Pink Narcissus (OST, 2014)

Dorian in the harlot's house

Το 1971 και ύστερα από εφτά χρόνια γυρισμάτων στο μικρό νεοϋορκέζικο διαμέρισμά του, ο εικαστικός καλλιτέχνης και performer James Bidgood ολοκλήρωσε τη μια και μοναδική ταινία του, με τίτλο Pink Narcissus και θέμα τις αχαλίνωτες φαντασιώσεις μιας αρσενικής οδαλίσκης (Bobby Kendall) - ένα περιπαθές, ακραιφνώς ποιητικό εγκώμιο της ομορφιάς και της (αυτο)λατρείας του σώματος. Δίχως άμεσα αντιληπτή πλοκή ή διαλόγους, με συνεχή μουσική υπόκρουση και την παρουσία της ανθρώπινης φωνής να περιορίζεται σε δυο τρία ηχογραφημένα ραδιοφωνικά αποσπάσματα, ο Ροζ Νάρκισσος υπήρξε - μαζί με κάποια από τα σύντομα πειραματικά φιλμάκια των πρωτοπόρων Maya Deren (Witch's Cradle, The Very Eye of Night), Kenneth Anger (Rabbit's Moon, Scorpio Rising) και Andy Warhol (Sunset, Outer & Inner Space) - πρόδρομος των βιντεοκλίπ όπως τα ξέρουμε σήμερα. Η "πατρότητα" του έργου, ωστόσο, παρέμεινε άγνωστη (ενίοτε μάλιστα αποδιδόταν στον Anger ή στον Warhol, παρά τις εμφανείς ανομοιότητες με τα στυλ τους) για πάνω από μια εικοσαετία, εξαιτίας διαφωνιών του Bidgood με την εταιρία παραγωγής. Το 2011, στο πλαίσιο του γαλλικού κινηματογραφικού θεσμού L'Etrange Festival, το θρυλικό new wave συγκρότημα Tuxedomoon (Downtown 81, Bardo Hotel) ανέλαβε τη σύνθεση πρωτότυπου soundtrack που θα αντικαθιστούσε την ηχητική μπάντα του φιλμ (την οποία είχαν επιμεληθεί οι Gary Goch & Martin Jay Sadoff) και θα παιζόταν ζωντανά κατά τη διάρκεια αφιερωματικής προβολής του, σε αποκατεστημένη κόπια απ' όπου όμως λείπουν γύρω στα εφτά λεπτά, λόγω φθοράς της αρχικής μπομπίνας. Η σεβαστή διαφορά ηλικίας μεταξύ ταινίας και μουσικής επένδυσης εκμηδενίζεται χάρη στην οραματική διαχρονικότητα της πρώτης και τους εύστοχους ελιγμούς της δεύτερης ανάμεσα σε είδη, ύφη, υφές και διαθέσεις. Φυσικοί και ηλεκτρονικοί ήχοι - πιάνο, πλήκτρα, βιολί (Blaine L. Reininger), σαξόφωνο και κλαρινέτο (Steven Brown), τρομπέτα, κυνηγετικό κόρνο και φυσαρμόνικα (Luc van Lieshout) - και εφέ ακολουθούν την παστέλ πανδαισία που ξετυλίγεται με την ωμή αγνότητα εφηβικής ονείρωξης σε εξαίσια χειροποίητα σκηνικά βγαλμένα από παιδικό παραμύθι και μαζί αισθησιακό εφιάλτη, γεμάτα χάρτινες πεταλούδες, μηχανικές κάμπιες και εξωτικά πουλιά, λουλούδια από σύρμα και πολύτιμες πέτρες, χάντρες, τούλια, φαλλικά ψάρια και μεταξωτά φύκια που κολυμπούν μέσα σε μια πυκνή, νερένια ατμόσφαιρα, ανδρόγυνα χανουμάκια και αποτρόπαιες ζωντανές μαριονέτες που βασανίζονται από ασίγαστο πόθο, ενώ το υπονομευτικά δυσοίωνο, πανταχού παρόν ostinato του μπάσου (Peter Principle) προϊδεάζει για τη σκοτεινή όσο και δαιμόνια ανατροπή του τέλους. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε περιορισμένη συλλεκτική έκδοση 1000 βινυλίων με τα πρώτα 500 κομμάτια αριθμημένα και (προαιρετικά) σε ψηφιακή μορφή για μεταφόρτωση με τη χρήση ειδικού κωδικού, από την ανεξάρτητη βελγική Crammed Discs.

