Among Ravens (2014)

Μαύρα κοράκια, άσπρα κοράκια

Υπέροχα κινηματογραφημένη (από τον τηλεοπτικό Darren Genet) οικογενειακή τραγικωμωδία με αφηγήτρια τη μικρή Joey (Johnny Sequoyah), η οποία ετοιμάζεται να περάσει τις καλοκαιρινές της διακοπές στο παραθαλάσσιο εξοχικό του πατριού της, μαζί με τα χιαστί ζευγάρια των βιολογικών (Russell Friedenberg και Amy Smart) και θετών (Joshua Leonard και Natalie Imbruglia) της γονιών και διάφορους συγγενείς και φίλους της προσκολλήσεως. Όταν ο νεαρός θείος της Jay (Christopher Pinkalla) καταφθάνει απροειδοποίητα και τους "παρκάρει" τον όμορφο, ιδιόρρυθμο ντοκιμαντερίστα φίλο του, Chad (Will McCormack), η Joey βρίσκει έναν "ουρανοκατέβατο" σύμμαχο και όλοι οι υπόλοιποι... τον μπελά τους. Πανταχού παρών με τη φορητή του κάμερα, ο Chad μαγνητοσκοπεί ανελλιπώς όχι μόνο τη φύση (κυρίως τα πουλιά, με τα οποία έχει εμμονή, όπως άλλωστε και η Joey), αλλά - συχνά εν αγνοία τους - και τα μέλη της ετερόκλητης παρέας που συνυπάρχουν μόνο κατά συνθήκην, μόλις και μετά βίας κρατώντας τις ραγισμένες ισορροπίες των σχέσεών τους... Αν ο σεναριογράφος (μαζί με τον "εναλλακτικό" μικρομηκά Randy Redroad), σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του φιλμ Russell Friedenberg (Ibid, Wind Walkers) δεν αμφιταλαντευόταν τόσο απροκάλυπτα ανάμεσα σε ένα εκσυγχρονισμένο remake του Birdy, μια κάθετη αντιστροφή του παζολινικού Θεωρήματος και τη σχεδόν μεταφυσική εκδοχή ενός υβριδίου Μεγάλης Ανατριχίλας και Οικογενειακής Γιορτής, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν ίσως τόσο χαώδες και μετέωρο δραματουργικά - με τις θαυμάσιες ερμηνείες να το υποβαστάζουν το κατά δύναμιν, χωρίς όμως να το διασώζουν. Η εικονογράφηση της κατανόησης και της αγνής τρυφερότητας μεταξύ του πρόωρα ωριμασμένου παιδιού και του αφοπλιστικά απροσάρμοστου και αθώου ενήλικα μέσα σ' ένα κοπάδι από ανθρωπόμορφα "κοράκια", αιμοσταγή και αλλοτριωμένα από τη διαρκή υποκρισία της κοινωνικά αποδεκτής τους υπόστασης, δίνει καλοδεχούμενες ανάσες ποίησης και ευαισθησίας στην πλοκή, που προς το τέλος δυστυχώς καταρρέει όπως και κάθε "πολιτισμένη" μάσκα, επίφαση και (αυτ)απάτη των προσώπων της. Το Μικρό Μεγάλο Βιβλίο των Πουλιών που χαρίζει στην Joey ο Chad υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά δεν ξέρω αν τα αποσπάσματα που ακούγονται στην ταινία προέρχονται όντως από αυτό.

The Suicide Theory (2014)

