Λεμονάδα με Πιπερόριζα

Δροσιστικό απεριτίφ και γιατρικό παντός καιρού

Πριν κάποιες μέρες, έκανα το μέγα λάθος να πιω αργά το απόγευμα μια κούπα ζεστό φρέσκο γάλα. Παρ' όλο που ξέρω ότι με πειράζει σε εποχές έξαρσης των αλλεργιών, το ζήλεψα. Τα προβλήματα που μου δημιουργεί συνήθως το γάλα (και σε αρκετά μικρότερο βαθμό, το γιαούρτι αν το φάω σκέτο) είναι φούσκωμα και πόνος στο στομάχι, ρινική καταρροή και βραχνάδα, μερικές φορές σε βαθμό που να μου κόβεται σχεδόν τελείως η φωνή. Εκτός όμως απ' το συγκεκριμένο λάθος, έκανα ένα ακόμα μεγαλύτερο - να δοκιμάσω γάλα χωρίς λακτόζη, αυτό της γνωστής εταιρίας που διαφημίζει η τηλεόραση και υποτίθεται ότι είναι ακίνδυνο και ανώδυνο για όσους έχουν δυσανεξία. Θα το 'θελα...

Κάθε Δεύτερη Τρίτη (2017)

Ο άνθρωπος ως καταναλωτικό προϊόν

Στηριγμένο σε ένα αρκετά ευφυές, αν και όχι απόλυτα νεοφανές μυθοπλαστικό εύρημα - κάτι μου θυμίζει, ίσως κινηματογραφικό, που δεν μπορώ αυτήν τη στιγμή να το εντοπίσω - το βραβευμένο σε διαγωνισμό της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών θεατρικό της Σερραίας φιλολόγου Αντωνίας Θεοχαρίδου Κάθε Δεύτερη Τρίτη, εκ πρώτης όψεως υπόσχεται πολλά. Σε μια γεωγραφικά απροσδιόριστη, τεχνολογικά προηγμένη κοινωνία του μέλλοντος, κάθε δεύτερη Τρίτη οι κάτοικοι μιας μεγαλούπολης αφήνουν στην άκρη του δρόμου ό,τι τους είναι πια άχρηστο, με την προοπτική να το μαζέψει και να το χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος, που με τη σειρά του (και με τον ίδιο σκοπό) θα εγκαταλείψει ό,τι και εκείνος θεωρεί πλέον ανεπιθύμητο για τον εαυτό του.

Στα "ανταλλάξιμα" και "ανακυκλώσιμα" αυτά αγαθά συμπεριλαμβάνονται και... άνθρωποι, οι οποίοι δεν αντιμετωπίζονται ως έμψυχα και έλλογα όντα, αλλά ως αντικείμενα που άβουλα και παθητικά περιμένουν τον επόμενο ιδιοκτήτη τους, τυλιγμένα πατόκορφα με σελοφάν.

Apple Tree Yard (2017)

