Hannibal (Seasons 1-3, 2013-2015)

Ο δρόμος για την καρδιά ενός κανίβαλου

Εξαιρετικά φιλόδοξη και εξίσου ενδιαφέρουσα τηλεοπτική προσαρμογή του ήδη δις μεταφερμένου στη μεγάλη οθόνη μυθιστορήματος του Thomas Harris Κόκκινος Δράκος, από τον Αμερικανό μετρ του σουρεαλιστικά μακάβριου ρομαντισμού Bryan Fuller (Dead Like Me, Pushing Daisies). Αντλώντας στοιχεία και από τα υπόλοιπα μέρη της τετραλογίας του Harris με ήρωα τον ανθρωποφάγο ψυχίατρο Hannibal Lecter, οι δυόμισι περίπου από τις τρεις σεζόν της σειράς επιχειρούν μια υποθετική ανάπλαση των γεγονότων που προηγούνται του Κόκκινου Δράκου - με άξονα τη γνωριμία και την παθιασμένη όσο και παθολογική σχέση φιλίας, μοιραίας αντιπαλότητας και εξάρτησης ανάμεσα στον "καταραμένα" χαρισματικό και τραγικά στιγματισμένο απ' το παρελθόν του Lecter (Mads Mikkelsen) και τον παρεξηγημένα ιδιοφυή, εύθραυστο "σαν την πιο φίνα πορσελάνη" νεαρό καθηγητή εγκληματολογίας Will Graham (Hugh Dancy) - ενώ από τα μισά της τρίτης ως το προτελευταίο επεισόδιο, το σενάριο ακολουθεί σχεδόν κατά γράμμα το βιβλίο. Αν και (για λόγους προφανώς πολιτικής ορθότητας, ευνόητα... δυσνόητους εκτός Χόλιγουντ), μερικά από τα δευτερεύοντα πρόσωπα έχουν αλλάξει φύλο και ενίοτε χρώμα, πρέπει να πούμε ότι η πλοκή δεν ζημιώνεται - ως και η προσθήκη νέων χαρακτήρων (π.χ. της ψυχαναλύτριας Bedelia du Maurier, οικειοθελούς πλην απηυδισμένης εξομολόγου και "φερετζέ" του Lecter, την οποία υποδύεται με δεινή φλεγματικότητα η Gillian Anderson), έχει γίνει με τρόπο ευφυώς οργανικό. Οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ντουέτου Dancy (Αίμα & Σοκολάτα, Adam) και Mikkelsen (Ο Κατακτητής, Το Κυνήγι) όχι απλώς ξεπερνούν κάθε προσδοκία, αλλά ο δεύτερος στέλνει κιόλας αδιάβαστο τον ίσαμε τώρα εμβληματικό στο ρόλο Sir Anthony Hopkins (Η Σιωπή των Αμνών, Hannibal, Κόκκινος Δράκος), δικαιώνοντας τη δωρικότητα του πρώτου, αφανούς διδάξαντος Brian Cox (στον Ανθρωποκυνηγό του Mann) κόντρα στην κραυγαλέα θεατρικότητα του Hopkins. Η ιδέα του Fuller για τουλάχιστον πέντε κύκλους του Hannibal, με τη συμπερίληψη της Σιωπής των Αμνών και της "διαδόχου" του Graham, Clarice Starling (Jodie Foster και Julianne Moore στις κινηματογραφικές εκδοχές της Σιωπής των Αμνών και του Hannibal αντίστοιχα), σκόνταψε αρχικά στην άρνηση της MGM να του παραχωρήσει τα δικαιώματα του χαρακτήρα της Starling και κατόπιν στην απροθυμία της τηλεόρασης και των διαδικτυακών υπηρεσιών ροής να φιλοξενήσουν τη σειρά επ' αόριστον: το άκρως βίαιο, ηθικά αμφιλεγόμενο κεντρικό θέμα και η καλλιτεχνική και ιδεολογική ευτολμία του χειρισμού του, καθώς και το ασυγκάλυπτα ερωτικό/αισθησιακό υπόβαθρο της αιματοβαμμένης εμμονής του Lecter για τον Graham, ξένισαν μερίδα των θεατών και απώθησαν τους καναλάρχες. Παρ' όλο που το φινάλε της τρίτης σεζόν θα μπορούσε να εκληφθεί και ως το συνταρακτικό τέλος του σίριαλ, αφήνονται "παραθυράκια" για κάποια πιθανή συνέχεια στο μέλλον, ίσως με τη μορφή "ταινίας επανασύνδεσης". Οι δυο πρώτοι κύκλοι έχουν βγει σε DVD από το NBC και κοντά στα φετινά Χριστούγεννα αναμένεται ο τρίτος, με 12 ώρες έξτρα υλικό από τα γυρίσματα, κομμένες σκηνές και συνεντεύξεις των συντελεστών. Στην επίσημη ιστοσελίδα του, ο Fuller προσφέρει επίσης για ανάγνωση και ελεύθερη μεταφόρτωση τα πλήρη σενάρια όλων των επεισοδίων του Hannibal (όπως και των άλλων σειρών που έχει γράψει ο ίδιος).

