Ο Ανθρωποκυνηγός (1986)

Αγνοημένο (παραλίγο) αριστούργημα

Πέντε χρόνια πριν ο Jonathan Demme (Κύκλος Αγωνίας, Φιλαδέλφεια) λανσάρει τον Hannibal Lecter ως επιτομή της σατανικής γοητείας (στο πρόσωπο του γεννημένου για το ρόλο Sir Anthony Hopkins), το μυθιστόρημα του Thomas Harris Κόκκινος Δράκος - πρώτο μιας τετραλογίας αφιερωμένης στον ιδιοφυή ψυχίατρο και... επαγγελματία κανίβαλο - είχε ήδη γυριστεί σε ταινία από τον Michael Mann (Ένταση, Οι Σκληροί του Μαϊάμι), με τίτλο Ο Ανθρωποκυνηγός και το επώνυμο του ήρωα αλλαγμένο σε Lecktor. Πιστό κατά τα άλλα στο βιβλίο (σε σενάριο του σκηνοθέτη με τη συνεργασία του Harris), το φιλμ εξιστορεί τον αγώνα του νεαρού εγκληματολόγου Will Graham (William Petersen) να πιάσει έναν μανιακό δολοφόνο με τη βοήθεια του έγκλειστου στη φυλακή Lecktor (Brian Cox). Ανεπιτήδευτα όμορφος, υπερευαίσθητος και προικισμένος με την ικανότητα να "μπαίνει" στο μυαλό του θύτη ώστε να κατανοεί τα κίνητρα και τις μεθόδους του, ο Graham προσελκύει τον ιδεοληπτικό θαυμασμό του Lecktor (ο οποίος έχει βαλθεί να τον "προσηλυτίσει" στο δικό του αδίστακτο αμοραλισμό, ενώ απ' την άλλη δεν του συγχωρεί το ότι ευθύνεται για τη σύλληψή του) και βρίσκεται στο μάτι ενός κυκλώνα υπόγειων συμπαιγνιών και εξαντλητικού πολέμου νεύρων, να δίνει μάχη με το χρόνο τόσο για τη λύση της υπόθεσης όσο και για τη ζωή της οικογένειάς του... Αποκάλυψη ο τότε νεότατος Petersen (γνωστότερος από την πολυετή θητεία του στην τηλεοπτική σειρά CSI) που πολιορκεί την οθόνη με το μονίμως "στοιχειωμένο" μελαγχολικό του βλέμμα, απέναντι στην επιβλητική παρουσία και τον υποχθόνιο μαγνητισμό του Cox (Grushko, Χωρίς Ταυτότητα), ενώ ο Tom Noonan (The Alphabet Killer, Damages) με την άκρως ιδιαίτερη φυσιογνωμία δίνει ρέστα ως παραμορφωμένος ψυχοπαθής Francis Dolarhyde. Blake, Joyce, πληθώρα βιβλικών συμβόλων και ιστορικών αναφορών, στοιχεία ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας, υπαινικτική χρήση των χρωμάτων, της φωτοσκίασης και της γεωμετρίας των χώρων και ενδιαφέρον πολυσυλλεκτικό soundtrack: αν και μας τα χαλάει λίγο στο τέλος με μια σκηνή που λες και παρεισέφρησε κατά λάθος στο μοντάζ, Ο Ανθρωποκυνηγός είναι ίσως η πιο "γενναία" και εμβριθής από τις υπάρχουσες οπτικοποιήσεις της τετραλογίας (με εξαίρεση το πρόσφατο σίριαλ του NBC, όπου οι πρωταγωνιστές Mads Mikkelsen και Hugh Dancy σίγουρα εμπνεύστηκαν από τις ερμηνείες των Cox και Petersen αντίστοιχα - έχοντας πιθανώς επιλεγεί για την εμφανισιακή ομοιότητα αλλά και την ιδιοσυγκρασιακή τους συγγένεια με τους "πρώτους διδάξαντες") και κλάσεις ανώτερη από τη βασισμένη στο ίδιο βιβλίο (και ομότιτλή του) ταινία του 2002, παρά την all-star διανομή της τελευταίας (Anthony Hopkins και Edward Norton ως Lecter και Graham, ένας "φιλότιμος" - αν μη τι άλλο - Dolarhyde από τον αναμενόμενα επαρκή Ralph Fiennes και οι Harvey Keitel, Philip Seymour Hoffman, Mary Louise Parker και Emily Watson στους υπόλοιπους ρόλους).

