Και όμως, φίλτατε συνάδελφε φιλόλογε, εσείς που με τόσο ελαφριά καρδιά αποκαλέσατε "κοτσάνα" το ότι η λέξη "κλασικός" ΔΕΝ είναι αρχαιοελληνικής προέλευσης: δεν θυμάμαι να συνάντησα ποτέ σε αρχαίο ελληνικό κείμενο τη λέξη "κλασικός", ούτε με τη σημερινή, ούτε με καμιά άλλη έννοια - με μια επιφύλαξη πάντοτε, αλλά αν την είχα πετύχει πουθενά, δεν θα υπήρχε περίπτωση να το έχω ξεχάσει. Η "κλασική αρχαιότητα" ονομάστηκε έτσι μεταγενέστερα, από τους Ευρωπαίους (και κυρίως τους Γάλλους) μελετητές. Στην εποχή της δεν λεγόταν "κλασική" - ήταν το παρόν, άρα δεν υπήρχε ανάγκη να ονομαστεί με κάποιον τρόπο για λόγους ιστορικής κατάταξης. Η λέξη "κλασικός" δεν είναι απευθείας παράγωγο του ελληνικού ρήματος "κλάω-κλω" - απλώς έχουν την ίδια ινδοευρωπαϊκή ρίζα (kelh, που σημαίνει "κόβω" αλλά και "καλώ"). Η φθογγική και η κάποια νοηματική ("κόψιμο"/"διαχωρισμός σε κατηγορίες") συγγένεια των λέξεων αυτών έχει προφανώς οδηγήσει σε παρετυμολογία - πιο λογικό, ωστόσο, μου φαίνεται να σχετίζεται εννοιολογικά η "κλάση" (κατάταξη) με το "καλώ" (ονομάζω) παρά με το "κόβω". Καθώς κι εσείς, φίλτατε συνάδελφε μουσικοσυνθέτη που με φανατικό πάθος νεοφώτιστου ευαγγελίζεστε την ακραιφνή παρθενογένεση της τέχνης, πολύ φοβάμαι πως είστε εκ των επιστημονικώς αποδεδειγμένων πραγμάτων υποχρεωμένος να δεχτείτε ότι το DNA ΕΙΝΑΙ μια λούπα - μια διπλή λούπα, συγκεκριμένα, όπως είχε την καλοσύνη να συμπληρώσει φίλη μαθηματικός - η οποία επαναλαμβάνεται με διαρκές copy-paste (ελληνιστί, αντιγραφή & επικόλληση) σε άπειρες παραλλαγές και συνδυασμούς. Διαφορετικά, τα παράπονά σας στον καλό Θεό και τον Dr. Mendel. Ας αφήσουμε, λοιπόν, ορισμένοι ήσυχες τις κοτσάνες και τις κοτρόνες, διότι απλώς εκτιθέμεθα.
Σάββατο 4 Απριλίου 2020
Παρασκευή 3 Απριλίου 2020
"Ξυπνάτε" & "Διαδώσται"!
"Μουσική" για τις μάζες
Με αφορμή τα διάφορα "αφυπνιστικά" κατεβατά που καταφθάνουν κατά καιρούς στο inbox μου, ξεκινώντας συνήθως με ένα μελιστάλαχτο "ΞΥΠΝΑΤΕ ΠΡΟΒΑΤΑ/ΓΙΔΙΑ!!!!!!!" ή "ΦΑΤΕ ΣΑΝΟ!!!!!!!! ΜΠΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!! ΜΠΡΡΡΡΡΡ!!!!!!!!" και καταλήγοντας στην ευγενική προτροπή "ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ (sic) ΣΟΥ ΠΑΤΗΜΕΝΟ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ (sic) ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ", διαπιστώνω πως τα εν λόγω ανυπόγραφα, αμφιβόλου προελεύσεως "σεντόνια" μαζεύουν εννεαψήφιες επιδοκιμασίες ("ελληνιστί" likes) και διασπείρονται πιο ραγδαία και επιθετικά κι απ' τον κορονοϊό. Ως και άτομα τα οποία δεν έχουν μπει ποτέ στη διαδικασία να διαβάσουν ένα άρθρο της προκοπής, ξέρουν απέξω κι ανακατωτά αυτά τα μακρυνάρια και βρίσκουν μια χαρά το χρόνο να τα προωθούν ασταμάτητα.