LIVE @ ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ

ΦantastiCon 2015

1ο Πανελλήνιο Συνέδριο για το Φανταστικό

True Detective (Season 2, 2015)

Ιστορικά ψεύδη και νεκρές αλήθειες

"Ζούμε στον κόσμο που μας αξίζει". Με αυτό το motto και με τη σχεδόν ψιθυριστή ρυθμική απαγγελία του Leonard Cohen στο Nevermind (από το περσινό του άλμπουμ Popular Problems) να συνοδεύει ανατριχιαστικά τα ζοφερά, βουτηγμένα σε "βιομηχανικούς" τόνους κόκκινου, πράσινου και μπλε φόντα των τίτλων της, η πολυαναμενόμενη δεύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς ανθολογίας True Detective ξεχνά το νωχελικό τέμπο και το ασφυκτικά ποτισμένο απ' την υγρή ζέστη του αμερικανικού Νότου κλίμα μεταφυσικού τρόμου της πρώτης, για να μας προσεδαφίσει απότομα στoυς σιδηροδρόμους της Καλιφόρνιας και στην καρδιά μιας αλλόκοτης, απελπιστικά μπερδεμένης υπόθεσης δολοφονίας. Τόσο μάλιστα αλλόκοτης και απελπιστικά μπερδεμένης, ώστε ακόμα και ο σεναριογράφος Nic Pizzolato (The Killing, Galveston) φαίνεται πως τα βρήκε σκούρα και κόντεψε να τα παρατήσει στο δεύτερο κιόλας επεισόδιο. Οι παθιασμένες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό τρίο (Colin Farrell, Rachel McAdams και Taylor Kitsch) και τον απρόσμενα επαρκή έως απολαυστικό σε κόντρα ρόλο Vince Vaughn (Ψυχώ, Το Κελί) δίνουν πνοή σε μια ενδιαφέρουσα αλλά "δυσκίνητη" και αχρείαστα πολυσχιδή πλοκή, που θα λειτουργούσε ίσως πιο αποτελεσματικά ως καθαρόαιμο πεζογράφημα. Στοιχεία και θέματα του προηγούμενου κύκλου (ονόματα προσώπων και τοποθεσιών, η έλλειψη ευκρινών ηθικών και ιδεολογικών ορίων, η υφέρπουσα ερωτική έλξη μεταξύ των κεντρικών χαρακτήρων) βρίσκουν εδώ ακριβείς ή κατά προσέγγιση αντιστοιχίες και συχνά την ευθαρσή πραγμάτευση και ολοκλήρωσή τους, χωρίς παρ' όλα αυτά να καταφέρνουν να αφομοιωθούν σε ένα συμπαγές σύνολο. Αν και ομολογουμένως γοητευτικές, οι ηθελημένες ή μη αναφορές στον David Lynch (ιδίως στον Ύποπτο Κόσμο του Twin Peaks και την Οδό Mulholland) δεν χρησιμεύουν παρά στο να εντείνουν την περιρρέουσα σύγχυση, προδίδοντας μια (μάλλον κερατιάτικη) διεκπεραιωτική αμηχανία. Η τελευταία πιθανώς οφείλεται στην επιστράτευση έξι διαφορετικών σκηνοθετών (Daniel Attias, John Crowley, Justin Lin, Janus Metz Pedersen, Jeremy Podeswa και Miguel Sapochnik) για τα οχτώ μόλις επεισόδια της σεζόν, ενώ η παντελώς ανεξήγητη συμμετοχή της παντελώς ανεξήγητα δημοφιλούς Τεξανής τραγουδοποιού Lera Lynn στο ρόλο του... εαυτού της (με παντελώς ανεξήγητα μονίμως γδαρμένα γόνατα) κάθε άλλο παρά βοηθά την κατάσταση. Ευτυχώς, κάπου προς το φινάλε τα πράγματα αρχίζουν να στρώνουν, αφήνοντάς μας τουλάχιστον με μια όχι τελείως απογοητευτική εντύπωση. Ας είναι καλά οι αρχαίοι Έλληνες τραγικοί και ο Βάρδος, που σκέφτηκαν όλα τα κόλπα δραματουργικού "ξελασπώματος" πριν από μας για μας.