Secrets & Lies (2014)

Benjamin contra mundum

Η άγρια δολοφονία ενός μικρού αγοριού (Hunter Stratton Boland) αναστατώνει την καθημερινότητα μιας φιλήσυχης προαστιακής γειτονιάς και ιδίως τη ζωή του ελαιοχρωματιστή Ben Gundelach (Martin Henderson), που έχει την ατυχία να βρει το πτώμα. Μια σειρά ύποπτων συγκυριών και η αποκάλυψη ενός ένοχου όσο και τραγικού μυστικού απειλούν με διάλυση την οικογένειά του και φέρνουν τον ίδιο αντιμέτωπο με την εχθρότητα και το στιγματισμό από τους συμπολίτες του. Οι μόνοι που του συμπαραστέκονται είναι η μικρή του κόρη Eva (Piper Morrissey), ο προστατευόμενός του νεαρός μουσικός Dave Carroll (Damon Gameau) και η ψυχικά ασταθής μητέρα του θύματος, Jess Murnane (Adrienne Pickering), οι οποίοι στην προσπάθειά τους να τον βοηθήσουν καταλήγουν να τον μπλέξουν τρισχειρότερα. Κάτω απ' το άγρυπνο βλέμμα του υπαστυνόμου Cornielle (Anthony Hayes) και ενός τσούρμου δημοσιογράφων που έχουν στρατοπεδεύσει έξω απ' το σπίτι του, ο Ben δεν θα διστάσει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να αποδείξει την αθωότητά του και να αποκαταστήσει την υπόληψή του... Ακολουθώντας με συνέπεια το πρόσφατο trend των σκανδιναβικών (Η Γέφυρα, The Killing) και βρετανικών (Broadchurch, Hinterland) σίριαλ με τις περίπλοκες υποθέσεις ειδεχθών εγκλημάτων σε κλειστές επαρχιακές κοινωνίες, η συμπαθέστατη αυστραλιανή μίνι σειρά έξι επεισοδίων των Stephen M. Irwin & Kylie Needham (σενάριο) και Kate Dennis & Peter Salmon (σκηνοθεσία) δεν παρακάμπτει πάντα τα κλισέ, κατορθώνει όμως να απεικονίσει με νεύρο και αληθοφάνεια τον άνισο, επώδυνα μοναχικό αγώνα του πρωταγωνιστή κόντρα σ' έναν άτεγκτο κλοιό καχυποψίας, υποκρισίας και προκατάληψης. Οι μονίμως σε κοινή θέα σμιλεμένοι κοιλιακοί του Henderson (Σήμα Κινδύνου, Flyboys) αποσπούν την προσοχή από τυχόν σεναριακές αδεξιότητες, ενώ το φινάλε - αν και λιγάκι τραβηγμένο απ' τα μαλλιά - είναι ευπρόσδεκτα... σκιαχτερό. Ωραία φωτογραφία (Robert Humphreys) και soundtrack (Matteo Zingales), που "αναβαθμίζουν" σημαντικά το σύνολο. Με αρκετή περιέργεια αναμένουμε το ομότιτλο αμερικανικό remake (σιγά μην το γλιτώναμε), το οποίο κάνει κιόλας πρεμιέρα τον άλλο μήνα από το τηλεοπτικό κανάλι ABC.

