Η Εξορία των Αρχαγγέλων (2005)

Λόγια δίχως τη μουσική

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

Εκδόσεις: Ιωλκός
Έτος Έκδοσης: 2005
Χαρτόδετο, Μεγάλου Σχήματος (17x24)
Σελίδες: 64
Πίνακας Εξωφύλλου: Henri Matisse, Les Plumes Blanches (1919)
Διάθεση: @ Archive.org

ISBN 960-426-366-8

Βρείτε την Ορτανσία (2001)

Μυθιστόρημα

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

Εκδόσεις: Καστανιώτη
Έτος Έκδοσης: 2001
Χαρτόδετο, Μεγάλου Σχήματος (13x22)
Σελίδες: 416
Πίνακας Εξωφύλλου: Jan Saudek, Boys & Girls/Brothers & Sisters (1983)
Διάθεση: @ Εκδόσεις Καστανιώτη

ISBN 960-03-3153-7

Turquoise of Winter (2009)

Βιντεοκλίπ σε στυλ slideshow

Άλλη μια απόπειρα δημιουργίας μουσικού βιντεοκλίπ, τη φορά αυτή με τη μορφή slideshow/φωτομοντάζ. Μουσική: Turquoise of Winter (Dead Admiral, από το άλμπουμ Queen of Clubs, 2009).

Vanessa & Annabella (2009)

Βιντεοκλίπ για το ομότιτλο ορχηστρικό

Το πρώτο βιντεοκλίπ που επιχείρησα να φτιάξω, με οπτικό υλικό από το Αρχείο Prelinger και οπτικά εφέ της Pixelan SpiceFX (Αθήνα, Μάιος 2009). Μουσική: Vanessa & Annabella (Dead Admiral, από το άλμπουμ Pareidolia, 2009).

Μέρες Δεκεμβρίου του 2008 (2008)

Τι είναι η πατρίδα μας;

Μέρες Δεκεμβρίου του 2008. Ταραχές ξεσπούν στην Αθήνα ως αντίδραση για το θανάσιμο πυροβολισμό ενός μαθητή από αστυνομικό. Το πανέμορφο ιστορικό κέντρο της πόλης γίνεται στάχτη. Καταστροφές περιουσιών, βανδαλισμοί κτιρίων και μνημείων. Ποιος μας φυλάει από τους φύλακες κάθε λογής σημαίας και ιδεολογίας; Ένα βίντεο που δεν επιχειρεί να πάρει θέση ούτε να δώσει εξηγήσεις, καταγράφοντας απλώς - και με την αρμόζουσα πένθιμη διάθεση - ένα απ' τα πιο παράλογα γεγονότα στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Το πατριωτικό ποίημα Τι Είν' η Πατρίδα μας; του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924) αποκτά διάσταση πικρά σαρκαστική, συνοδευόμενο από εικόνες μίσους, ολέθρου και απόγνωσης.

Family Trust (2004)