LIVE @ ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ

BrowserQuest (2012)

Μια ιστοσελίδα - ένας κόσμος περιπέτειας

Γλυκύτατο point & click MMORPG φαντασίας από τη Mozilla Corporation, βασισμένο εξ ολοκλήρου στις γλώσσες σήμανσης HTML5 & JavaScript και το πρωτόκολλο WebSocket - το οποίο στην πράξη σημαίνει ότι όλα τα συστατικά του παιχνιδιού φορτώνουν μέσα στο παράθυρο ενός προγράμματος περιήγησης, επομένως δεν χρειάζεται να κατεβάσει κανείς και να εγκαταστήσει τίποτα στον υπολογιστή του. Φαινομενικά απλό στη σύλληψη αλλά δαιμόνια προγραμματισμένο και νοσταλγικά σχεδιασμένο από τους Γάλλους αδελφούς Franck & Guillaume Lecollinet (Little Workshop), ντυμένο με πολύ όμορφες, ατμοσφαιρικές και ιδιαίτερα "κολλητικές" λούπες (των CamoShark, DayJo, Freakified & GyroWolf), το BrowserQuest είναι δωρεάν και ανοιχτού κώδικα, χωρίς υποχρέωση εγγραφής και με τη δυνατότητα επικοινωνίας σε πραγματικό χρόνο και συνεργασίας μεταξύ των παικτών. Μη σας ξεγελούν οι τρισχαριτωμένες φιγούρες, το παραμυθένιο γραφικό περιβάλλον και το διάχυτο "μετα-κομπιουτερίστικο" χιούμορ της όλης διεκπεραίωσης: οι εχθροί είναι πάμπολλοι, εφτάψυχοι και δεν αστειεύονται καθόλου (ορισμένοι, μάλιστα, είναι αδύνατο να κατατροπωθούν χωρίς τη βοήθεια τουλάχιστον ενός επιπλέον ατόμου). Ευτυχώς, η ενδελεχής εξερεύνηση των διαφόρων εμφανών και μη χώρων και περιοχών εφοδιάζει τον παίκτη με κλιμακούμενης ισχύος όπλα, πανοπλίες και θεραπευτικά φίλτρα, ξεκλειδώνοντας συγχρόνως 20 επιτεύγματα (28 στην έκδοση για Windows Phone 8), από τα οποία 2-3 κρυφά. Ενδιαφέρον (αν όχι και εθιστικό) τόσο για τους αρχάριους όσο και για τους ήδη εξοικειωμένους, το BrowserQuest κλείνει συνένοχα και συνομωτικά το μάτι σε πολυαγαπημένα βιντεοπαιχνίδια (The Quest, Duke Nukem, Indiana Jones, Tomb Raider) όπως και στα αρχετυπικά δισδιάστατα arcade, 8-bit και 16-bit. To μόνο "μείον" του είναι ότι ουσιαστικά δεν καταλήγει πουθενά (ή ίσως εμένα μου διαφεύγει κάτι - δεν κατάφερα πάντως να βρω καμιά σχετική πληροφορία), καθώς ο final boss ψόφο δεν έχει και οι παίκτες συνεχίζουν να περιπλανιούνται σαν τις άδικες κατάρες, αφού τον έχουν νικήσει άπειρες φορές και έχουν μαζέψει όλα τα achievements, τις στολές και τα όπλα. Αν αυτό είναι εσκεμμένο, ομολογώ πως η λογική του με ξεπερνά. Για τους... αχόρταγους υπάρχει και επηυξημένη εκδοχή, ενώ μια επέκταση για τον Chrome δίνει πρόσβαση απευθείας στον κώδικα του παιχνιδιού, επιτρέποντάς μας να υποδυθούμε οποιονδήποτε χαρακτήρα - ακόμα και τον final boss! - δίχως όμως τις δυνάμεις του και χωρίς να μπορούμε να επιτεθούμε σε άλλους παίκτες. Το BrowserQuest ΔΕΝ είναι συμβατό με τον Internet Explorer.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αν και δυστυχώς το BrowserQuest δεν είναι πια διαθέσιμο στην πρώτη του εκείνη μορφή, υπάρχει ομότιτλη εφαρμογή για κινητά στο Google Play η οποία βασίζεται προφανώς στο αρχικό παιχνίδι, καθώς και ορισμένες παραλλαγές του σε ιστοτόπους που απαιτούν εγγραφή.