2 Χρόνια Διάστιχο

Μεγάλο πάρτι στο Polis Art Cafe

43ο Φεστιβάλ Βιβλίου

Αφιέρωμα στον ποιητή Νάνο Βαλαωρίτη

Ο Δράκουλας των Εξαρχείων (1983)

Απ' τα Καρπάθια στα Εξάρχεια

Οργιώδης σπονδυλωτή παρωδία τρόμου αλλά και σάτιρα των ελληνικών μεταπολιτευτικών ηθών από τον (αποκαλούμενο και John Waters της Ελλάδας) ιδιότυπο σκηνοθέτη Νίκο Ζερβό (Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο, Γυναίκες Δηλητήριο). Οι κινηματογραφικές μυθολογίες του Δράκουλα και του Frankenstein τραβούν των παθών τους τον τάραχο από τον αναρχικό εστέτ του kitsch σε ένα παραληρηματικό εκτεταμένο βιντεοκλίπ, ουσιαστικά, για τα τραγούδια του Τζίμη Πανούση με τις Μουσικές Ταξιαρχίες που πλημμυρίζουν το φιλμ. Στον κεντρικό ρόλο ο Κωνσταντίνος Τζούμας (Πέτρος και Παύλος, Γλυκιά Συμμορία) ως σχιζοφρενής χειρουργός εκ Καρπαθίων (και νυν κάτοικος Εξαρχείων) που φιλοδοξεί να πλουτίσει κατασκευάζοντας το ιδανικό rock συγκρότημα από... μέλη νεκρών μουσικοσυνθετών (μεταξύ των οποίων και του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος τότε ήταν, φυσικά, εν ζωή - αλλά ο Ζερβός δεν του συγχωρούσε το ότι δεν εκτιμούσε ως καλλιτέχνη τον Νικόλα Άσιμο). Το βέβηλο αυτό project ξεσηκώνει την οργή του Κάτω Κόσμου και οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν από περιφερόμενα ζόμπι, των οποίων ηγείται ο Χαμένος Ανθυπολοχαγός της Αλβανίας (Αντώνης Καφετζόπουλος). Στο μεταξύ, ο αρχηγός της υβριδικής μπάντας (Τζίμης Πανούσης) διεκδικείται ερωτικά τόσο από την όμορφη κόρη (Ισαβέλλα Μαυράκη) όσο και από το τσιράκι (Βαγγέλης Κοτρώνης - ο αδικοχαμένος παραγωγός και συν-σεναριογράφος της ταινίας) του Δράκουλα... Άκρατος σουρεαλισμός και αμεταμέλητη καφρίλα με στόχο τους πάντες και τα πάντα, από τις τάσεις του κοινωνικού και ιδεολογικού γίγνεσθαι στην Ελλάδα της εποχής ως το διεθνές κατεστημένο της βιομηχανίας του θεάματος. Αν ο επιθεωρησιακής χροιάς σχολιασμός των πολιτικών πραγμάτων φαντάζει σήμερα επικαιρικός και ίσως ξεπερασμένος, το επικερδές "κυνήγι ταλέντων" δίχως τον παραμικρό ηθικό φραγμό απεικονίζεται με τρόπο προφητικά καίριο μέσα απ' το μαύρο (πίσσα) χιούμορ της κυριολεξίας. Οι απανωτές σκηνές ανθολογίας (με αποκορύφωμα το πανσεξουαλικό όργιο υπό τους "ιερόσυλους" ήχους του Ερωτικού, τα φιλόμουσα ζόμπι στα διαζώματα του Λυκαβηττού και την αρσενική γοργόνα - ο Θεός να την κάνει - που δίνει οδηγίες πλοήγησης στον αγγελοπουλικό παλιννοστούντα εξόριστο της Τασκένδης) δεν θα αφήσουν παραπονεμένο κανέναν οπαδό του cult σινεμά.

The Scorpion Tango (2008)

Όποιος ψάχνει, βρίσκει

Το πρώτο μου πρωτότυπο διαδικτυακό παιχνίδι γρίφων, εμπνευσμένο από περιώνυμα προγενέστερα δείγματα του είδους (NotPron, Μυστικές Σελίδες) αλλά με έμφαση στο εικαστικό μέρος. Παίζεται μέσα από οποιοδήποτε πρόγραμμα περιήγησης χωρίς ο παίκτης να χρειάζεται να εγκαταστήσει τίποτα στον υπολογιστή του και βασίζεται στη μερική αντικατάσταση διαδικτυακής διεύθυνσης, δηλαδή στη διαδοχική αντικατάσταση ορισμένου κομματιού της διεύθυνσης με τη λύση του κάθε επόμενου γρίφου.