Δευτέρα 23 Μαρτίου 2020
Μαύρη Ραψωδία της Αγάπης (2014)
Όταν η ζωή μιμείται την οθόνη
Με τον ωραίο ελληνικό τίτλο Μαύρη Ραψωδία της Αγάπης να αποδίδει ευφάνταστα και ατμοσφαιρικά τον πρωτότυπο ιταλικό Questa non E una Canzone d'Amore ("αυτό δεν είναι ερωτικό τραγούδι" - ειρωνικά, υπάρχουν τουλάχιστον δυο τρία ομότιτλα, αν και μεταγενέστερα ιταλικά τραγούδια), οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα συστήνουν στο αναγνωστικό κοινό της χώρας μας τον τηλεοπτικό παραγωγό και ερασιτέχνη ντετέκτιβ Carlo Monterossi, ήρωα σειράς μυθιστορημάτων του δημοσιογράφου και σεναριογράφου Alessandro Robecchi, υπεύθυνου, μεταξύ άλλων, και για την αφιερωματική βιογραφία του Γάλλου τραγουδοποιού και ακτιβιστή Manu Chao (2000). Η υπέροχη μετάφραση της Ελένης Τουλούπη αναδεικνύει τη σαρωτική ζωντάνια και τη μοχθηρά σατιρική διάθεση ενός κειμένου χειμαρρώδους αλλά και πυκνού, γραμμένου κυρίως σε χρόνο ενεστώτα, σαν σενάριο - και επίκαιρου, με τον τρόπο του, για τους απανταχού έγκλειστους λόγω κορονoϊού, καθώς (εν μέρει, τουλάχιστον) αφορά μια εκπομπή reality, η οποία συνδέεται όσο και συγχέεται άμεσα ή/και έμμεσα με την πραγματικότητα. Γεμάτες μαύρο χιούμορ, δράση και μυστήριο, οι 430 σελίδες του είναι ιδανική συντροφιά για τις ώρες της επιβεβλημένης μας μοναξιάς και απραξίας. Κυκλοφορεί στην Ελλάδα από το Μάρτιο του 2019.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μια συνεπτυγμένη εκδοχή του άρθρου αυτού δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό περιοδικό Διάστιχο (28.3.20), στο πλαίσιο δράσης για την προώθηση του διαβάσματος στο σπίτι κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονoϊού.
Σάββατο 14 Μαρτίου 2020
Ηλεκτρικά (Μαύρα) Πρόβατα
All You Zombies
Και ξαφνικά, βρεθήκαμε να ζούμε μια δυστοπία. Την ίδια εκείνη δυστοπία που χαζεύαμε ως τώρα στις οθόνες μας, απ' την ασφάλεια του μοντέρνου, απαλλαγμένου - έτσι νομίζαμε - από τέτοιου είδους απειλές τρόπου ζωής μας. Μέσα σε λίγες μέρες, ένα απίστευτο σενάριο για thriller επιβίωσης/τρόμου έγινε η καθημερινότητά μας. "Αδιάβαστοι" και απροετοίμαστοι, αναγκαστήκαμε να εγκλωβιστούμε στα ίδια μας τα σπίτια μέσα σε πόλεις φαντάσματα, με την ανοιξιάτικη γλύκα του ήλιου να καγχάζει έξω απ' τα παράθυρά μας.