Η αφόρητη βαρύτητα του φαίνεσθαι

Δίχως να είναι κανένα αριστούργημα, το πρώτο μυθιστόρημα της Αμερικανίδας Amanda Brown, Η Εκδίκηση της Ξανθιάς, σημείωσε θεαματικό σουξέ σατιρίζοντας με τρόπο κάπως αφελή, πλην δροσερά νεανικό, τα πολιτισμικά στερεότυπα του σύγχρονου αστικού δυτικού κόσμου. Παρότι η αμέσως επόμενη συγγραφική της απόπειρα, το χιουμοριστικό και πάλι μυθιστόρημα Family Trust, ακολoυθεί την ίδια πάνω κάτω συνταγή, δεν κατάφερε να προσελκύσει ενδιαφέρον ανάλογο της πρώτης - και όχι άδικα. Η εξόφθαλμη έλλειψη γνήσιας έμπνευσης, οι βεβιασμένα "κωμικές" καταστάσεις και συγκυρίες, ένα πρωταγωνιστικό ζευγάρι - υπερκινητική και εργασιομανής Αμερικανοεβραία γιάπισσα και αργόσχολος ζάπλουτος Βρετανός "μαμάκιας" - που αναρωτιέσαι τι στα κομμάτια βρήκαν τελικά ο ένας στον άλλον, το "ρομποτικά" ιδανικό, εκνευριστικό μάλλον παρά αξιαγάπητο πιτσιρίκι του οποίου η οικογενειακή τραγωδία τους φέρνει κοντά και η σωρεία παλαιολιθικών κλισέ που με το πρόσχημα της διακωμώδησής τους καταλήγουν να αποθεωθούν, όπως ήταν λογικό απογοήτευσαν τους αναγνώστες - με αποτέλεσμα η καριέρα της κ. Brown να πάρει ολοταχώς και αμετακλήτως την κατιούσα. Άλλο ένα βιβλίο του οποίου η έκδοση στην Ελλάδα ματαιώθηκε, πιθανότατα λόγω της απότομης κάμψης που παρουσίασαν στο μεταξύ οι πωλήσεις του στο εξωτερικό. Και για να πω την πικρή αλήθεια, μεγαλύτερη (τόσο σε έκταση όσο και σε περιεχόμενο) σαχλαμάρα δεν έχει πέσει στα χέρια μου ως τώρα - τα μισά σχεδόν κεφάλαια δίνουν την εντύπωση ότι γράφτηκαν κυριολεκτικά με το ζόρι (αν όχι με την... απειλή όπλου) μόνο και μόνο για να συμπληρωθεί ο καθορισμένος από το συμβόλαιο αριθμός σελίδων. Χωρίς υπερβολή, μερικά Άρλεκιν σε σύγκριση μ' αυτό είναι πραγματική λογοτεχνία.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Και αυτό το "διαμάντι" είχε την τιμή να μεταφραστεί στα Ελληνικά από την αφεντιά μου (ας όψονται οι αψιλίες), για λογαριασμό εκδοτικού οίκου ο οποίος τότε μεσουρανούσε, τώρα όμως έχει πια κλείσει (η ολοκλήρωση της μετάφρασης συνέπεσε, μάλιστα, με τα προεόρτια του κλεισίματός του).

Happy Tree Friends - False Alarm (2008)

Το αιματοκύλισμα της παστέλ "αθωότητας"

"Τα Happy Tree Friends είναι χαριτωμένα, αξιαγάπητα ζωάκια που οι καθημερινές τους περιπέτειες έχουν πάντα φρικτή κατάληξη".

Αυτή είναι η σύντομη παρουσίαση των κινουμένων σχεδίων Happy Tree Friends στον επίσημο ιστότοπό τους - αν και η "φρικτή κατάληξη" είναι στην πραγματικότητα πολύ χειρότερη απ' ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Οι λέξεις ωχριούν μπροστά στη διεστραμμένη έμπνευση των καλλιτεχνών που δημιούργησαν τον αντιφατικό αυτόν μικρόκοσμο, ο οποίος μέσα στο σχετικά σύντομο διάστημα της ύπαρξής του τόσο στο διαδίκτυο και στη μικρή οθόνη (από το 2005 το αγγλικό MTV προβάλλει πεντάλεπτα επεισόδια της σειράς σε εβδομαδιαία βάση) όσο και σε μορφή βιντεοπαιχνιδιού (Happy Tree Friends: False Alarm, 2008) κατάφερε ν' αποκτήσει αμέτρητους ενθουσιώδεις φίλους σ' όλο τον κόσμο, αλλά κι έναν όχι ευκαταφρόνητο αριθμό εξίσου ένθερμων επικριτών.

Duke Nukem - Manhattan Project (2002)

Ένας σύγχρονος ιππότης στις χωματερές του Μανχάταν

Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως τα παιχνίδια για υπολογιστές έδωσαν το φιλί της ζωής στο παραμύθι του παλιού καιρού με τους γενναίους πολεμιστές, τους δράκους και τις φυλακισμένες βασιλοπούλες, παντρεύοντάς το με τις σχεδόν απεριόριστες δυνατότητες της τεχνολογίας, ανοίγοντάς του πρωτόγνωρους, μαγευτικούς δρόμους και ορίζοντες αλλά και σχολιάζοντάς το με τα ίδια του τα δεδομένα, χρησιμοποιώντας ανατρεπτικά τα στοιχεία και τους κανόνες του.