Απέθαντοι αυτόχειρες & ιδανικοί δολοφόνοι

"Είστε πολύ τυχερός που ζείτε". Φράση την οποία έχει βαρεθεί να ακούει ο Percival Wells (Leon Cain) ύστερα από κάθε του προσπάθεια να εγκαταλείψει το μάταιο τούτο κόσμο, καθώς ξυπνά μπανταρισμένος και διασωληνωμένος στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Μαρτύριο δίχως τέλος για τον έναν από τους δυο (αντι)ήρωες της Θεωρίας Αυτοκτονίας και ίσως η ενδόμυχη ελπίδα του ή φαντασίωση - η μη επίγνωση και αποδοχή, στο βάθος, του τελεσίδικου της επικείμενης πράξης του (ως και ο δικός μας εμβληματικός Ιδανικός Αυτόχειρ, σε σημείο της "αποχαιρετιστήριας" επιστολής του που προφανώς έχει περάσει ως τώρα απαρατήρητο - ή τουλάχιστον ασχολίαστο - από τους μελετητές, αναφέρει πως θα 'θελε να περιγράψει κάποτε την εμπειρία της πρώτης του αποτυχημένης απόπειρας). Ο άλλος, ο Steven Ray (ο εργατικότατος Ελληνοαυστραλός Steve Mouzakis), που με εντολή του ίδιου του Wells αναλαμβάνει να τον απαλλάξει απ' την ανένδοτη ζωή του, έκπληκτος συνειδητοποιεί πως ακόμα και τρεις σφαίρες εξ επαφής στον κρόταφο είναι εντελώς ανίσχυρες μπροστά στο μακάβρια ειρωνικό πείσμα της μοίρας. Ασχημούλης ζωγράφος ανίκανος να πειράξει μυρμήγκι ο πρώτος, σκοτεινά ελκυστικός πληρωμένος φονιάς χωρίς συνείδηση ο δεύτερος: και οι δυο έχουν στερηθεί αγαπημένα πρόσωπα με τρόπο βίαιο όσο και άδικο και κατατρύχονται από το χαίνον τραύμα της απώλειας. Αν και εύκολα υποψιάζεται κανείς τον κοινό παρονομαστή των δραμάτων τους, χάρη στο φιλοσοφικό υπόβαθρο της πλοκής το κατά βάση χιτσκοκικό τέχνασμα αποκτά διάσταση γνήσια τραγική, με την αριστοτελική έννοια του όρου. "Αθώοι" και απροκατάληπτοι ο ένας απέναντι στον άλλον ως τη στιγμή της αποτρόπαιης αλήθειας, ο Wells και ο Ray καταδικάζονται να αλληλοεξοντωθούν πάνω που ξαναρχίζουν να νιώθουν κάτι παραπέρα απ' το πένθος, να βρίσκουν νόημα στην ύπαρξή τους μέσα από μια αναπάντεχη συμπάθεια, αν όχι φιλία - ακούσιοι θύτες των πεπρωμένων τους είτε έρμαια μιας αδέκαστης νέμεσης, απ' την οποία δεν τους μέλλεται να λυτρωθούν εάν δεν εκπληρώσουν τις επιταγές της κατά γράμμα. Το εντυπωσιακά φροντισμένο "παρθενικό" σενάριο του Michael J. Kospiah υπηρετείται μαστορικά από τη σφύζουσα, αεροστεγή σκηνοθεσία του Dru Brown (Side Effects, Sleeper) και τα εξπρεσιονιστικά πλάνα του Dan Macarthur (Η Μεγαλύτερη Πλημμύρα της Αυστραλίας, Θύμα Απάτης), που με τα απύθμενα μπλε και τα "εξωγήινα" φωσφορικά τους μοβ θολώνουν τα όρια εφιάλτη και πραγματικότητας, ενώ το πρωταγωνιστικό δίδυμο "τα σπάει" με την ιδιοσυγκρασιακή και φυσιογνωμική του αντίθεση, το συγκλονιστικά αβίαστο παίξιμο και την ευχάριστα αλλόκοτη χημεία του. Το soundtrack του νεαρού πρωτοεμφανιζόμενου Rolf Meyer και του Σουηδού παραγωγού και συνθέτη ηλεκτρονικής μουσικής Johan Bengtsson (γνωστότερου ως Mitch Murder) είναι ακριβώς όσο πρέπει "λακωνικό" και νευρώδες.

