Ο Lawrence της Αραβίας (1962)

Το αιματηρό υστερόγραφο μιας μυθιστορηματικής ζωής

Όποιος αφήνει τον πλανερό τούτο κόσμο γίνεται χαρτί ή μέταλλο - ανάλογα με το βαθμό διασημότητας. Σκέψη που έκανα παρακολουθώντας για νιοστή φορά, με κομμένη την ανάσα όπως κάθε φορά (και όχι μόνο χάρη στη συγκλονιστική ομορφιά και τις ανυπέρβλητες ερμηνείες του Peter O'Toole και του Omar Sharif - και τις απαράμιλλες παρουσίες και ερμηνείες γενικώς) τον πάντοτε απαράκαμπτο, ανεπανάληπτο Lawrence της Αραβίας. Το μαρτύριο της παρεξηγημένης ιδιοφυΐας, η άπατρις μοναξιά του απρόθυμου ήρωα μέσα στην απεραντοσύνη της άμμου, η ματαιότητα της φιλοδοξίας, το άδικο, "κερατιάτικο" τέλος ενός ανθρώπου ο οποίος βγήκε επανειλημμένα ζωντανός από την κόλαση της ερήμου για να σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα (που θεωρήθηκε από ορισμένους αυτοκτονία)... Ένα λαμπρό μυαλό που χρησιμοποιήθηκε σαν βολικό, αν και στην ουσία ανεπιθύμητο πιόνι από τους τότε "ρυθμιστές" της τύχης του κόσμου. Ο διθυραμβικός υπερτονισμός της παράτολμης γενναιότητας και της στρατηγικής οξυδέρκειάς του από τον David Lean (Σύντομη Συνάντηση, Η Κόρη του Ryan) σε θεαματικές σκηνές μάχης ουδέποτε επισκιάζει τη σκιαγράφηση των υπόλοιπων πτυχών της προσωπικότητάς του από τους σεναριογράφους Robert Bolt (Doctor Zhivago, Η Αποστολή) και Michael Wilson (Μια Θέση στον Ήλιο, Ο Πλανήτης των Πιθήκων), ούτε την τσεκουράτη, δίχως την παραμικρή απόπειρα εξωραϊσμού απεικόνιση της διεθνούς πολιτικής και διπλωματικής ίντριγκας που εκτυλισσόταν στο παρασκήνιο. Ένα αγέραστο μεγαθήριο του παγκόσμιου κινηματογράφου, το οποίο δεν πρέπει να λείπει από καμιά προσωπική ταινιοθήκη.

Ποιος θα Γελάσει Καλύτερα;

Ελάχιστη ανανέωση στο blog, με λόγια δανεικά - αυτή τη φορά δεν καταφεύγω στον αγαπημένο μου Βάρδο, αλλά στον υπέροχο Goethe: "Ο άνθρωπος δείχνει πιο ξεκάθαρα το χαρακτήρα του μέσα απ' τα πράγματα που βρίσκει αξιογέλαστα". Σοφή κουβέντα - και αλίμονο, τόσο καίρια και διαχρονική... Και θα κλείσω με ένα (καθόλου άσχετο) απόφθεγμα του Ralph Waldo Emerson: "Να τρέμετε την ημέρα που ο Παντοδύναμος θα εξαπολύσει έναν σκεπτόμενο άνθρωπο πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη..." Αυτά που λέτε (για τώρα). Καληνύχτα... κι αύριο μέρα είναι.

Η Αλήθεια & τα Παρεπόμενά της

Χωρίς φόβο, με πάθος

Πρόσφατη συζήτηση σχετικά με το πόσο υποκριτικό είναι να αποκρύπτει κανείς από τους άλλους πράγματα που τυχαίνει να γνωρίζει και τους αφορούν είτε άμεσα είτε έμμεσα, καθώς και για τον ορισμό της "ειλικρίνειας" και της "ευθύτητας" απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους, μου έδωσαν την αφορμή να θυσιάσω ορισμένα φαιά κύτταρα στο βωμό του φλέγοντος αυτού ζητήματος και να καταλήξω στα εξής συνταρακτικά (και πιθανώς αμφισβητήσιμα) συμπεράσματα:

Καλό Μήνα!