Οι Διεστραμμένοι (Twisted Nerve, 1968)

Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω

Παραχαϊδεμένος από την άβουλη και φιλάσθενη μητέρα του (Phyllis Calvert), ανεπιθύμητος για τον πλούσιο πατριό του (Frank Finlay), με λανθάνουσες τάσεις σχιζοφρένειας κι έναν έγκλειστο σε ίδρυμα αδελφό που πάσχει από σύνδρομο Down, ο νεαρός Martin Durnley (Hywel Bennett) παριστάνει τον πνευματικά καθυστερημένο προκειμένου να εξευμενίσει την αιθέρια βιβλιοθηκάριο Susan Harper (Hayley Mills), όταν εκείνη ανακαλύπτει την κλεπτομανία του. Βρίσκει μάλιστα τρόπο να εγκατασταθεί στο σπίτι της, ώστε να παρακολουθεί στενά κάθε της κίνηση. Όσο η Susan κρατά αποστάσεις, τόσο ο Martin κυριεύεται από την όλο και πιο βίαιη εμμονή του γι' αυτήν και το τυφλό του μίσος εναντίον όσων ηθελημένα ή ακούσια μπαίνουν ανάμεσά τους... Cult βρετανικό thriller του βετεράνου ντοκιμαντερίστα Roy Boulting (Η Εποποιΐα της Μπούρμας, Η Πρώτη Νύχτα του Γάμου) - μετέπειτα συζύγου της πολύ νεότερής του Mills (Η Αδελφή μου κι Εγώ, H Ασημένια Γάτα) - σε σενάριο του ίδιου μαζί με τους Leo Marks (υπεύθυνο επίσης για το ρηξικέλευθο στον καιρό του Ηδονοβλεψία του Powell), Roger Marshall (Η Μυστική Υπηρεσία Σιωπά, Ομάδα Κρούσης Ζ) και Jeremy Scott (The Avengers, The Wednesday Play), εμπνευσμένο από μια ιδέα του τελευταίου. Ο διπλός, στην ουσία, ρόλος του επικίνδυνου ψυχοπαθούς που υποκρίνεται τον άκακο χαζούλη δίνει στον τότε ζεν πρεμιέ Hywel Bennett (Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, Neverwhere) την ευκαιρία να ξεδιπλώσει μια αξιοπρόσεκτη γκάμα ταλέντου, από κει και πέρα όμως η πλοκή χάνει δυστυχώς την μπάλα. Η παντελώς αβάσιμη επιστημονικά θεωρία ότι η ψυχασθένεια του ήρωα συνδέεται γενετικά - άρα κληρονομικά - με την πάθηση του μεγαλύτερου αδελφού του δίκαια ξεσήκωσε διαμαρτυρίες, σε βαθμό ώστε οι παραγωγοί του φιλμ υποχρεώθηκαν να ανασκευάσουν όπως όπως, προλογίζοντας την έκδοσή του σε βιντεοταινία με τη σχετική αποποίηση ευθύνης. Όσο για τους αυτάρεσκους ισχυρισμούς της προωθητικής καμπάνιας πως "θα κοψοχολιάσει ως και ο Hitchcock", ο μετρ δεν φαίνεται να εντυπωσιάστηκε παρά μονάχα απ' τη χαρακτηριστική φάτσα του Barry Foster (τον οποίο και έβαλε πάραυτα να πρωταγωνιστήσει στη Φρενίτιδα, μια από τις τελευταίες ταινίες του). Αν το έργο αυτό άφησε εποχή, το χρωστά μάλλον στις ψυχεδελικές του αφίσες και κυρίως στο... διαβολικό σφυριχτό μοτίβο των τίτλων (που αργότερα χρησιμοποιήθηκε αυτούσιο στην ταινία Kill Bill Vol. 1 και στην τηλεοπτική σειρά American Horror Story), με τις διάσπαρτες στο υπόλοιπο soundtrack σκοτεινές jazz παραλλαγές του από το "μεγαθήριο" Bernard Hermann (Πολίτης Kane, Ψυχώ).

Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε (Gone Girl, 2014)

Υποσχέσεις που... δεν κρατάμε

Πριν εκφραστώ σχετικά με τη συγκεκριμένη ταινία, οφείλω να ομολογήσω πως η πολυβραβευμένη, διεθνώς "ευπώλητη" Gillian Flynn (συγγραφέας του ομότιτλου μυθιστορήματος στο οποίο βασίστηκε το φιλμ και σεναριογράφος του τελευταίου) είναι κατά τη γνώμη μου αδικαιολόγητα υπερτιμημένη. Στεγνό και άνευρο γράψιμο, δίχως καμιά ειδοποιό σφραγίδα - ή, μάλλον, με ένα ανεπεξέργαστο και αναφομοίωτο συνονθύλευμα από γνώριμα παραδειγματικά στυλ - και πλοκές ασυνάρτητες, γεμάτες "τρύπες" που βγάζουν μάτι. Με δυο λόγια, τα βιβλία της δεν διαβάζονται. Δεν ξέρω τι περίμενα από μια μεταφορά έργου της στη μεγάλη οθόνη, γεγονός πάντως είναι ότι αυτό που είδα, δεν το περίμενα. Σε σύγκριση πάντα με το κάτω του μετρίου πρωτότυπο, η ταινία είναι σχεδόν αριστουργηματική. Σχεδόν. Η σκηνοθετική μαεστρία του David Fincher (Se7en, Το Κορίτσι με το Τατουάζ), το πνιγηρά "ξεπλυμένο" παστέλ της φωτογραφίας (Jeff Cronenweth) που θυμίζει παλιές επιχρωματισμένες καρτ ποστάλ, η ιδιοφυής μουσική των Trent Reznor (Nine Inch Nails) & Atticus Ross (The Social Network, Days of Grace) και πάνω απ' όλα, η τρομερή από κάθε άποψη ερμηνεία της Rosamund Pike (Πέθανε μια Άλλη Μέρα, Ερωτευμένες Γυναίκες) στον κύριο ρόλο κάνουν ό,τι μπορούν για να καλύψουν τη χαλαρότητα και την αμήχανη διεκπεραίωση της υπόθεσης και ως ένα σημείο, το καταφέρνουν: η πρώτη θέαση ξεγελά χάρη στο άμεμπτο αισθητικά περιτύλιγμα, που μεταμφιέζει ένα ατσούμπαλο, αν όχι παιδαριώδες Άρλεκιν με κάποιες συμπαθητικές ανατροπές σε thriller αξιώσεων. Οι Ben Affleck (Pearl Harbor, Η Κατάσταση των Πραγμάτων) και Neil Patrick Harris (The Best and the Brightest, American Horror Story) δεν είναι στην καλύτερή τους φόρμα, αλλά γι' αυτό δεν φταίνε τόσο οι ίδιοι όσο η μάλλον απλοϊκή, ασταθής δομή των χαρακτήρων που υποδύονται. Αντίθετα, η θεατρική ηθοποιός Carrie Coon (Intelligence, The Leftovers) στην παρθενική της κινηματογραφική εμφάνιση και ο σκηνοθέτης και κωμικός Tyler Perry (Good Deeds, The Single Moms Club) δεν γινόταν να είναι πιο πειστικοί - αν και την παράσταση κλέβουν τελικά ο... γάτος του Affleck (διακριτικά απαράκαμπτη μασκότ) και ο προφανώς ανεξάντλητος καφές της Kim Dickens (Αόρατο Άγγιγμα, Οι Αγνοούμενοι).

Half Light (2006)