Τη Βρήκαμε τη Φάμπρικα...

Αγνώστου ταυτότητος ανεπιθύμητα - και ληστρικά - μηνύματα

Μόλις προ ολίγου είχα την "τιμή" να λάβω μήνυμα από μια ΕΥΑ1 (αγνώστων λοιπών στοιχείων), η οποία συστηνόταν ως συνδρομήτρια ενός "νέου site γνωριμιών" και ήθελε να μάθει αν απευθύνεται σε... κύριο ή κυρία. Παρεμπιπτόντως, ουδεμία σχέση έχω με τον συγκεκριμένο ιστότοπο ή άλλον παρεμφερή. Δεν μπαίνω σε chat ούτε ενδιαφέρομαι για γνωριμίες. Επίσης δεν συνηθίζω να δίνω όπου να 'ναι τα τηλέφωνά μου μέσω διαδικτύου. Απ' ό,τι φαίνεται, οι ιθύνοντες του site (ή μάλλον τίποτα κακοπληρωμένα "σκλαβάκια" τους) στέλνουν μηνύματα σε τυχαία κινητά για να δουν αν θα υπάρξει ανταπόκριση. Ή από κάπου αγοράζουν λίστες με τηλέφωνα.

Ουδέν Κρυπτόν επί του Ιστού

Κανείς δεν σου φταίει π.χ. αν έχεις το ίδιο επώνυμο με το γιατρό ή τον τεχνίτη που ένας γνωστός σου ψάχνει απεγνωσμένα λόγω ανάγκης και το Google βγάζει πάνω πάνω το δικό σου Twitter. Ούτε αν δεν σκέφτηκες ποτέ πως μπορεί όσα "τιτιβίζεις" (δημοσίως) να τα δει και κάποιος που δεν θα ήθελες.

Σοκολατένια Πάθη (1988)

Καταναλωτισμός των άκρων

Κατάμαυρη σουρεαλιστική κωμωδία βασισμένη στο χαμένο θεατρικό μονόπρακτο Secrets των Michael Palin & Terry Jones (από τους θρυλικούς Monty Python), με τον άγνωστο εκτός γηραιάς Αλβιόνος Tyler Butterworth (The Darling Buds of May, Ένας Ιδανικός Σύζυγος) στο ρόλο του άπειρου και γκαφατζή υπαλλήλου σοκολατοβιομηχανίας Ian Littleton, ο οποίος άθελά του προξενεί ένα μακάβριο εργατικό ατύχημα με απρόβλεπτες παρενέργειες. Ανάμεσα στις στυγνές πιέσεις του προϊσταμένου του (Jonathan Pryce) για εμπορική εκμετάλλευση του γεγονότος, την έλξη του προς μια ωραία χημικό (Sammi Davis) και τις ακόρεστες ορέξεις της σπιτονοικοκυράς του (Vanessa Redgrave), ο Ian αναγκάζεται να επανεξετάσει τις αντιλήψεις του περί ηθικής και ταμπού και να κοιτάξει πώς θα τη βγάλει καθαρή... Το ανενδοίαστα κανιβαλιστικό (στην κυριολεξία) χιούμορ του Καταστήματος των Εγκλημάτων (1960) και η φουτουριστική δυστοπία του Νέα Υόρκη, Έτος 2022 μ.Χ. (1973) βρίσκουν το κατεξοχήν cult σημείο τομής τους σε μια φλεγματική αλληγορία του σύγχρονου καταναλωτισμού - του φαύλου κύκλου εξάρτησης από τις υλικές απολαύσεις και διευκόλυνσης του εθισμού σ' αυτές, όπου κανείς δεν είναι αμέτοχος ούτε άμοιρος ευθυνών. Την ηθελημένα άχρωμη παρουσία του Littleton σχεδόν "συνθλίβουν" ο τρομακτικά ύπουλος κ. Farris του Pryce (Carrington, Η Ερωμένη του Ανέμου) και η εκρηκτική Μαλτέζα κ. Garza της Redgrave (σε μια κεφάτη μίμηση/παρωδία της Μελίνας Μερκούρη), ενώ τη σιγοντάρει εύσχημα η χαριτωμένη Felicia της Davis (Καμιά Προσευχή για τους Πεθαμένους, Τέσσερα Δωμάτια), υπό την καθοδήγηση του ειδικευμένου σε τηλεοπτικές διασκευές κλασικής λογοτεχνίας Giles Foster (Roald Dahl's Tales of the Unexpected, Silas Marner - The Weaver of Raveloe). Δυστυχώς όμως η σκηνοθεσία δεν "αποχαλινώνεται" όσο θα σήκωνε η υπόθεση, επιμένοντας στην ασφάλεια του φαρσικού στοιχείου που μαζί με την κακογερασμένη αισθητική της δεκαετίας του '80, υπονομεύει αντί να ενισχύει τις εν τέλει εφιαλτικές προεκτάσεις του έργου. Με ένα τέτοιο θέμα στα χέρια του και ένα τόσο αβανταδόρικο cast στη διάθεσή του, ο Terry Gilliam (Οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης, Brazil) π.χ. ή ακόμα και ο Martin Donovan (Διαμέρισμα Μηδέν, Ο Θάνατος Σου Πάει Πολύ) θα είχε πιθανότατα μεγαλουργήσει.