Η αποκτήνωση του φόβου

Αρκετά καλοφτιαγμένο υβρίδιο ψυχολογικού thriller και δικαστικού δράματος σε παραγωγή του BBC, βασισμένο στο ομότιτλο πολυσέλιδο μυθιστόρημα της βραβευμένης Αγγλίδας (καταγωγής Ρομά) δημοσιογράφου Louise Doughty. Τα τέσσερα ωριαία επεισόδια της μίνι σειράς (σε σενάριο της συγγραφέα μαζί με την Amanda Coe και σκηνοθεσία της Jessica Hobbs) κυλούν με μάλλον άστατο ρυθμό, πότε στριμώχνοντας πεντακόσια πράγματα μέσα σε λίγα λεπτά δράσης και πότε δοκιμάζοντας την αντίσταση του θεατή στα θέλγητρα του... Μορφέα με μακρόσυρτα πλάνα άδειων διαδρόμων και βουβών βλεμμάτων χαμένων στο κενό. Έχει ωστόσο το ενδιαφέρον της και δεν σε αφήνει να την παρατήσεις στη μέση, εν μέρει επίσης χάρη στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών Emily Watson (Κόκκινος Δράκος, Πορτοκάλια στον Ήλιο), Ben Chaplin (Dorian Gray, Mad Dogs) και Mark Bonnar (Jeckyl & Hyde, Shetland). Διακεκριμένη μεσήλιξ πανεπιστημιακός ονόματι Yvonne Carmichael (Watson) με καλοπροαίρετο, πλην επιρρεπή στα εκτός γάμου "ξινά" σύζυγο (Bonnar) συνάπτει ευκαιριακή σχέση με ωραίο αινιγματικό άγνωστο (Chaplin), η οποία όμως παίρνει συνταρακτική τροπή όταν η Yvonne πέφτει θύμα βιασμού και συστηματικής παρενόχλησης από λιγούρη κρυπτοψυχάκια συνάδελφό της (Steven Elder) και ο μυστικοπαθής εραστής της, που ως τα μισά του τρίτου επεισοδίου εκείνη και εμείς τον ξέρουμε μονάχα ως "X", αναλαμβάνει να "καθαρίσει"... Το ότι οι κακοποιημένες γυναίκες συχνά τυχαίνει να αντιμετωπίζονται απάνθρωπα από την κοινωνία και (ειρωνικά) τη δικαιοσύνη δεν παύει βέβαια να είναι μια θλιβερά επαίσχυντη αλήθεια, όπως και το ότι οι δικηγόροι καταφεύγουν στα πιο ποταπά μέσα προκειμένου να κερδίσουν μια υπόθεση. Από κει και πέρα όμως, δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε όντως να γίνει δεκτή στο δικαστήριο μια αφελέστατη έως εξωφρενική σειρά ισχυρισμών υπέρ ή εναντίον ενός προσώπου. Φτάνεις μάλιστα στο σημείο να αγανακτείς όχι τόσο με την αδικία εις βάρος της ηρωίδας, όσο με τις ασύστολες μπαρούφες που αμολάνε αβέρτα οι εκπρόσωποι της κάθε πλευράς - και να απορείς πώς οι έρμοι οι ένορκοι δεν κατέληξαν ομαδικά στο τρελάδικο. Το εσκεμμένα (φαντάζομαι) "ανοιχτό" φινάλε δείχνει κάπως αδύναμο αμέσως μετά τις γεμάτες ένταση σκηνές της δίκης, επισφραγίζοντας με τη διφορούμενη ανατροπή (;) του τη γενική αίσθηση "ξενερώματος". Ίσως ένα επεισόδιο λιγότερο θα βοηθούσε την πλοκή να βρει εξαρχής τις ισορροπίες και το δρόμο της, δίχως να παραπαίει αδιάκοπα μεταξύ αμήχανου σασπένς και μιας ελαφρώς εξυπνακίστικης αυτοϋπονομευτικής διάθεσης. Ο ρόλος του Ben Chaplin, το "κλειδί" όλης της ιστορίας, τελικά αποδεικνύεται ο πιο προχειρογραμμένος και αδύναμος (αν όχι αθέλητα κωμικός), σχεδόν χαραμίζοντας τον πολύ καλό ηθοποιό αντί να προβάλλει και να αξιοποιεί το φανερά "ψαγμένο" παίξιμο και τη σκοτεινά αντισυμβατική γοητεία του.

Αμαρτωλή Πόλη

Εκδήλωση-παρουσίαση

Μυοκτονίαι-Απεντομώσεις

"Βίντεο" με τη φωτογραφία προφίλ και το όνομά μας που μας έρχονται σε μηνύματα από φίλους στο Facebook (υποτίθεται από το YouTube και με κάτι χιλιάδες επισκέψεις) είναι ΙΟΙ και ΔΕΝ τα ανοίγουμε. Αν τα ανοίξουμε κατά λάθος ή υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να έχουμε μολυνθεί, κοιτάζουμε τις επεκτάσεις στον Firefox ή τον Chrome (ή όποιο άλλο πρόγραμμα περιήγησης έχουμε) και απεγκαθιστούμε όσες δεν αναγνωρίζουμε ή δεν θυμόμαστε να τις εγκαταστήσαμε εμείς. Δεν τις απενεργοποιούμε απλώς, τις απεγκαθιστούμε και όταν επανεκκινήσουμε το πρόγραμμα περιήγησης, ελέγχουμε και πάλι για να βεβαιωθούμε ότι τις ξεφορτωθήκαμε οριστικά. Πηγαίνουμε στις ρυθμίσεις του προφίλ μας και αποσυνδέουμε όποιες εφαρμογές μας φαίνονται ύποπτες, επιλέγοντας τη διαγραφή όλης της δραστηριότητας που σχετίζεται με αυτές. Επίσης για καλό και για κακό αλλάζουμε τον κωδικό μας, ώστε να μπλοκάρουμε κάθε κακόβουλη πρόσβαση στο εξής. Τέλος ρίχνουμε μια ματιά στα Στοιχεία Λήψης μας και αν βρούμε εκεί τίποτα που δεν το έχουμε κατεβάσει εμείς, το πετάμε αμέσως και αδειάζουμε τον κάδο. Για επιπλέον ασφάλεια, σκανάρουμε τον υπολογιστή μας με το MalwareBytes και το MalwareBytes AntiRootkit και τον καθαρίζουμε με το CCleaner.