Μάτια χωρίς πρόσωπο

Προσεγμένο (στο τεχνικό θέμα τουλάχιστον) ταινιάκι τρόμου με ηρωίδα την ανερχόμενη συγγραφέα Rachel Carlson (Demi Moore) η οποία, χτυπημένη από οικογενειακή τραγωδία, απομονώνεται σε γραφικό παραθαλάσσιο χωριό για να ανασυγκροτηθεί και να γράψει το νέο της μυθιστόρημα. Όταν η λογική της δοκιμάζεται από μια σειρά περιστατικών, η Rachel βρίσκει παρηγοριά στην αγκαλιά του καλοσυνάτου νεαρού φαροφύλακα (Hans Matheson) απ' το αντικρινό ξερονήσι. Όμως κι αυτή ακόμα η ειδυλλιακή εξέλιξη δεν είναι δυνατόν να μην εγκυμονεί μυστήρια και απειλές... Η ιδέα του Αυστραλού σεναριογράφου και σκηνοθέτη Craig Rosenberg (Hotel de Love, Το Τελευταίο Κόλπο) να πλέξει φαντασία (ή/και φαντασίωση) με "πραγματικότητα" σε παράλληλα και διασταυρούμενα αφηγηματικά επίπεδα είναι μάλλον παρακινδυνευμένη, καθώς του δίνει μεν την ευκαιρία να "κεντήσει" αραιά και πού (π.χ. στη σουρεαλιστική σκηνή της Rachel μπροστά στον καθρέφτη), αλλά συγχρόνως τον παρασύρει σε ασυγχώρητα χονδροειδείς απιθανότητες (στο περισσότερο υπόλοιπο φιλμ). Ο ταλαντούχος Henry Ian Cusick (φθονερός πρώην σύζυγος) και ο πανέμορφος προαναφερθείς Matheson (αινιγματικός νυν εραστής) πλαισιώνουν μια πρωταγωνίστρια "βαλσαμωμένη" απ' το Botox, που η δυσβάστακτη ψυχική και μεταφυσική αγωνία του ρόλου της δεν εκφράζεται παρά μ' ένα διαρκές ελαφρύ ξάφνιασμα στο βλέμμα - το μοναδικό σημείο του προσώπου της με δυνατότητα στοιχειώδους έστω κίνησης. Οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τους λιγοστούς κατοίκους του χωριού, πάλι (ένα ολοζώντανο επιμέρους σύμπαν), δυστυχώς μένουν σχεδόν ανεκμετάλλευτοι, χρησιμεύοντας κατά κύριο λόγο ως πάγια σεναριακή μπλόφα και "θόρυβος παρασκηνίου". Τέλος, θα ήταν κρίμα να αγνοηθεί η φωτογραφία - αληθινό εικαστικό ποίημα - του Ashley Rowe (Ένας Άγνωστος Ανάμεσά μας, Doctor Who) και η επίσης υπέροχη μουσική του αδελφού και τακτικού συνεργάτη του σκηνοθέτη, Brett Rosenberg (Κυνηγώντας την Αλήθεια, Η Στοιχειωμένη Βίλα).

Ταξιδιώτης στο Χρόνο (Predestination, 2014)

Καθρέφτης μέσα σε καθρέφτη

Φιλοσοφικό thriller βασισμένο στο διήγημα επιστημονικής φαντασίας All You Zombies (1958) του Αμερικανού Robert A. Heinlein, σε σενάριο και σκηνοθεσία των πολυτάλαντων δίδυμων Γερμανών Michael & Peter Spierig (Οι Απέθαντοι, Νέα Φυλή) - ο δεύτερος μάλιστα υπογράφει και το soundtrack. Ο προαιώνιος γρίφος του... αυγού και της κότας γίνεται αφορμή μιας υπαρξιακής παραβολής όπου κάθε φαινόμενο απατά και όλα ανατρέπονται συνεχώς, μόνο και μόνο για να ταυτιστούν με το αντεστραμμένο τους είδωλο σε πολλαπλές εκφάνσεις τόπου και χρόνου. Σύλληψη σχεδόν αποκαρδιωτικά λαβυρινθώδης, που όμως κατά παράδοξο τρόπο βγάζει νόημα. Η ευσυνείδητη προσήλωση στο πνεύμα όσο και στο γράμμα του πρωτότυπου υλικού και η αυστραλιανή παραγωγή εγγυώνται μια εμπειρία θέασης μακριά απ' τις χολιγουντιανές πεπατημένες, με την τηλεοπτική Sarah Snook (Spirited, Redfern Now) κι έναν Ethan Hawke (Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών, Hamlet) που η ωριμότητα του πάει πολύ να σηκώνουν στις πλάτες τους όλο το έργο, υπηρετώντας χαμαιλεοντικά (στην κυριολεξία) τις υψηλότατες απαιτήσεις των ρόλων τους. Εξαιρετική φωτογραφία και μοντάζ από τους Ben Nott (Ζωντανοί Εφιάλτες, Chinese Zodiac) και Matt Villa (The Final Winter, Ο Υπέροχος Gatsby) αντίστοιχα, ήδη συνεργάτες των αδελφών Spierig στη δυστοπικά φουτουριστική Νέα Φυλή. Ο υπεραπλουστευτικός ελληνικός τίτλος αδικεί ίσως το φιλμ, προδιαθέτοντας για διαφορετικού ενδιαφέροντος θεματολογία (όπως άλλωστε και ο μάλλον επεξηγηματικός αγγλικός). Πάντως οι θεατές που δεν αποφεύγουν τα "βαθιά νερά" και είναι διατεθειμένοι για κάποια υπέρβαση της δυσπιστίας θα αποζημιωθούν με το παραπάνω. Η ταινία παρουσιάζει επίσης ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους φίλους της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Bioshock, με την οποία μάλλον σίγουρα μοιράζεται την αρχική πηγή έμπνευσης.