Περπάτησα μ' ένα Ζόμπι
Η γενιά & ο "μαγεμένος αυλός" των οθονών αφής
Περιστατικό λίγο πριν τον κορονοϊό, του οποίου υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας. Έξω από σουπερμάρκετ γνωστής αλυσίδας σε μεγάλη και πολυσύχναστη λεωφόρο, όπου λόγω της κίνησης τα τροχοφόρα, ευτυχώς, δεν αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Ετοιμαζόμασταν μαζί με τη Βερίνα να μπούμε στο κατάστημα, όταν ακούμε πίσω μας σαματά. Γυρνάμε και τι να δούμε: ένα μηχανάκι πεσμένο κάτω, τον οδηγό όρθιο αλλά κάτασπρο σαν φάντασμα και μια κοπέλα μπρούμυτα στη μέση του δρόμου, ακίνητη. Εκεί που λέγαμε ότι πάει, έγινε το κακό, η κοπέλα σηκώνεται κρατώντας μπροστά στο πρόσωπό της ένα κινητό, όπου ήταν προφανώς απορροφημένη καθώς περνούσε απέναντι και τη χτύπησε το μηχανάκι. Δίχως να πάρει ούτε στιγμή τα μάτια της απ' την οθόνη, ξεσκονίζεται μηχανικά με το άλλο χέρι και συνεχίζει το δρόμο της, με το κινητό πάντα μπροστά της, ενώ οι πεντέξι άνθρωποι που ήμασταν εκεί, μαζί με τον πανικόβλητο οδηγό της μηχανής, πασχίζαμε ακόμα να συνέρθουμε απ' το σοκ.
Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020
Metaphobia (2019)
Ιστορία εγκλήματος και συνωμοσ(ιολογ)ίας
Αποφασισμένος να εξιχνιάσει τη στυγερή δολοφονία του πατέρα του, έντιμου υποψήφιου δημάρχου που απειλούσε να ξεσκεπάσει τη διαφθορά των πολιτικών του αντιπάλων, ο ζωγράφος Richard Elmstat ζητά τη βοήθεια της παλιάς του φίλης Judy, πρώην αστυνομικού και νυν ιδιωτικής ερευνήτριας με πρόσβαση σε απόρρητες ηλεκτρονικές πηγές. Μια σειρά κρυφών συναντήσεων με άτομα άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενα στην υπόθεση, οδηγεί τελικά τον Richard στα αρχαία σουμεριακά μνημεία και ιερά κείμενα του Ιράν, καθώς και σε μια κυριολεκτικά απίστευτη ανακάλυψη... Εμπνευσμένο από διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας αλλά και οφθαλμοφανώς από την Jane Jensen (στην οποία είναι, εξάλλου, αφιερωμένο), το Metaphobia είναι ένα συμπαθέστατο, ιδιαίτερα καλογραμμένο και καλοφτιαγμένο παιχνιδάκι της ανεξάρτητης τσεχικής Digital Mosaic, με πανέμορφη μουσική επένδυση από τον Daniel Kobylarz. Η όλη εμφάνιση και τα χειριστήρια μαρτυρούν χρήση της ίδιας μηχανής με εκείνη των Blackwell, η οποία εσκεμμένα παραπέμπει στην αισθητική των ρετρό βιντεοπαιχνιδιών της δεκαετίας του '90. Ελκυστική πλοκή και χαρακτήρες, ωραίες φωνές, έξυπνοι έως... βασανιστικοί γρίφοι, "διανοοούμενο" χιούμορ που κλείνει πονηρά το μάτι στον Gabriel Knight και ένας ταλαιπωρημένα γοητευτικός μεσήλικας πρωταγωνιστής, ο οποίος φυσιογνωμικά θυμίζει τον Mads Mikkelsen στον εμβληματικό τηλεοπτικό ρόλο του Hannibal Lecter. Είτε εκληφθεί ως κυριολεξία εντός των μυθοπλαστικών συμβάσεων του παιχνιδιού, είτε ως ευφάνταστη αλληγορία για τα κακώς κείμενα του κόσμου μας, η ανατρεπτική λύση του μυστηρίου διαπνέεται από ενδιαφέροντα, εύλογο και εξαιρετικά επίκαιρο πεσιμισμό. Κυκλοφορεί εντελώς δωρεάν μέσω Steam και προτείνεται ανεπιφύλακτα τόσο στους φίλους του είδους, όσο και στους νοσταλγούς των θρυλικών του απαρχών. Το soundtrack (που διατίθεται ξεχωριστά με συμβολικό αντίτιμο) αξίζει επίσης μια θέση στις μουσικές μας βιβλιοθήκες.
Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2020
Εν Αναμονή (2020)
Δέκα λέξεις, μια ώρα, μια ιστορία
Μέχρι να ενημερωθούμε για τις εξελίξεις, ο Γερμανός συνάδελφός μας τηλεφώνησε στον πατέρα του κι έμαθε πως ο ανόητος γείτονάς τους βγήκε στα κανάλια και τους έκανε ρεζίλι με συκοφαντικές δηλώσεις εναντίον τους. Ως και φασίστες τους αποκάλεσε, μόνο και μόνο επειδή του είχαν κάνει κάποτε παρατήρηση για τα σκουπίδια που άφηνε βδομάδες ολόκληρες στο μπαλκόνι του, ώσπου οι ένοικοι των γύρω διαμερισμάτων κόντευαν να λιποθυμήσουν απ' την μπόχα.
Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020
Cabeirian Horses (2018)
Welcome into the Matrix
Στην ελληνική μυθολογία, οι Καβειρικοί Ίπποι ήταν ένα ζεύγος μηχανικών αλόγων με πύρινη αναπνοή, τα οποία έφτιαξε ο θεός Ήφαιστος για να σέρνουν το άρμα των δίδυμων γιων που είχε αποκτήσει με τη νύμφη Καβειρώ, κόρη του θαλάσσιου θεού Πρωτέα. Οι Κάβειροι ήταν κακοποιοί χθόνιοι δαίμονες στους οποίους αποδίδονταν οι σεισμοί και οι πυρκαγιές, αλλά και θεότητες της θάλασσας, καθώς και προστάτες της μεταλλουργίας. Πρωτοστατούσαν στα Σαμοθράκεια (ή Καβείρια) Μυστήρια που τελούνταν προς τιμήν της Δήμητρας, της Περσεφόνης και της Εκάτης. Οι Καβειρικοί Ίπποι συγκαταλέγονται στους αυτομάτωνες, δηλαδή μηχανικές κατασκευές που κινούνται μόνες τους - κάτι αντίστοιχο με τα σημερινά ρομπότ.
Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2020
Το Vimeo στα Χνάρια του Photobucket
Απ' το καλό στο κακό κι απ' το κακό στο χειρότερο
Το Vimeo - πλατφόρμα φιλοξενίας βίντεο η οποία ιδρύθηκε το μακρινό 2004 - ήταν κάποτε ο παράδεισος των ανεξάρτητων δημιουργών που δεν φιλοδοξούσαν να πλουτίσουν απ' το έργο τους και των εμπνευσμένων ερασιτεχνών που είχαν καεί από τις "αιματηρές" πολιτικές των συνθλιπτικά κυρίαρχων στο χώρο ανταγωνιστών του. Με μάλλον περιορισμένο κοινό και μόλις κάτι παραπάνω απ' τις στοιχειώδεις δυνατότητες μεταφόρτωσης και διανομής των βίντεο, είχε, ωστόσο, το ατού μιας ζωντανής, δραστήριας κοινότητας που δεν δίσταζε ούτε της απαγορευόταν να εκφραστεί. Μέσα σε ευχάριστο κλίμα σύμπνοιας και συνεργασίας, γόνιμης επικοινωνίας και ανταλλαγής πολύτιμων γνώσεων, γίνονταν φιλικοί διαγωνισμοί και φεστιβάλ, διοργανώνονταν ημερίδες και άλλες εκδηλώσεις σε διεθνές επίπεδο. Ήταν η γνήσια εναλλακτική, ηθικά υγιής απάντηση στην απληστία, την αυθαιρεσία και τη λαμογιά που είχαν ήδη αρχίσει να λυμαίνονται το διαδίκτυο.
Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2020
Ante Portas (2020)
Δέκα λέξεις, μια ώρα, μια ιστορία
Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων έδιναν συνεχώς λαβή για εξωφρενικές σπεκουλάτσιες. Μια μυστηριώδης οργάνωση θυροκολλούσε προκηρύξεις μ' ένα παράδοξο κοχλιοειδές σχήμα για λογότυπο και ο ετεροχρονισμένος ψυχαρισμός του κειμένου τους δημιουργούσε την αίσθηση πως η γραφική παραθαλάσσια κωμόπολη είχε μεταφερθεί ως δια μαγείας σε περασμένες εποχές.