Εσωτερικές Υποθέσεις (1990)

Ούτε ιπτάμενοι, ούτε gentlemen

Νευρώδες αστυνομικό thriller του Mike Figgis (Ερωτική Καταιγίδα, Το Σκηνικό του Τρόμου) και η πρώτη ταινία που ο Βρετανός σκηνοθέτης γύρισε σε αμερικανικό έδαφος, αμέσως μετά την εμβληματικά ιδιάζουσα Επικίνδυνη Δευτέρα. Ο νεόκοπος ερευνητής των Εσωτερικών Υποθέσεων Raymond Avila (Andy Garcia) και η δυναμική συνάδελφός του, Amy Wallace (Laurie Metcalf) αναλαμβάνουν να ξεσκεπάσουν τον αδίστακτο διεφθαρμένο μπάτσο Dennis Peck (Richard Gere), ο οποίος μαζί με το νεαρό συνεργάτη του και παλιό φίλο του Avila, Van Stretch (William Baldwin), έχει αναγάγει την κατάχρηση εξουσίας σε φονική τέχνη και προσοδοφόρο επιχείρηση. Ανασφαλής και κυκλοθυμικός, εθισμένος στα ναρκωτικά και παθολογικά εξαρτημένος απ' τον Peck, ο Van έχει πειστεί ότι η γυναίκα του (Faye Grant) τον απατά - δίχως όμως να του περνά απ' το νου με ποιον - και την κακοποιεί επανειλημμένα, τρομοκρατώντας τον ανήλικο γιο τους (Elijah Wood). Όταν ο Avila τον καλεί σε απολογία και του υπόσχεται επιείκεια με τον όρο να του παραδώσει τον Peck, ξεσπά ένας ανελέητος πόλεμος ανάμεσα στον τελευταίο και τον Avila. Μπορεί άραγε να υπάρξει νικητής στην αναμέτρηση ενός απύθμενα διεστραμμένου μυαλού με τον επικίνδυνα "εύφλεκτο" και εμμονικό επίδοξο τιμωρό του; Ξεχάστε τον "ιππότη" Gere του Ιπτάμενου και Gentleman και του Pretty Woman και τον καρτερικό, μειλίχιο Garcia του Νεκροί Ξανά και του Όταν ένας Άντρας Αγαπάει μια Γυναίκα. Εδώ η μπουνιά και το σκαμπίλι πάνε σύννεφο (και προς κάθε κατεύθυνση), όπως και οι στοίβες πτώματα που αφήνει ο Peck στο πέρασμά του. Αν και στην ουσία αντιπαθέστατος, ο χαρακτήρας του Gere διαθέτει μια μαγνητική σεξουαλικότητα την οποία διοχετεύει στο ξελόγιασμα και τη χειραγώγηση τόσο των γυναικών που τον περιβάλλουν όσο και του συναισθηματικά ευάλωτου Van (όλες σχεδόν οι σκηνές του Gere με τον πολύ όμορφο Baldwin αποπνέουν ασύστολο ερωτισμό), καθώς και στις ψυχολογικές παγίδες που στήνει για τον (αναπάντεχα ευεπηρέαστο) Avila. Ένα θανάσιμο παιχνίδι πρόκλησης, παραπλάνησης και επιβολής με υφή σαδομαζοχισμού, που άξιζε να κορυφωθεί σε ένα πιο ικανοποιητικό φινάλε αντί να ξεπέφτει σε μια κομπογιαννίτικη λύση απ' το πουθενά. Πάντως ο Figgis και να το ήθελε δεν θα μπορούσε να απογοητεύσει εντελώς τους φίλους της ξεχωριστής γραφής του: στυλάτη και ατμοσφαιρική, αντιπαρέρχεται με κομψότητα τις όποιες "τρύπες" του σεναρίου (Henry Bean) και συμπληρώνεται από τη μαθηματική αρμονία της φωτογραφίας (John A. Alonzo) κι ένα ωραιότατο soundtrack (Anthony Marinelli & Brian Banks, με τη συμμετοχή του ίδιου του Figgis) - το οποίο δυστυχώς δεν κυκλοφόρησε παρά σε περιορισμένα αντίτυπα το 1991 και έκτοτε αγνοείται η τύχη του.