Μεθυσμένη Χοιρινή Τηγανιά

The other white meat

Πάνε πια οι... παραμυθένιοι εκείνοι καιροί που ήμασταν (ή μάλλον, αισθανόμασταν) ελεύθεροι να τρώμε ό,τι μας άρεσε δίχως το φόβητρο των θερμίδων και τον μπαμπούλα της χοληστερίνης. Το γεγονός, ωστόσο, ότι το ποσοστό καρδιαγγειακών νοσημάτων και των θανάτων εξαιτίας τους δεν ήταν τότε μεγαλύτερο απ' ό,τι σήμερα, λέει πολλά για το σύγχρονο τρόπο ζωής: εμφανέστατα, οι διατροφικές συνήθειες δεν είναι το μόνο αίτιο των συγκεκριμένων προβλημάτων. Όχι πως δεν παίζουν κανένα ρόλο - θα ήταν ανόητο όσο και ανεύθυνο να ισχυριστεί κανείς κάτι τέτοιο - αλλά σημαντικό μερίδιο ευθύνης έχουν επίσης οι απάνθρωποι ρυθμοί και το διαρκές άγχος της καθημερινότητάς μας, που καταστέλλουν τις ψυχικές μας αντιστάσεις και αποδυναμώνουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα.

Επιδόρπια με Ψητά Φρούτα

Γλυκές ωφέλιμες αμαρτίες

Τα ψητά φρούτα για επιδόρπιο είναι θαυμάσια και υγιεινή λύση παντός καιρού. Ιδίως όμως τώρα το χειμώνα, που το κρύο δεν αστειεύεται και το ανοσοποιητικό έχει ανάγκη από ενισχύσεις, τα γεμάτα βιταμίνες φρούτα της εποχής είναι ό,τι πρέπει για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά αλλά και απολαυστικά τις χαμηλές θερμοκρασίες και τις ιώσεις που παραμονεύουν. Μήλα, αχλάδια, πορτοκάλια και μπανάνες συνδυάζονται με ξηρούς καρπούς, μπαχαρικά, λικέρ, ούζο ή κονιάκ (και αν θέλουμε, στραγγιστό γιαούρτι ή σπιτική σαντιγί) και πλημμυρίζουν το σπίτι με θεσπέσια αρώματα καθώς ψήνονται στο φούρνο. Η βασική μέθοδος προετοιμασίας είναι παρόμοια για τα περισσότερα φρούτα, ενώ το τελικό αποτέλεσμα αφήνεται στο γούστο και τη φαντασία του καθενός.

Κόκκινος Δράκος (2002)