My Cheap Violin & My Cross

Για όσους παραξενεύονται με την ιδιότυπη κλίση του σταυρού στο λαιμό μου, να διευκρινίσω ότι ουδεμία σχέση έχει με οποιαδήποτε κομματική, πολιτική ή ιδεολογική τοποθέτηση. Λέγεται Croix Sinestre (λοξός σταυρός), είναι αποκλειστικό (και συλλεκτικό, καθώς δεν βγαίνει πια) σχέδιο της Alchemy Gothic εμπνευσμένο από τη βικτωριανή εποχή και τους σταυρούς-στιλέτα (crossdaggers) των ιπποτών του Μεσαίωνα και συμβολίζει ό,τι αγαπημένο έχουμε χάσει.

Παρηγοριά (;) στον Άρρωστο

Καλά μπαίνει η χρονιά. Με 38 πυρετό (τιμή ανήκουστη για τα δικά μου δεδομένα) και κλεισμένο λαιμό στα καλά καθούμενα. Δηλαδή όχι ακριβώς στα καλά καθούμενα, αλλά όσο να 'ναι, περίμενα κάπως μεγαλύτερη αντοχή στις κακουχίες από το συνήθως απτόητο ανοσοποιητικό μου. Το μάτιασα φαίνεται. Ή με μάτιασαν.

Pacific Standard Time (2016)

Μακροβούτι στα ρηχά

Ας την πούμε ενδιαφέρουσα, ωραία γυρισμένη αστυνομική ταινιούλα (στις αίθουσες προβλήθηκε με τον κατά τη γνώμη μου αρκετά πιο αβανταδόρικο, πολανσκικό - όπως και το προφανώς επιδιωκόμενο κλίμα του φιλμ - εναλλακτικό τίτλο Blood on the Water), που δυστυχώς, παρά τις μάλλον μεγαλεπήβολες προθέσεις της, δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τη συμπαθή μετριότητα. Νεαρό ζεύγος επίδοξων γιάπηδων, ο Percy (Alex Russell) και η Veronica (Willa Holland), περνούν τις καλοκαιρινές διακοπές των ονείρων τους σε δανεική βίλα πλούσιων γνωστών τους, όταν δέχονται αιφνιδιαστικά επίσκεψη από τον παλιό τους φίλο και συμφοιτητή, εξαιρετικά ευφυή και ελκυστικό Freedgood (Miguel Gomez), ο οποίος έχει στο μεταξύ ανακατευτεί με τον υπόκοσμο και καταζητείται. Η φορτική επιμονή του Freedgood να μπλέξει και τον Percy στις παλιοδουλιές του όσο και να αναθερμάνει το δικό του ατυχές ειδύλλιο με τη Veronica προκαλεί επικίνδυνες εντάσεις ανάμεσα στους τρεις τους, ώσπου ο Percy και η Veronica αναγκάζονται να σκαρφιστούν μια αβυσσαλέα πλεκτάνη προκειμένου να τον ξεφορτωθούν... Τι κρίμα που η πολλά υποσχόμενη αυτή ιδέα δεν αναπτύχθηκε σεναριακά ούτε σκηνοθετήθηκε (από τους "ολιγογράφους" ντοκιμαντερίστες αδελφούς Ben & Orson Cummings) με το αρμόζον σθένος ώστε να πείσει για τη στερεότητά της, παρά αναλώνεται σε εξεζητημένα τεχνάσματα που μάταια πασχίζουν να αναπληρώσουν τα χαώδη κενά της πλοκής. Η "σοκαριστικά" ανατρεπτική (a la Συνήθεις Ύποπτοι) αποκάλυψη του φινάλε πιο πολύ μπουρδουκλώνει παρά ξεκαθαρίζει την υπόθεση, καθώς ο "δαιμόνιος" αστυνομικός (David S. Lee) που βρίσκει τη λύση της μέσα από ένα εφετζίδικα μονταρισμένο flash back έχει παίξει σ' όλη τη διάρκεια του έργου έναν από τους πιο ακατανόητους κινηματογραφικούς ρόλους που γράφτηκαν ποτέ. Για το αλλοπρόσαλλο αποτέλεσμα φταίει ίσως ακόμα το ότι η μόνη που δείχνει να έχει πάρει στα σοβαρά το θέμα είναι η Holland (Legion, Gossip Girl), ενώ οι άντρες ηθοποιοί μοιάζουν λες και συμμετέχουν με μισή καρδιά σε σχολική φάρσα. Καλά που η όμορφη φωτογραφία του Michael Alden Lloyd (Envisioning Home, Blood Is Blood) και το soundtrack των Newton Brothers (Ο Καθρέφτης της Κολάσεως, Chasing Life) ευπρεπίζουν κάπως το σύνολο.