Έστω και με μια μέρα αργοπορία... Ή τουλάχιστον, η ταπεινότητά μου ελπίζει αυτός ο μήνας να είναι πιο υποφερτός από τον προηγούμενο (από κάθε άποψη). Εγκατέστησα την Java Console της Sun Microsystems και παρότι δυσκολεύτηκα λιγάκι να μάθω τα τερτίπια της, διαπίστωσα ότι ορισμένα, ανεξήγητα ως τώρα, προβλήματα του browser λύθηκαν ως εκ θαύματος! Έβαλα επίσης τη δωρεάν έκδοση του X-Cleaner (της X-Block) αλλά φοβάμαι να την τρέξω, γιατί όπως φαίνεται, παίρνει σβάρνα ό,τι βρει κι ο Θεός βοηθός... Αυτά προς το παρόν. Arrivederci Roma!

Samorost (2003)

Σουρεαλιστικό ταξίδι στο διάστημα

Αν ρωτάτε τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος του... θα σας γελάσω. Πρόκειται πάντως για ένα αρκετά παράδοξο, πλην όμως διασκεδαστικό παιχνιδάκι για όλη την οικογένεια βασισμένο στο ShockWave Flash, δημιουργία μιας ομάδας νεαρών καλλιτεχνών από άλλον πλανήτη την Τσεχία. Κεντρικός του ήρωας, ένα φιλήσυχο εξωγήινο "ξωτικό" που σαν το Μικρό Πρίγκιπα ζει ξένοιαστο κι ευτυχισμένο στον κατάφυτο πλανήτη του συντροφιά με ένα σκυλάκι, ώσπου μια μέρα βλέπει μέσα απ' το τηλεσκόπιό του έναν αστεροειδή χωρίς... φρένα να κατευθύνεται ολοταχώς προς το μέρος του. Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εμποδίσει τη σύγκρουση, θα εμπλακεί σε μια απίστευτη περιπέτεια γεμάτη χρώματα, δράση, αγωνία και μυστήριο, με περίπλοκους γρίφους που δυσκολεύουν διαρκώς στην πορεία, επιφυλάσσοντας βομβαρδισμό εκπλήξεων στον πρωταγωνιστή της ιστορίας όπως και στους παίκτες. Ιδιαίτερα πρωτότυπο και χαριτωμένο point & click με πολύ όμορφα "χειροποίητα" γραφικά (Jakub Dvorsky), εξαιρετική μουσική (Tomas "Floex" Dvorak), ξέφρενη φαντασία, χιούμορ αχαλίνωτα υπερβατικό και αστείρευτο, αφοπλιστικά παιδιάστικο κέφι. Η αλήθεια είναι πως σου βγάζει ελαφρώς την πίστη ώσπου να μεταφερθείς από το ένα επίπεδο στο άλλο (ειδικά αν δεν καλοβλέπεις), έχει όμως τόση πλάκα ώστε αξίζει τον κόπο έστω και να ρίξει κανείς μια ματιά. Η διεύθυνση του παιχνιδιού: Samorost και... καλό σπάσιμο νεύρων!

Ουχί, αλλά Νηφοκοκκόζωμον

Τα κουταλάκια του καφέ μετρούν τη ζωή μου

"Ο καφές πρέπει να είναι καυτός σαν την Κόλαση, μαύρος σαν το Διάβολο, αγνός σαν άγγελος και γλυκός σαν τον Έρωτα". Τάδε έφη Talleyrand (ναι, αυτός, ο περιώνυμος Γάλλος διπλωμάτης).

Το κατά MX Αλφάβητο

Αλληλουχίες & παρηχήσεις στην τροχιά του ονείρου

Α όπως αηδόνι - "καλλιτέχνης" χωρίς glamour και δίχως επίγνωση της εντύπωσης που κάνει στους άλλους. Η μοναδική του ομορφιά είναι το τραγούδι του, που όμως είναι και η ουσία όλης του της ύπαρξης.
A όπως αναβλητικότητα - η πιο αποτελεσματική εκδίκηση ενάντια στους αγχώδεις ρυθμούς της καθημερινότητάς μας. Όταν ο Quino έφτιαχνε τον Felipe της Mafalda, πρέπει να είχε στο νου του κάποιον κλώνο μου...