Εκρηκτικές πρώτες ύλες, χλιαρό αποτέλεσμα

Υπερφιλόδοξη κινηματογραφική διασκευή από τον μόλις τριαντατριάχρονο τότε σκηνοθέτη μουσικών βιντεοκλίπ και τηλεοπτικών σειρών Brett Rattner (Το Τελευταίο Κόλπο, Η Απόδραση) του ομότιτλου μυθιστορήματος του Thomas Harris, το οποίο δεκάξι χρόνια νωρίτερα είχε μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη από τον Michael Mann (με τίτλο Ο Ανθρωποκυνηγός - βλ. αμέσως προηγούμενη ανάρτηση). Πιο σύγχρονη και οφθαλμοφανώς ακριβότερη παραγωγή, με τη "στρατολόγηση" των Ted Tally (σεναριογράφου της Σιωπής των Αμνών) και Dante Spinotti (διευθυντή φωτογραφίας στον Ανθρωποκυνηγό), του συνθέτη Danny Elfman (μόνιμου συνεργάτη του "τρομερού παιδιού" Tim Burton) και ενός απαστράπτοντος cast, με επικεφαλής τον Sir Anthony Hopkins ("θεσμό" πλέον ως Hannibal Lecter) και τον Edward Norton (αλησμόνητο στο Φόβο Ενστίκτου και τα Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας), ο Κόκκινος Δράκος θα είχε κάθε λόγο να θεωρείται προκαταβολικά κερδισμένο στοίχημα. Έλα όμως που η άτιμη η "στραβή" δεν αργεί να γίνει: λίγο το "ξεχείλωμα" της πλοκής για να χωρέσει το ασυμμάζευτο ταμπεραμέντο του Hopkins - αλήθεια, πόσες φορές μπορεί ένας ηθοποιός να επαναλάβει τον ίδιο ρόλο με την ίδια κι απαράλλαχτη μανιέρα, δίχως στο τέλος να παρωδεί ακούσια (;) τον εαυτό του; - λίγο ο Norton που κοιμάται όρθιος (οι μυστηριώδεις ξανθές ανταύγειες που εμφανίζονται ξαφνικά στη φράντζα του είναι η πιο συναρπαστική συνεισφορά του στο έργο), λίγο η πεποίθηση ότι οι θεατές είναι κρετίνοι και δεν θα καταλάβουν τίποτα αν δεν τους το κάνεις όσο το δυνατόν πιο λιανά... Ως και ο "νεραϊδοπαρμένος" - το λέει και τ' όνομά του - Elfman (Ο Σκαθαροζούμης, Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης), που η μουσική του είναι συνήθως χαρακτηριστικά απροσπέραστη, πρέπει να βαριόταν τη ζωή του όταν έγραφε το soundtrack και το ξεπέταξε σε μισή ώρα το πολύ. Ευτυχώς που ο Ralph Fiennes (κατά συρροήν δολοφόνος Francis Dolarhyde), ο μακαρίτης Philip Seymour Hoffman (γλοιώδης δημοσιογράφος Freddy Lounds) και η Emily Watson (Reba McClane, τυφλή ερωμένη του Dolarhyde) έχουν πάρει κάπως πιο σοβαρά το ζήτημα - αν και ο Fiennes (Quiz Show, Ο Άγγλος Ασθενής), που ήταν στις ομορφιές του εκείνο τον καιρό, όσο και να χτυπιέται και με το ανεπαίσθητο πλαστικό μακιγιάζ δεν πολυπείθει ως ψυχασθενής κομπλεξικός για την εμφάνισή του. Ό,τι κερδίζει στο τεχνικό μέρος (χάρη στον προηγμένο εξοπλισμό) έναντι του "σπαρτιάτικου" Ανθρωποκυνηγού, ο Κόκκινος Δράκος το χάνει σε ουσία και δύναμη, προδίδοντας την απειρία του Rattner και την ανικανότητά του να κυριαρχήσει στο θέμα και στους πρωταγωνιστές του, ώστε να αποσπάσει ομοιογενείς και εξίσου βαρύνουσες ερμηνείες. Ένας υπερβολικά αναγνωρίσιμος Hopkins κι ένας αγνώριστος (με τη χείριστη έννοια) Norton βουλιάζουν κυριολεκτικά το πλοίο και κανείς δεν κουνάει το δαχτυλάκι του για να τους σταματήσει.