Η Κριτική της Κριτικής, ω Κριτική #1

Από τη στιγμή που ζητάς - σχεδόν φορτικά, μάλιστα - κριτική (προσοχή: ΚΡΙΤΙΚΗ, όχι πληρωμένο διθύραμβο), δεν είναι δυνατόν να απαιτείς από τους άλλους να γίνονται άβουλα φερέφωνά σου αντί να εκφράζουν τη δική τους γνώμη. Έτσι αναιρείται όλη η ουσία της κριτικής. Το θέμα είναι απ' ό,τι παρουσιάζεις, ο καθένας να μπορεί να πάρει τα δικά του πράγματα, να κάνει τους δικούς του συνειρμούς, να δώσει τη δική του ερμηνεία. Κι εμένα αυτό με καταγοητεύει, να βλέπω πόσο διαφορετικά μπορεί να εκλάβει ο καθένας και να ερμηνεύσει μια δική μου ιδέα, μια προσωπική μου σκέψη. Ή ακόμα και να διακρίνει πράγματα που εγώ δεν είχα καν συνειδητοποιήσει. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της τέχνης. Αν ο σκοπός σου είναι να επιβάλεις κατηγορηματικά μια και μόνη ανάγνωση και να αρνείσαι στους άλλους το δικαίωμα της δικής τους αντίληψης και άποψης, τότε δεν κάνεις τέχνη αλλά κάτι άλλο, που δεν θέλω να το πω γιατί ακόμα και η λέξη με φοβίζει.

Batteries Not Included

Τι αδίστακτα όντα αυτοί οι ειδησεοκάπηλοι. Μας δουλεύουν στα μούτρα μας ακατάπαυστα και δυστυχώς, υπάρχει κόσμος που τα χάφτει. Άντε να δούμε το επόμενο σενάριο πολιτικού κυβερνοθρίλερ της συμφοράς που θα μηχανευτούν. Θα μας φάει το σασπένς καλοκαιριάτικα. Και μου τελειώνει και το ποπκόρν.

Among Ravens (2014)

Μαύρα κοράκια, άσπρα κοράκια

Υπέροχα κινηματογραφημένη (από τον τηλεοπτικό Darren Genet) οικογενειακή τραγικωμωδία με αφηγήτρια τη μικρή Joey (Johnny Sequoyah), η οποία ετοιμάζεται να περάσει τις καλοκαιρινές της διακοπές στο παραθαλάσσιο εξοχικό του πατριού της, μαζί με τα χιαστί ζευγάρια των βιολογικών (Russell Friedenberg και Amy Smart) και θετών (Joshua Leonard και Natalie Imbruglia) της γονιών και διάφορους συγγενείς και φίλους της προσκολλήσεως. Όταν ο νεαρός θείος της Jay (Christopher Pinkalla) καταφθάνει απροειδοποίητα και τους "παρκάρει" τον όμορφο, ιδιόρρυθμο ντοκιμαντερίστα φίλο του, Chad (Will McCormack), η Joey βρίσκει έναν "ουρανοκατέβατο" σύμμαχο και όλοι οι υπόλοιποι... τον μπελά τους. Πανταχού παρών με τη φορητή του κάμερα, ο Chad μαγνητοσκοπεί ανελλιπώς όχι μόνο τη φύση (κυρίως τα πουλιά, με τα οποία έχει εμμονή, όπως άλλωστε και η Joey), αλλά - συχνά εν αγνοία τους - και τα μέλη της ετερόκλητης παρέας που συνυπάρχουν μόνο κατά συνθήκην, μόλις και μετά βίας κρατώντας τις ραγισμένες ισορροπίες των σχέσεών τους... Αν ο σεναριογράφος (μαζί με τον "εναλλακτικό" μικρομηκά Randy Redroad), σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του φιλμ Russell Friedenberg (Ibid, Wind Walkers) δεν αμφιταλαντευόταν τόσο απροκάλυπτα ανάμεσα σε ένα εκσυγχρονισμένο remake του Birdy, μια κάθετη αντιστροφή του παζολινικού Θεωρήματος και τη σχεδόν μεταφυσική εκδοχή ενός υβριδίου Μεγάλης Ανατριχίλας και Οικογενειακής Γιορτής, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν ίσως τόσο χαώδες και μετέωρο δραματουργικά - με τις θαυμάσιες ερμηνείες να το υποβαστάζουν το κατά δύναμιν, χωρίς όμως να το διασώζουν. Η εικονογράφηση της κατανόησης και της αγνής τρυφερότητας μεταξύ του πρόωρα ωριμασμένου παιδιού και του αφοπλιστικά απροσάρμοστου και αθώου ενήλικα μέσα σ' ένα κοπάδι από ανθρωπόμορφα "κοράκια", αιμοσταγή και αλλοτριωμένα από τη διαρκή υποκρισία της κοινωνικά αποδεκτής τους υπόστασης, δίνει καλοδεχούμενες ανάσες ποίησης και ευαισθησίας στην πλοκή, που προς το τέλος δυστυχώς καταρρέει όπως και κάθε "πολιτισμένη" μάσκα, επίφαση και (αυτ)απάτη των προσώπων της. Το Μικρό Μεγάλο Βιβλίο των Πουλιών που χαρίζει στην Joey ο Chad υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά δεν ξέρω αν τα αποσπάσματα που ακούγονται στην ταινία προέρχονται όντως από αυτό.