Από την Πόλη Έρχομαι

"Σοβαρή" εφημερίδα κοπανάει τη λέξη "δραχμή" σε κάθε δεύτερη πρόταση κυριολεκτικά όλων των άρθρων της, ενώ στην πραγματικότητα είναι αμφίβολο αν το εθνικό νόμισμα, στο οποίο θεωρητικά θα επιστρέφαμε κατόπιν πιθανής εξόδου από τη Νομισματική Ένωση, θα ονομαζόταν καν "δραχμή". Αυτή η παραπληροφορητική πλύση εγκεφάλου και η αμετανόητη υποτίμηση της συλλογικής νοημοσύνης καταντάει εξοργιστική. Και απορώ πώς όλοι όσοι ηδονίζονται (ή τους συμφέρει για οποιονδήποτε λόγο) να σπέρνουν τον τρόμο, δεν έχουν καταλάβει πια τόσον καιρό ότι ο κόσμος έχει πάψει να τους λογαριάζει και ότι οι ακατάπαυστες κινδυνολογίες τους εκνευρίζουν πλέον αντί να θορυβούν. Την ίδια εκείνη μέρα που η εν λόγω εφημερίδα κοπτόταν σχεδόν σε κάθε της σελίδα για πλήθη που "στέναζαν" σε ατέλειωτες ουρές μπροστά στα ΑΤΜ, πέρασα έξω από τουλάχιστον δέκα τράπεζες στη διαδρομή Μετς-Παλαιό Φάληρο (μεγάλο μέρος της οποίας κάνω συχνά με τα πόδια) σε ώρα αιχμής: σε καμιά, μα καμιά απολύτως από αυτές δεν υπήρχε καν ουρά. Το πολύ πεντέξι άτομα που περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους και έκαναν τις συναλλαγές τους ομαλά και πολιτισμένα. Καμιά εικόνα πανικού ή απόγνωσης - μερικοί μάλιστα είχαν πιάσει την κουβέντα και αστειεύονταν σε ήρεμους τόνους για την κατάσταση, με την κάρτα αναλήψεων στο ένα χέρι και το καφεδάκι στο άλλο. Ευτυχώς είμαστε λαός που βαριέται γρήγορα και αντιδρά με ευπρόσδεκτα απρόβλεπτους τρόπους μόλις υποψιαστεί ότι πάνε να τον χειραγωγήσουν. Κοινώς, τους γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του και κάνει ό,τι του υπαγορεύει η λογική ή/και το ένστικτό του. Γι' αυτό και καμιά προσπάθεια να μας υποβάλουν οποιοδήποτε μαζικό συναίσθημα δεν πετυχαίνει για πολύ. Και εξακολουθώ να απορώ, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το πάρουν είδηση; Ζουν άραγε μονίμως μέσα σε μια σφαίρα αποκομμένη απ' την πραγματικότητα, επιμένοντας να τα βλέπουν όλα να εξελίσσονται σύμφωνα με τους δικούς τους χειρισμούς, ενώ έξω στον κόσμο συμβαίνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα;

Tatau (2015)

You showed so much promise, Jason.

