιπαλότητας και εξάρτησης ανάμεσα στον "καταραμένα" χαρισματικό και τραγικά στιγματισμένο απ' το παρελθόν του Lecter (Mads Mikkelsen) και τον παρεξηγημένα ιδιοφυή, εύθραυστο "σαν την πιο φίνα πορσελάνη" νεαρό καθηγητή εγκληματολογίας Will Graham (Hugh Dancy) - ενώ από τα μισά της τρίτης ως το προτελευταίο επεισόδιο, το σενάριο ακολουθεί σχεδόν κατά γράμμα το βιβλίο. Αν και (για λόγους προφανώς πολιτικής ορθότητας, ευνόητα... δυσνόητους εκτός Χόλιγουντ), μερικά από τα δευτερεύοντα πρόσωπα έχουν αλλάξει φύλο και ενίοτε χρώμα, πρέπει να πούμε ότι η πλοκή δεν ζημιώνεται - ως και η προσθήκη νέων χαρακτήρων (π.χ. της ψυχαναλύτριας Bedelia du Maurier, οικειοθελούς πλην απηυδισμένης εξομολόγου και "φερετζέ" του Lecter, την οποία υποδύεται με δεινή φλεγματικότητα η Gillian Anderson), έχει γίνει με τρόπο ευφυώς οργανικό. Οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ντουέτου Dancy (Αίμα & Σοκολάτα, Adam) και Mikkelsen (Ο Κατακτητής, Το Κυνήγι) όχι απλώς ξεπερνούν κάθε προσδοκία, αλλά ο δεύτερος στέλνει κιόλας αδιάβαστο τον ίσαμε τώρα εμβληματικό στο ρόλο Sir Anthony Hopkins (Η Σιωπή των Αμνών, Hannibal, Κόκκινος Δράκος), δικαιώνοντας τη δωρικότητα του πρώτου, αφανούς διδάξαντος Brian Cox (στον Ανθρωποκυνηγό του Mann) κόντρα στην κραυγαλέα θεατρικότητα του Hopkins. Η ιδέα του Fuller για τουλάχιστον πέντε κύκλους του Hannibal, με τη συμπερίληψη της Σιωπής των Αμνών και της "διαδόχου" του Graham, Clarice Starling (Jodie Foster και Julianne Moore στις κινηματογραφικές εκδοχές της Σιωπής των Αμνών και του Hannibal αντίστοιχα), σκόνταψε αρχικά στην άρνηση της MGM να του παραχωρήσει τα δικαιώματα του χαρακτήρα της Starling και κατόπιν στην απροθυμία της τηλεόρασης και των διαδικτυακών υπηρεσιών ροής να φιλοξενήσουν τη σειρά επ' αόριστον: το άκρως βίαιο, ηθικά αμφιλεγόμενο κεντρικό θέμα και η καλλιτεχνική και ιδεολογική ευτολμία του χειρισμού του, καθώς και το ασυγκάλυπτα ερωτικό/αισθησιακό υπόβαθρο της αιματοβαμμένης εμμονής του Lecter για τον Graham, ξένισαν μερίδα των θεατών και απώθησαν τους καναλάρχες. Παρ' όλο που το φινάλε της τρίτης σεζόν θα μπορούσε να εκληφθεί και ως το συνταρακτικό τέλος του σίριαλ, αφήνονται "παραθυράκια" για κάποια πιθανή συνέχεια στο μέλλον, ίσως με τη μορφή "ταινίας επανασύνδεσης". Οι δυο πρώτοι κύκλοι έχουν βγει σε DVD από το NBC και κοντά στα φετινά Χριστούγεννα αναμένεται ο τρίτος, με 12 ώρες έξτρα υλικό από τα γυρίσματα, κομμένες σκηνές και συνεντεύξεις των συντελεστών. Στην επίσημη ιστοσελίδα του, ο Fuller προσφέρει επίσης για ανάγνωση και ελεύθερη μεταφόρτωση τα πλήρη σενάρια όλων των επεισοδίων του Hannibal (όπως και των άλλων σειρών που έχει γράψει ο ίδιος).

LIVE @ ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