The Suicide Theory (2014)

Απέθαντοι αυτόχειρες & ιδανικοί δολοφόνοι

"Είστε πολύ τυχερός που ζείτε". Φράση την οποία έχει βαρεθεί να ακούει ο Percival Wells (Leon Cain) ύστερα από κάθε του προσπάθεια να εγκαταλείψει το μάταιο τούτο κόσμο, καθώς ξυπνά μπανταρισμένος και διασωληνωμένος στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Μαρτύριο δίχως τέλος για τον έναν από τους δυο (αντι)ήρωες της Θεωρίας Αυτοκτονίας και ίσως η ενδόμυχη ελπίδα του ή φαντασίωση - η μη επίγνωση και αποδοχή, στο βάθος, του τελεσίδικου της επικείμενης πράξης του (ως και ο δικός μας εμβληματικός Ιδανικός Αυτόχειρ, σε σημείο της "αποχαιρετιστήριας" επιστολής του που προφανώς έχει περάσει ως τώρα απαρατήρητο - ή τουλάχιστον ασχολίαστο - από τους μελετητές, αναφέρει πως θα 'θελε να περιγράψει κάποτε την εμπειρία της πρώτης του αποτυχημένης απόπειρας). Ο άλλος, ο Steven Ray (ο εργατικότατος Ελληνοαυστραλός Steve Mouzakis), που με εντολή του ίδιου του Wells αναλαμβάνει να τον απαλλάξει απ' την ανένδοτη ζωή του, έκπληκτος συνειδητοποιεί πως ακόμα και τρεις σφαίρες εξ επαφής στον κρόταφο είναι εντελώς ανίσχυρες μπροστά στο μακάβρια ειρωνικό πείσμα της μοίρας. Ασχημούλης ζωγράφος ανίκανος να πειράξει μυρμήγκι ο πρώτος, σκοτεινά ελκυστικός πληρωμένος φονιάς χωρίς συνείδηση ο δεύτερος: και οι δυο έχουν στερηθεί αγαπημένα πρόσωπα με τρόπο βίαιο όσο και άδικο και κατατρύχονται από το χαίνον τραύμα της απώλειας. Αν και εύκολα υποψιάζεται κανείς τον κοινό παρονομαστή των δραμάτων τους, χάρη στο φιλοσοφικό υπόβαθρο της πλοκής το κατά βάση χιτσκοκικό τέχνασμα αποκτά διάσταση γνήσια τραγική, με την αριστοτελική έννοια του όρου. "Αθώοι" και απροκατάληπτοι ο ένας απέναντι στον άλλον ως τη στιγμή της αποτρόπαιης αλήθειας, ο Wells και ο Ray καταδικάζονται να αλληλοεξοντωθούν πάνω που ξαναρχίζουν να νιώθουν κάτι παραπέρα απ' το πένθος, να βρίσκουν νόημα στην ύπαρξή τους μέσα από μια αναπάντεχη συμπάθεια, αν όχι φιλία - ακούσιοι θύτες των πεπρωμένων τους είτε έρμαια μιας αδέκαστης νέμεσης, απ' την οποία δεν τους μέλλεται να λυτρωθούν εάν δεν εκπληρώσουν τις επιταγές της κατά γράμμα. Το εντυπωσιακά φροντισμένο "παρθενικό" σενάριο του Michael J. Kospiah υπηρετείται μαστορικά από τη σφύζουσα, αεροστεγή σκηνοθεσία του Dru Brown (Side Effects, Sleeper) και τα εξπρεσιονιστικά πλάνα του Dan Macarthur (Η Μεγαλύτερη Πλημμύρα της Αυστραλίας, Θύμα Απάτης), που με τα απύθμενα μπλε και τα "εξωγήινα" φωσφορικά τους μοβ θολώνουν τα όρια εφιάλτη και πραγματικότητας, ενώ το πρωταγωνιστικό δίδυμο "τα σπάει" με την ιδιοσυγκρασιακή και φυσιογνωμική του αντίθεση, το συγκλονιστικά αβίαστο παίξιμο και την ευχάριστα αλλόκοτη χημεία του. Το soundtrack του νεαρού πρωτοεμφανιζόμενου Rolf Meyer και του Σουηδού παραγωγού και συνθέτη ηλεκτρονικής μουσικής Johan Bengtsson (γνωστότερου ως Mitch Murder) είναι ακριβώς όσο πρέπει "λακωνικό" και νευρώδες.