Ύστερα από ένα τροχαίο ατύχημα (για το οποίο εν μέρει ευθυνόταν ο ίδιος) που κόστισε τη ζωή του αγέννητου μωρού του και οδήγησε στο χωρισμό με τη μνηστή του, ο νεαρός Άγγλος πωλητής Kyle Connor (Joe Layton) αποφασίζει να ξεδώσει κάνοντας το γύρο του κόσμου παρέα με τον πιστό και καλόκαρδο, αλλά μονίμως μπλεγμένο σε παλιοδουλειές κολλητό του φίλο Budgie (Theo Barklem-Biggs). Μια στάση τους στα παραδεισένια νησιά Κουκ του Νότιου Ειρηνικού, ωστόσο, τους επιφυλάσσει άσχημες εκπλήξεις, με καταλύτη το αυτοσχέδιο, φαινομενικά αθώο τατουάζ (το "Tatau" του τίτλου - "τατουάζ" στα Μαορί) που ο Kyle είχε χτυπήσει στο μπράτσο του πριν το ταξίδι. Η απόπειρά τους να μπουν στο ντόπιο πνεύμα δοκιμάζοντας το παραισθησιογόνο ποτό avatavi τους βάζει σε ακόμα μεγαλύτερους μπελάδες, καθώς ο Kyle χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας και αρχίζουν τον κατατρύχουν φρικτά οράματα απ' τα οποία δεν μπορεί να απαλλαγεί. Ωραίες ιδέες και πολλά υποσχόμενες, που όμως σύντομα έδειξαν να υποφέρουν από το δίλημμα του σεναριογράφου (Richard Zajdlic) για το αν θα ακολουθούσε τη ρεαλιστική ή τη μεταφυσική οδό - και η τελική του απόφαση δεν υπήρξε η σοφότερη: η διαρκώς παραπαίουσα πλοκή και οι αλλεπάλληλες σουρεαλιστικές (ανα)τροπές της κακοφάνηκαν στους κριτικούς και δεν άργησαν να αποθαρρύνουν το κοινό, με αποτέλεσμα το Tatau να κοπεί μάλλον άδοξα από το BBC 3 στα οχτώ επεισόδια (και μόλις στα μισά από το BBC America). Ούτε καν το "ζωντανό" ιστολόγιο των δυο ηρώων δεν κατάφερε να σώσει την κατάσταση. Κάθε ομοιότητα με την υπόθεση και τη γενική ατμόσφαιρα του προπέρσινου βιντεοπαιχνιδιού Far Cry 3 (μια από τις φωνητικές ηθοποιούς του οποίου, η Cian Elyse White, πρωταγωνιστεί στο Tatau ως... κλώνος - και μάλιστα σχεδόν συνονόματος - της Lara Croft) είναι ίσως συμπτωματική, πάντως οι πρώτες κιόλας σκηνές της σειράς δημιουργούν έντονα την εντύπωση μαγνητοσκοπημένου gameplay. Και αυτό δεν είναι μειονέκτημα - ίσα ίσα, μακάρι να είχε αξιοποιηθεί περισσότερο. Αν και όχι από τα έργα που αν δεν τα δει κανείς θα χάσει, παραμένει άξιο μιας ευκαιρίας, έστω και μόνο για το ανενδοίαστο οφθαλμόλουτρο των εκθαμβωτικών τοπίων, των υποβλητικών φαντασιακών σεκάνς και ενός cast που αποστομώνει όσους θέλουν την ομορφιά προνόμιο μιας ορισμένης φυλής, ηλικίας, φύλου ή σωματότυπου. Και οπωσδήποτε για τον περίφημο Μαορί καρατερίστα Temuera Morrison, γνωστό στους ένθερμους σινεφίλ από το εμβληματικό νεοζηλανδικό δίπτυχο Ήταν Κάποτε Πολεμιστές και What Becomes of the Broken Hearted? (ο οποίος εδώ μοιάζει λίγο να... καταπιέζεται σε δευτερεύοντα ρόλο χαμηλών τόνων).

Bad Wolf (2010)

Μια πορφυρή ιστορία σε μαύρο & άσπρο

"Αν είχα έναν κόσμο δικό μου, όλα θα ήταν παράλογα. Τίποτα δεν θα ήταν όπως είναι, γιατί τα πάντα θα ήταν όπως δεν είναι. Και αντίστροφα, όπως είναι δεν θα ήταν και όπως δεν είναι, θα ήταν. Καταλαβαίνεις;"

Μαύρος Καθρέφτης

Με Μέλι & Νερό

Όταν το δήθεν φυσικό τρώει τη σκόνη του γνήσιου

Να δω τι άλλο θα σκαρφιστούν να μας ταΐσουν και να μας ποτίσουν προκειμένου να "αξιοποιήσουν" εμπορικά τα απόβλητα της βιομηχανίας τροφίμων - που πάει να πει, να βγάλουν κι απ' τη μύγα ξύγκι (ίσως και κυριολεκτικά, έτσι όπως πάει το πράγμα). Ο λόγος για τις διαφημίσεις προϊόντων με βάση το "φυσικό" κολλαγόνο και υαλουρονικό οξύ, οι οποίες τον τελευταίο καιρό έχουν κατακλύσει τα έντυπα και οπτικοακουστικά μέσα ενημέρωσης, υποσχόμενες λίγο πολύ θαύματα: θα ξανανιώσουμε, λέει, θα γιατρευτούμε απ' όλες τις αρρώστιες, θα αυξηθούν οι λειτουργίες μας στο έπακρο και ποιος μας πιάνει. Που μακάρι δηλαδή να ήταν έτσι - μακάρι η παντοτινή νιότη και υγεία να χωρούσαν σ' ένα πλαστικό μπουκάλι και να αγοράζονταν με 40-50 ευρώ απ' το φαρμακείο της γειτονιάς μας.