Ο Ανθρωποκυνηγός (1986)

Αγνοημένο (παραλίγο) αριστούργημα

Πέντε χρόνια πριν ο Jonathan Demme (Κύκλος Αγωνίας, Φιλαδέλφεια) λανσάρει τον Hannibal Lecter ως επιτομή της σατανικής γοητείας (στο πρόσωπο του γεννημένου για το ρόλο Sir Anthony Hopkins), το μυθιστόρημα του Thomas Harris Κόκκινος Δράκος - πρώτο μιας τετραλογίας αφιερωμένης στον ιδιοφυή ψυχίατρο και... επαγγελματία κανίβαλο - είχε ήδη γυριστεί σε ταινία από τον Michael Mann (Ένταση, Οι Σκληροί του Μαϊάμι), με τίτλο Ο Ανθρωποκυνηγός και το επώνυμο του ήρωα αλλαγμένο σε Lecktor. Πιστό κατά τα άλλα στο βιβλίο (σε σενάριο του σκηνοθέτη με τη συνεργασία του Harris), το φιλμ εξιστορεί τον αγώνα του νεαρού εγκληματολόγου Will Graham (William Petersen) να πιάσει έναν μανιακό δολοφόνο με τη βοήθεια του έγκλειστου στη φυλακή Lecktor (Brian Cox). Ανεπιτήδευτα όμορφος, υπερευαίσθητος και προικισμένος με την ικανότητα να "μπαίνει" στο μυαλό του θύτη ώστε να κατανοεί τα κίνητρα και τις μεθόδους του, ο Graham προσελκύει τον ιδεοληπτικό θαυμασμό του Lecktor (ο οποίος έχει βαλθεί να τον "προσηλυτίσει" στο δικό του αδίστακτο αμοραλισμό, ενώ απ' την άλλη δεν του συγχωρεί το ότι ευθύνεται για τη σύλληψή του) και βρίσκεται στο μάτι ενός κυκλώνα υπόγειων συμπαιγνιών και εξαντλητικού πολέμου νεύρων, να δίνει μάχη με το χρόνο τόσο για τη λύση της υπόθεσης όσο και για τη ζωή της οικογένειάς του... Αποκάλυψη ο τότε νεότατος Petersen (γνωστότερος από την πολυετή θητεία του στην τηλεοπτική σειρά CSI) που πολιορκεί την οθόνη με το μονίμως "στοιχειωμένο" μελαγχολικό του βλέμμα, απέναντι στην επιβλητική παρουσία και τον υποχθόνιο μαγνητισμό του Cox (Grushko, Χωρίς Ταυτότητα), ενώ ο Tom Noonan (The Alphabet Killer, Damages) με την άκρως ιδιαίτερη φυσιογνωμία δίνει ρέστα ως παραμορφωμένος ψυχοπαθής Francis Dolarhyde. Blake, Joyce, πληθώρα βιβλικών συμβόλων και ιστορικών αναφορών, στοιχεία ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας, υπαινικτική χρήση των χρωμάτων, της φωτοσκίασης και της γεωμετρίας των χώρων και ενδιαφέρον πολυσυλλεκτικό soundtrack: αν και μας τα χαλάει λίγο στο τέλος με μια σκηνή που λες και παρεισέφρησε κατά λάθος στο μοντάζ, Ο Ανθρωποκυνηγός είναι ίσως η πιο "γενναία" και εμβριθής από τις υπάρχουσες οπτικοποιήσεις της τετραλογίας (με εξαίρεση το πρόσφατο σίριαλ του NBC, όπου οι πρωταγωνιστές Mads Mikkelsen και Hugh Dancy σίγουρα εμπνεύστηκαν από τις ερμηνείες των Cox και Petersen αντίστοιχα - έχοντας πιθανώς επιλεγεί για την εμφανισιακή ομοιότητα αλλά και την ιδιοσυγκρασιακή τους συγγένεια με τους "πρώτους διδάξαντες") και κλάσεις ανώτερη από τη βασισμένη στο ίδιο βιβλίο (και ομότιτλή του) ταινία του 2002, παρά την all-star διανομή της τελευταίας (Anthony Hopkins και Edward Norton ως Lecter και Graham, ένας "φιλότιμος" - αν μη τι άλλο - Dolarhyde από τον αναμενόμενα επαρκή Ralph Fiennes και οι Harvey Keitel, Philip Seymour Hoffman, Mary Louise Parker και Emily Watson στους υπόλοιπους ρόλους).