Έτσι λοιπόν, ο Duke Nukem παρουσιάζεται σαν ένα είδος Δον Κιχώτη της διαστημικής εποχής, σαν ένας αθυρόστομος, βλάσφημος ιππότης χωρίς άλογο και πανοπλία, αλλά ζωσμένος με πιστόλια, πολυβόλα, φλογοβόλα, τηλεβόλα και βόμβες, ήρωας ενός σύγχρονου παραμυθιού για ενήλικες. Αντί για ανεμόμυλους, πολεμάει γιγάντιους αρουραίους και φτερωτές κατσαρίδες, αλιγάτορες μεταμορφωμένους σε αεικίνητους μαχητές-ακροβάτες, μπάτσους-γουρούνια-δολοφόνους (στην κυριολεξία!), θηλυκά ρομπότ (Fem-Mechs) με σαδομαζοχιστική περιβολή και ηλεκτροφόρα μαστίγια, ως και ιπτάμενες κάμερες-ραντάρ που πυροβολούν. Τα υβριδικά κυβερνοτέρατα και μηχανικά κατασκευάσματα είναι οι "δράκοι" που φρουρούν το θησαυρό (nukes) ή τις αιχμάλωτες "πριγκίπισσες" (Babes).

Νυχτερίδες & Αράχνες

Ναι, το ξέρω. Η σκιά μου κι εγώ μείναμε εδώ μέσα. Μούχλα κοντεύουμε να πιάσουμε. Η χαρά των σκόρων έχουμε καταντήσει. Το αριστοκρατικό ον (τρομάρα του) που ακούει στο όνομα (εντάξει, στο ψευδώνυμο) της αφεντιάς μου απαξιοί (και όμως, έτσι είναι σωστό να γράφεται) πλέον να πατήσει το ποδαράκι του στην "πληβεία" ζώνη των blogs... Μπα, όχι. Απλώς έπεσε πολλή δουλειά, πολλή βαρεμάρα, πολλή ενδοσκόπηση και η αναπόφευκτη φθινοπωρινή κατάθλιψη. Δεν πειράζει. Όλα θα περάσουν. Ή, τέλος πάντων, θ' αλλάξουν λιγάκι... Θ' αλλάξουν, έτσι; Να ελπίζω...;

Ο Lawrence της Αραβίας (1962)

Το αιματηρό υστερόγραφο μιας μυθιστορηματικής ζωής

Όποιος αφήνει τον πλανερό τούτο κόσμο γίνεται χαρτί ή μέταλλο - ανάλογα με το βαθμό διασημότητας. Σκέψη που έκανα παρακολουθώντας για νιοστή φορά, με κομμένη την ανάσα όπως κάθε φορά (και όχι μόνο χάρη στη συγκλονιστική ομορφιά και τις ανυπέρβλητες ερμηνείες του Peter O'Toole και του Omar Sharif - και τις απαράμιλλες παρουσίες και ερμηνείες γενικώς) τον πάντοτε απαράκαμπτο, ανεπανάληπτο Lawrence της Αραβίας. Το μαρτύριο της παρεξηγημένης ιδιοφυΐας, η άπατρις μοναξιά του απρόθυμου ήρωα μέσα στην απεραντοσύνη της άμμου, η ματαιότητα της φιλοδοξίας, το άδικο, "κερατιάτικο" τέλος ενός ανθρώπου ο οποίος βγήκε επανειλημμένα ζωντανός από την κόλαση της ερήμου για να σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα (που θεωρήθηκε από ορισμένους αυτοκτονία)... Ένα λαμπρό μυαλό που χρησιμοποιήθηκε σαν βολικό, αν και στην ουσία ανεπιθύμητο πιόνι από τους τότε "ρυθμιστές" της τύχης του κόσμου. Ο διθυραμβικός υπερτονισμός της παράτολμης γενναιότητας και της στρατηγικής οξυδέρκειάς του από τον David Lean (Σύντομη Συνάντηση, Η Κόρη του Ryan) σε θεαματικές σκηνές μάχης ουδέποτε επισκιάζει τη σκιαγράφηση των υπόλοιπων πτυχών της προσωπικότητάς του από τους σεναριογράφους Robert Bolt (Doctor Zhivago, Η Αποστολή) και Michael Wilson (Μια Θέση στον Ήλιο, Ο Πλανήτης των Πιθήκων), ούτε την τσεκουράτη, δίχως την παραμικρή απόπειρα εξωραϊσμού απεικόνιση της διεθνούς πολιτικής και διπλωματικής ίντριγκας που εκτυλισσόταν στο παρασκήνιο. Ένα αγέραστο μεγαθήριο του παγκόσμιου κινηματογράφου, το οποίο δεν πρέπει να λείπει από καμιά προσωπική ταινιοθήκη.