Jane Eyre (1968)

Η κρανιοφάγος φενάκη

Λίαν απροσδόκητη, αμιγώς ντόπια ασπρόμαυρη οπτικοποίηση του κλασικού αριστουργήματος της δύσμοιρης Charlotte Bronte, της οποίας τα κοκαλάκια έστειλαν τον Keith Moon αδιάβαστο την αποφράδα εκείνη μέρα που η εν λόγω "ταινία" - πολλαπλασιάστε τα εισαγωγικά κατά βούληση - βγήκε στις αίθουσες. Μια ακόμα άκρως παράδοξη περίπτωση μυθιστορήματος με υποδειγματική δομή και συγκρότηση, που για ακατανόητους λόγους μετατράπηκε σε εξωφρενική ασυναρτησία. Εκτός και αν η αφίσα παραπλεύρως ΔΕΝ περιέχει τυπογραφικό (;) λάθος και υπεύθυνη για την πρώτη ύλη του πονήματος είναι όντως κάποια κ. "BronDEe" (sic), με αγρίως πειραματικές διαθέσεις και σαφή εθισμό στα ληγμένα. Λοιπόν, με κράχτες δυο σημαίνοντα για την εποχή ονόματα (Μάνο Κατράκη και Χριστίνα Σύλβα) στους κύριους ρόλους, άλλα δυο τρία κάπως αναγνωρίσιμα (Ηλέκτρα Παπαθανασίου, Σταύρο Χριστοφίδη, Μιχάλη Νικολόπουλο) στους δευτερεύοντες και πιθανώς το σόι ή/και τους γνωστούς του στους υπόλοιπους, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Γιώργος Λόης (Οι Κατατρεγμένοι, Δεν Έχω Δρόμο να Διαβώ) αφήνει εδώ τις ευρωπαϊκές επιρροές (που λέει ο λόγος) και τα ευγενή διεθνιστικά του ιδεώδη να τον παρασύρουν σε ένα απερίγραπτο όργιο υφολογικού συγκρητισμού όσο και πραγματολογικού σουρεαλισμού. Δεν θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες για να μην κάνω χαλάστρα, διότι είναι κρίμα - τέτοιου είδους σοκ μπορεί να λειτουργήσουν ως και θεραπευτικά. Πάντως όποιος δεν έχει διαβάσει το βιβλίο ή δεν γνωρίζει την υπόθεση, δεν πρόκειται να βγάλει άκρη απ' την (ανύπαρκτη) πλοκή της κατά Λόη κινηματογραφικής εκδοχής. Όσοι πάλι το έχουν διαβάσει, δεν θα τους μείνει τρίχα στο κεφάλι. Και μια και μιλάμε για τρίχες, η μόνη αληθινή πρωταγωνίστρια - που μάλιστα αδίκως στερήθηκε μια περίοπτη θέση στους τίτλους - της εγχώριας Jane Eyre είναι η κορακάτη περούκα του (και καλά) Rochester: έχει δική του ζωή αυτό το πράγμα, δεν κάθεται ποτέ σε μια μεριά και μ' έναν περίεργο τρόπο, κάνει το κρανίο του συχωρεμένου του Κατράκη (Κονσέρτο για Πολυβόλα, Ταξίδι στα Κύθηρα) να μοιάζει σαν να συρρικνώνεται βαθμηδόν (τύφλα να 'χουν ο Corman, ο Argento και ο Carpenter μαζί). Αν επείγεστε να μαζοχιστείτε για μια ώρα και κάτι που περνά κυριολεκτικά με το σταγονόμετρο ή να φτιάξετε καινούργιο συκώτι, βρείτε ένα αντίτυπο και απολαύστε το με παρέα (για ηθική συμπαράσταση) και τις ψυχοτρόπους ουσίες της αρεσκείας σας. Για τυχόν μη αναμενόμενες συνέπειες δεν ευθύνομαι.