The 14 Sisters of Emilio Montez O'Brien (1993)

Ούτε τελεία, ούτε παύλα

Δεν ξέρω τι έφταιξαν τα σημεία στίξης στον όψιμα διάσημο (χάρη στη λαοφιλή κινηματογραφική μεταφορά του αμέσως προηγούμενου βιβλίου του, The Mambo Kings Play Songs of Love) Κουβανοαμερικανό συγγραφέα Oscar Hijuelos και στο τρίτο του, ψευδο(ημιαυτο)βιογραφικό μυθιστόρημα ποταμό με τον τίτλο The 14 Sisters of Emilio Montez O'Brien, τους έχει κηρύξει τον πόλεμο. Ιδίως στις τελείες, με τις οποίες έχει βεντέτα - ζήτημα να πετύχεις καμιά δεκαπενταριά όλες κι όλες μέσα σε πεντακόσιες σελίδες κειμένου. Θέλοντας πιθανώς να αποδώσει με πιστότητα το χειμαρρώδες, χαρακτηριστικό στους ηλικιωμένους ύφος προφορικής αφήγησης, αραδιάζει δίχως κανένα έλεος για τον αναγνώστη (και τους μεταφραστές του σε άλλες γλώσσες) ατέρμονα κατεβατά όπου μια φράση ξεκινά απ' την πρώτη σελίδα ενός κεφαλαίου για να κλείσει στην ογδοηκοστή (όχι απαραίτητα του ίδιου), με αμέτρητες παρενθέσεις εντός αγκυλών εντός άλλων παρενθέσεων και αγκυλών, κατάχρηση της τεχνικής των "συρταρωτών" προτάσεων σε βαθμό που ο όποιος ειρμός να εκφυλίζεται ως την απόλυτη αναρχία και ένα ανεξέλεγκτο πλήθος άχρηστων μυθοπλαστικά όσο και άσχετων μεταξύ τους πληροφοριών. Ένα "λαθραίο" ίχνος πλοκής με ψήγματα χιούμορ και ευαισθησίας που πασχίζει να αναδυθεί απ' το σχεδόν εφιαλτικό αυτό χάος, καταλήγει να βυθιστεί αύτανδρο, ενώ οι εξαντλητικά λεπτομερείς περιγραφές της κάθε ερωτικής συνάντησης και εμπειρίας του κάθε προσώπου ξεχωριστά απωθούν περισσότερο παρά "ερεθίζουν". Καθαρά ως άσκηση ύφους, το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να έχει μια αξία, στην ουσία όμως δεν έχει δυστυχώς τίποτα πρωτότυπο ή έστω ενδιαφέρον να πει. Δεν είναι τυχαίο το ότι, παρά τη - μάλλον συγκρατημένη - επιτυχία του στην Αμερική (ας είναι καλά η πρότερη δόξα των Mambo Kings), λίγο πολύ "πάτωσε" εμπορικά σε άλλες χώρες, ενώ μάλιστα εδώ στην Ελλάδα η προγραμματισμένη έκδοσή του ματαιώθηκε.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μια ακόμα απερίγραπτα οδυνηρή μεταφραστική, αλλά και αναγνωστική μου εμπειρία - από την οποία το μόνο καλό που βγήκε ήταν ότι με δίδαξε, με τον πλέον δραστικό τρόπο, πώς να ΜΗ γράφω αν δεν θέλω να ξυπνάω φονικά ένστικτα ή/και να προξενώ μαζικές οικειοθελείς προσελεύσεις στο ψυχιατρείο. Φαίνεται πως οι ενστάσεις μου εισακούστηκαν από τον εκδότη και (απ' όσο τουλάχιστον γνωρίζω) το εν λόγω ανοσιούργημα δεν κυκλοφόρησε ποτέ στη χώρα μας, σε δική μου είτε άλλη μετάφραση.

Ιδού Εγώ Λοιπόν.

Το πρόσωπο & τα προσωπεία

Γεννήθηκα (προφανώς, αν και σοκαρίστηκα ανεπανόρθωτα όταν το έμαθα - ως τότε πίστευα ότι είχα πέσει στη Γη από αρειανό διαστημόπλοιο) μέσα στη βοή της καταιγίδας, όπως όλα τα μεγάλα πνεύματα. Το κοσμοϊστορικό γεγονός συνέβη μια Τρίτη ξημερώματα (γι' αυτό μου βγήκε, παρετυμολογικά, το παρατσούκλι Τριτογένεια), ενώ η μαμά μου έτρωγε σουβλάκια στην Προκυμαία της Χίου, μαζί με τον μπαμπά μου και τον Νίκο τον Μπαχά (ο οποίος, λέει, κερνούσε - και φαίνεται πως η παρουσία του έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στα γεγονότα εκείνης της νύχτας, γιατί η αναφορά στο πρόσωπό του αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των σχετικών αφηγήσεων).

Βρείτε την Ορτανσία