Από την Πόλη Έρχομαι

"Σοβαρή" εφημερίδα κοπανάει τη λέξη "δραχμή" σε κάθε δεύτερη πρόταση κυριολεκτικά όλων των άρθρων της, ενώ στην πραγματικότητα είναι αμφίβολο αν το εθνικό νόμισμα, στο οποίο θεωρητικά θα επιστρέφαμε κατόπιν πιθανής εξόδου από τη Νομισματική Ένωση, θα ονομαζόταν καν "δραχμή". Αυτή η παραπληροφορητική πλύση εγκεφάλου και η αμετανόητη υποτίμηση της συλλογικής νοημοσύνης καταντάει εξοργιστική. Και απορώ πώς όλοι όσοι ηδονίζονται (ή τους συμφέρει για οποιονδήποτε λόγο) να σπέρνουν τον τρόμο, δεν έχουν καταλάβει πια τόσον καιρό ότι ο κόσμος έχει πάψει να τους λογαριάζει και ότι οι ακατάπαυστες κινδυνολογίες τους εκνευρίζουν πλέον αντί να θορυβούν. Την ίδια εκείνη μέρα που η εν λόγω εφημερίδα κοπτόταν σχεδόν σε κάθε της σελίδα για πλήθη που "στέναζαν" σε ατέλειωτες ουρές μπροστά στα ΑΤΜ, πέρασα έξω από τουλάχιστον δέκα τράπεζες στη διαδρομή Μετς-Παλαιό Φάληρο (μεγάλο μέρος της οποίας κάνω συχνά με τα πόδια) σε ώρα αιχμής: σε καμιά, μα καμιά απολύτως από αυτές δεν υπήρχε καν ουρά. Το πολύ πεντέξι άτομα που περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους και έκαναν τις συναλλαγές τους ομαλά και πολιτισμένα. Καμιά εικόνα πανικού ή απόγνωσης - μερικοί μάλιστα είχαν πιάσει την κουβέντα και αστειεύονταν σε ήρεμους τόνους για την κατάσταση, με την κάρτα αναλήψεων στο ένα χέρι και το καφεδάκι στο άλλο. Ευτυχώς είμαστε λαός που βαριέται γρήγορα και αντιδρά με ευπρόσδεκτα απρόβλεπτους τρόπους μόλις υποψιαστεί ότι πάνε να τον χειραγωγήσουν. Κοινώς, τους γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του και κάνει ό,τι του υπαγορεύει η λογική ή/και το ένστικτό του. Γι' αυτό και καμιά προσπάθεια να μας υποβάλουν οποιοδήποτε μαζικό συναίσθημα δεν πετυχαίνει για πολύ. Και εξακολουθώ να απορώ, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το πάρουν είδηση; Ζουν άραγε μονίμως μέσα σε μια σφαίρα αποκομμένη απ' την πραγματικότητα, επιμένοντας να τα βλέπουν όλα να εξελίσσονται σύμφωνα με τους δικούς τους χειρισμούς, ενώ έξω στον κόσμο συμβαίνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα;

Tatau (2015)

You showed so much promise, Jason.