LIVE @ ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ

Black Widows (2016)

Μία για όλες & όλες για μία

Τρεις κολλητές φίλες, η Darcy (Jordan Elizabeth), η Nora (Brigitte Graham) και η Olivia (Shelby Kocee) - που θυμίζουν χιουμοριστικά τους Τρεις Σωματοφύλακες - αποφασίζουν να εκδικηθούν το διεστραμμένο "επαγγελματία γόη" (Jake Brown) που κακοποίησε την πρώτη, σκαρώνοντάς του ένα αθώο, μάλλον παιδιάστικο χουνέρι για να τον κάνουν απλώς ρεζίλι. Όμως τα πράγματα (φυσικά) δεν εξελίσσονται ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο... Απρόσμενα χαριτωμένη, ανεξάρτητη μαύρη κομεντί με παντελώς άγνωστους συντελεστές, οι οποίοι ωστόσο πρέπει να την καταβρήκαν ασχολούμενοι με το εγχείρημα, αν κρίνουμε από τη δαιμονισμένη αλεγρία και τσαχπινιά που βγάζει το αποτέλεσμα στο σύνολό του. Σχεδόν απ' το τίποτα, η ηθοποιός μικρών ρόλων και μια εκ των πρωταγωνιστριών του φιλμ Jordan Elizabeth (Glee, The Sunday Night Slaughter) στο σενάριο και η... αρχαία τηλεοπτική "λίγο απ' όλα" Venita Ozols-Graham (The Dukes of Hazzard, Alien Nation) στη σκηνοθεσία δημιουργούν μια "κοριτσίστικη" ταινία που παίζει ανερυθρίαστα με τα κλισέ τόσο του "σοβαρού" όσο και του cult σινεμά, καταφέρνοντας τελικά να τα γυρίσει υπέρ της. Όμορφα χρώματα, φωτεινά εκφραστικά πρόσωπα και άψογος δραματουργικός και σκηνοθετικός ρυθμός αποζημιώνουν με τόκο για τα όποια επιμέρους ελαττωματάκια. Από τα έργα που χωρίς να είναι ούτε να παριστάνουν τίποτα το πολύ σπουδαίο, σου φτιάχνουν τη διάθεση με την αβίαστη φινέτσα και τον κεφάτο αυτοσαρκασμό τους. Η μουσική επένδυση (του βετεράνου παραγωγού των Ramones και των Talking Heads, Ed Stasium) αξίζει να προσεχτεί ιδιαίτερα.

Η Ανησυχητική Ομορφιά των Ερειπίων

"Μα σου αρέσει αυτό το πράγμα;" απόρησε τις προάλλες ένας φίλος όταν, εκεί που περπατούσαμε κουβεντιάζοντας σε γειτονιά της περιοχής του, σταμάτησα άφωνη από θαυμασμό μπροστά σε ένα χιλιοβανδαλισμένο χάλασμα και έσπευσα να το απαθανατίσω με το κινητό μου. Και όμως, θέλουμε δεν θέλουμε, αυτή είναι η ψυχή της πόλης μας, η πεμπτουσία και το νόημά της: τα σημάδια του ανθρώπινου περάσματος με ό,τι άσχημο και ωραίο μαζί το διέπει και το ορίζει, σε ένα παζλ που ποτέ δεν θα συμπληρωθεί.