Joshua (2007)

Άλλο ένα στρίψιμο της βίδας

Γιος ενός φαινομενικά συνηθισμένου ζευγαριού μεσοαστών (Sam Rockwell και Vera Farmiga), ο μικρός Joshua Cairn (Jacob Kogan) είναι μουσική ιδιοφυΐα, αλλά οι μεγαλίστικα ψυχροί τρόποι του "μουδιάζουν" και κρατούν σε απόσταση τους γονείς του. Οι μόνοι που επικοινωνούν κάπως μαζί του είναι η θρησκόληπτη γιαγιά του (Celia Weston) και ο εκκεντρικός νεαρός θείος του, επίσης βιρτουόζος πιανίστας Ned (Dallas Roberts). Η γέννηση της αδελφής του Joshua, Lily (Lacey Vill και Shianne Kolb) θα δώσει τη χαριστική βολή στις ήδη τεταμένες ισορροπίες, ακολουθούμενη από ένα ραγδαίο ντόμινο θανάτων και άλλων συμφορών. Τίνος έργο όμως είναι στ' αλήθεια το ξεκλήρισμα της οικογένειας; Ο Μικρός Αρχιμήδης συναντά Το Στρίψιμο της Βίδας και την Κούκλα του Σατανά στο αγχωτικό αυτό thriller του ντοκιμαντερίστα George Ratliff (Plutonium Circus, Άγιος με το Ζόρι), το οποίο χωρίς τις συνήθεις χολιγουντιανές δηθενιές στο τεχνικό μέρος και με νύξεις διακριτικά ευφυείς - π.χ. οι βιβλικές συνδηλώσεις και οι εγγενείς συμβολικές και σημειολογικές αντιφάσεις στα ονόματα των παιδιών (Joshua=Ιησούς και Lily=Lilith, όπως και "κρίνο") - κατορθώνει να συντηρεί και να αναμοχλεύει διαρκώς τις υποψίες, τα ερωτηματικά και τις αμφιβολίες του θεατή. Το καλογραμμένο σενάριο του Ratliff και του πρωτάρη David Gilbert δεν είχε λόγο να προσφύγει στα χιλιοφορεμένα στερεότυπα (οι ταινίες τρόμου όπου το καλοκάγαθο και αξιαγάπητο κατοικίδιο δεν το τρώει η μαρμάγκα είναι ζήτημα αν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού). Δεν χρειαζόταν παρά μονάχα λίγη τόλμη παραπάνω, ψήγματα της οποίας μπορούμε ωστόσο να διακρίνουμε στο αρκετά ευφάνταστο όσο και ανησυχητικά διφορούμενο εύρημα του φινάλε. Ο ιδιότυπος ρολίστας Sam Rockwell (Είναι Όλοι τους Καλά, Εφτά Ψυχοπαθείς) αποδίδει με πάθος το διχασμό του χαροκαμένου οικογενειάρχη ανάμεσα στην ενστικτώδη ανάγκη να φροντίσει και να προστατέψει τα παιδιά του και στη συνειδητοποίηση μιας αλήθειας που κανένας γονιός δεν θα ήθελε να αντιμετωπίσει, ενώ η σπασμωδικά δακρύβρεχτη ερμηνεία της "εναλλακτικής" Farmiga (Το Ορφανό, Η Πίστη μέσα της) σύντομα καταφέρνει να εκνευρίσει αντί να κινεί τη συμπάθεια προς την καταρρακωμένη ψυχικά σύζυγό του. Η ανέκφραστη περιφερόμενη "μάσκα" του δωδεκάχρονου τότε Jacob Kogan (Star Trek, The Tomorrow People) είναι από μόνη της ένας σχεδόν μεταφυσικός εφιάλτης.