Ύστερα από ένα τροχαίο ατύχημα (για το οποίο εν μέρει ευθυνόταν ο ίδιος) που κόστισε τη ζωή του αγέννητου μωρού του και οδήγησε στο χωρισμό με τη μνηστή του, ο νεαρός Άγγλος πωλητής Kyle Connor (Joe Layton) αποφασίζει να ξεδώσει κάνοντας το γύρο του κόσμου παρέα με τον πιστό και καλόκαρδο, αλλά μονίμως μπλεγμένο σε παλιοδουλειές κολλητό του φίλο Budgie (Theo Barklem-Biggs). Μια στάση τους στα παραδεισένια νησιά Κουκ του Νότιου Ειρηνικού, ωστόσο, τους επιφυλάσσει άσχημες εκπλήξεις, με καταλύτη το αυτοσχέδιο, φαινομενικά αθώο τατουάζ (το "Tatau" του τίτλου - "τατουάζ" στα Μαορί) που ο Kyle είχε χτυπήσει στο μπράτσο του πριν το ταξίδι. Η απόπειρά τους να μπουν στο ντόπιο πνεύμα δοκιμάζοντας το παραισθησιογόνο ποτό avatavi τους βάζει σε ακόμα μεγαλύτερους μπελάδες, καθώς ο Kyle χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας και αρχίζουν τον κατατρύχουν φρικτά οράματα απ' τα οποία δεν μπορεί να απαλλαγεί. Ωραίες ιδέες και πολλά υποσχόμενες, που όμως σύντομα έδειξαν να υποφέρουν από το δίλημμα του σεναριογράφου (Richard Zajdlic) για το αν θα ακολουθούσε τη ρεαλιστική ή τη μεταφυσική οδό - και η τελική του απόφαση δεν υπήρξε η σοφότερη: η διαρκώς παραπαίουσα πλοκή και οι αλλεπάλληλες σουρεαλιστικές (ανα)τροπές της κακοφάνηκαν στους κριτικούς και δεν άργησαν να αποθαρρύνουν το κοινό, με αποτέλεσμα το Tatau να κοπεί μάλλον άδοξα από το BBC 3 στα οχτώ επεισόδια (και μόλις στα μισά από το BBC America). Ούτε καν το "ζωντανό" ιστολόγιο των δυο ηρώων δεν κατάφερε να σώσει την κατάσταση. Κάθε ομοιότητα με την υπόθεση και τη γενική ατμόσφαιρα του προπέρσινου βιντεοπαιχνιδιού Far Cry 3 (μια από τις φωνητικές ηθοποιούς του οποίου, η Cian Elyse White, πρωταγωνιστεί στο Tatau ως... κλώνος - και μάλιστα σχεδόν συνονόματος - της Lara Croft) είναι ίσως συμπτωματική, πάντως οι πρώτες κιόλας σκηνές της σειράς δημιουργούν έντονα την εντύπωση μαγνητοσκοπημένου gameplay. Και αυτό δεν είναι μειονέκτημα - ίσα ίσα, μακάρι να είχε αξιοποιηθεί περισσότερο. Αν και όχι από τα έργα που αν δεν τα δει κανείς θα χάσει, παραμένει άξιο μιας ευκαιρίας, έστω και μόνο για το ανενδοίαστο οφθαλμόλουτρο των εκθαμβωτικών τοπίων, των υποβλητικών φαντασιακών σεκάνς και ενός cast που αποστομώνει όσους θέλουν την ομορφιά προνόμιο μιας ορισμένης φυλής, ηλικίας, φύλου ή σωματότυπου. Και οπωσδήποτε για τον περίφημο Μαορί καρατερίστα Temuera Morrison, γνωστό στους ένθερμους σινεφίλ από το εμβληματικό νεοζηλανδικό δίπτυχο Ήταν Κάποτε Πολεμιστές και What Becomes of the Broken Hearted? (ο οποίος εδώ μοιάζει λίγο να... καταπιέζεται σε δευτερεύοντα ρόλο χαμηλών τόνων).