LIVE @ ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ

Gabriel Knight 1 - Sins of the Fathers (20th Anniversary Edition, 2014)

Και εγένετο φως

Πάνε κάμποσα χρόνια από τότε που επιχείρησα για πρώτη φορά να εγκαταστήσω τον ήδη "απαρχαιωμένο" Gabriel Knight 1 - Sins of the Fathers (1993) σε μηχάνημα με Windows 98 SE και τη... θηριώδη για την εποχή ανάλυση οθόνης 1024x768. Η απόπειρα στέφθηκε με θεαματική αποτυχία, τόσο εξαιτίας της τεχνικής ασυμβατότητας που κατατρόπωνε οποιονδήποτε προσομοιωτή, όσο και εξαιτίας της φρικαλέας απόδοσης των δισδιάστατων γραφικών (ήτοι μιας πιξελιασμένης μουντζούρας όπου μόλις ξεχώριζαν χρώματα και σιλουέτες). Είχα λοιπόν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να ασχοληθώ ποτέ με το συγκεκριμένο παιχνίδι - και όχι δίχως πόνο ψυχής, δεδομένης της γενικότερης εκτίμησής μου προς την Jane Jensen ως δημιουργό ριζοσπαστικών και συνάμα αρχετυπικών για το είδος τους βιντεοπαιχνιδιών. Στο μεταξύ είχα βέβαια ανακαλύψει την αρκετά μεταγενέστερη (1997) και πιστή στο αρχικό σενάριο μυθιστορηματική εκδοχή του Sins of the Fathers, αλλά δεν έπαυε να είναι παρηγοριά στον άρρωστο. Ώσπου σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, τα δικαιώματα της σειράς Gabriel Knight μεταβιβάστηκαν στην ανερχόμενη εταιρία Phoenix Online Publishing, η οποία, σε συνεργασία με τη νεοϊδρυθείσα Pinkerton Road Studio (της Jensen και του συζύγου της Robert Holmes), αποφάσισε να τιμήσει την επέτειο των 20 χρόνων του Gabriel Knight με μια πλήρως αναβαθμισμένη σε επίπεδο γραφικού περιβάλλοντος έκδοση του Sins of the Fathers, διαθέσιμη (όπως η πλειονότητα των παιχνιδιών υπολογιστή τώρα πια) μέσω Steam. Και εγένετο φως: θεσπέσια, απαστράπτουσα γκάμα χρωμάτων, παλλόμενες από ζωή υφές και γλυκά περιγράμματα, γοητευτικά ρεαλιστικός ανασχεδιασμός μοντέλων και σκηνικών και μια αισθητή εξομάλυνση της κίνησης των προσώπων ήρθαν να επανορθώσουν για το (αθέλητο) οπτικό χάλι της πρωτότυπης βερσιόν στις σύγχρονες αναλύσεις οθόνης. Οι βελτιώσεις όμως δεν περιορίστηκαν στην εμφάνιση, προσφέροντάς μας μερικούς πρόσθετους γρίφους και δώρο το υπέροχο soundtrack του Holmes, επίσης επανεπεξεργασμένο ψηφιακά. Λαμπρή ευκαιρία για τους νοσταλγούς της "χρυσής εποχής" των adventure να (ξανα)ζήσουν επικές συγκινήσεις, καθώς και για τους αμύητους ή νεοφώτιστους να "εκπαιδευτούν" στο παιχνίδι-μανιφέστο του είδους. Ούτε η Jensen ούτε η Phoenix Online έχουν αποκλείσει ρητά την πιθανότητα να δούμε ανάλογη "αναμόρφωση" και στους άλλους δυο τίτλους της σειράς (το ήδη μνημειώδες, ως έχει, Beast Within και το κάπως αδικημένο φατσικά Blood of the Sacred, Blood of the Damned), οπότε δεν μας μένει παρά να αισιοδοξούμε.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (9.1.19).

Aloe VS Alloy

Αν ξανακούσω έστω και μια φορά για "επιμετάλλωση με την αλόη" θα τσιρίξω σε κόντρα ντο δίεση. Άνοιξε ένα λεξικό, ρε φίλε, που μας παριστάνεις και τον ειδήμονα. Άλλο ALOE (το φαρμακευτικό ΦΥΤΟ) και άλλο ALLOY (η αγγλική λέξη για το ΚΡΑΜΑ πολύτιμων και μη μετάλλων). Μα τι κάθομαι και λέω τώρα...