Οι Πέντε (2016)

The one that got away

Η κεντρική ιδέα των Πέντε προοριζόταν αρχικά για υλικό βιβλίου του διακεκριμένου Αμερικανού συγγραφέα Harlan Coben, αλλά εξαιτίας των πολλών προσώπων και των περίπλοκων παράλληλων και τεμνόμενων πλοκών, δεν βρήκε τελικά το δρόμο της με μυθιστορηματική μορφή. Ευτύχησε όμως να μετατραπεί σε σενάριο τηλεοπτικής μίνι σειράς, από τον ίδιο το συγγραφέα και ένα εκλεκτό επιτελείο σεναριογράφων, με επικεφαλής τον πολυβραβευμένο Daniel Brocklehurst (Shameless, Ασφαλείς). Μια άλλοτε αχώριστη παρέα εφήβων έχει πια μεγαλώσει και σχεδόν αποξενωθεί, στοιχειωμένη απ' το τραύμα της εξαφάνισης του μικρότερου αδελφού (Alfie Bloor) ενός από τα μέλη της (Tom Cullen). Ο φερόμενος ως δράστης (Rade Serbedzija), σεσημασμένος δολοφόνος αγοριών - ένας σύγχρονος Gilles de Rais - βρίσκεται ισόβια στη φυλακή, έχοντας ομολογήσει με υπερβολική προθυμία και περιγράψει με κάθε φρικτή λεπτομέρεια το φόνο του παιδιού. Ώσπου είκοσι χρόνια αργότερα, το DNA του χαμένου Jesse εντοπίζεται σε δωμάτιο ξενοδοχείου όπου βρέθηκε νεκρή μια συνοδός πολυτελείας. Γεγονός το οποίο αναμοχλεύει καταχωνιασμένες αναμνήσεις και επικίνδυνα μυστικά, επανασυνδέοντας με τρόπο άκρως επώδυνο και επισφαλή τους υπόλοιπους τέσσερις φίλους, ο καθένας απ' τους οποίους έχει δικούς του ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν... Αντί για μια ενιαία σεζόν δέκα επεισοδίων, η αστυνομική σειρά μυστηρίου που σκηνοθέτησε ο ειδικευμένος στο είδος Mark Tonderai (Το Σπίτι στο Τέλος του Δρόμου, Παράνοια) θα μπορούσε να χωρίζεται σε δύο των πέντε, με τα ίδια πρόσωπα να πρωταγωνιστούν σε δυο ξεχωριστές, αμυδρά αλληλένδετες ιστορίες. Γύρω στα μισά χάνει ελαφρώς η μάνα το παιδί (στην κυριολεξία), αλλά προς το τέλος η αφήγηση ξαναβρίσκει το ρυθμό της και μας αποζημιώνει με μια εκπληκτικά αναπάντεχη, απίθανη όσο και παραδόξως αληθοφανή ανατροπή. Το εικαστικό/αισθητικό μέρος - η υπέροχη φωτογραφία (Tico Poulakakis) και το ιδιαίτερα φωτογενές cast, με τον προαναφερθέντα Tom Cullen (Downton Abbey, Knightfall) και τους O-T Fagbenle (Material Girl, The Interceptor), Hannah Arterton (Atlantis, Βερσαλλίες), Martin McCreadie (The Alienist, The Angel of Darkness), Tom Brittney (Outlander, Grantchester) και Sophia La Porta (Into the Mirror, On the Edge) να λάμπουν με την ομορφιά τους στην οθόνη - αποτελεί επιπλέον δέλεαρ για να παρακολουθήσει κανείς τους Πέντε σε μια καθισιά. Διατίθεται σε κασετίνα τριών DVD από την Amazon.

Home Before Dark (2020)

Επάγγελμα ρεπόρτερ, ετών... εννέα

Εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία της δεκατετράχρονης, σήμερα, Αμερικανίδας Hilde Kate Lysiak, η οποία εκδίδει την τοπική εφημερίδα Orange Street News και κατόρθωσε να γίνει το μικρότερο σε ηλικία μέλος της Εταιρίας Επαγγελματιών Δημοσιογράφων (Society of Professional Journalists), το Home Before Dark αφηγείται τον αγώνα μιας μαθήτριας του δημοτικού να πείσει τον οικογενειακό και ευρύτερο περίγυρό της για τη σοβαρότητα των δημοσιογραφικών της ερευνών, καθώς και για την αθωότητα ενός ισοβίτη (Michael Greyeyes) που καταδικάστηκε για την απαγωγή και το φόνο ενός παιδικού φίλου (Kiefer O'Reilly) του πατέρα της (Jim Sturgess), επίσης δαιμόνιου δημοσιογράφου ο οποίος έχει πέσει σε δυσμένεια εξαιτίας ιδεολογικών διαφορών με τους πρώην εργοδότες του. Η πρόωρη ωριμότητα της Hilde (Brooklynn Prince) - που για τις ανάγκες του έργου, το επίθετό της άλλαξε σε Lisko - και η ανένδοτη εμμονή της στην αποκατάσταση της δικαιοσύνης τη μετατρέπουν σε αξιογέλαστο "θέαμα" για τους συμμαθητές και τους συμπολίτες της, προξενώντας συγχρόνως τη δυσφορία και τη ζήλια της μεγαλύτερης αδελφής της, Izzy (Kylie Rogers), που έχει μόλις μπει στην εφηβεία. Σε πείσμα όλων όσοι κάνουν τα πάντα για να την αποθαρρύνουν, βολεμένοι με την υποκριτική αποσιώπηση μιας αλήθειας που θα τους χαλούσε αμετάκλητα την ησυχία, η Hilde συνεχίζει ακάθεκτη το ψάξιμο - και φυσικά, όσο ψάχνει, τόσο βρίσκει... Η άψογη ερμηνεία της μικρούλας Prince (The Florida Project, Η Γκουβερνάντα) και οι δυο τρισχαριτωμένοι μπόμπιρες (Jibrail Nantambu & Deric McCabe) που την πλαισιώνουν ως... εξωτερικοί ανταποκριτές στην εφημερίδα της Hilde, είναι από τα πιο γερά "χαρτιά" της καλογυρισμένης αυτής ψευδοβιογραφίας δέκα επεισοδίων, που καταφέρνει να κρατήσει αμείωτη ως το τέλος την ένταση του μυστηρίου, της αγωνίας και της δράσης. Ωστόσο, αν και η ηρωίδα είναι παιδί, δεν πρόκειται για παιδική σειρά, γι' αυτό καλό είναι οι τυχόν μικροί θεατές να μην την παρακολουθήσουν χωρίς επίβλεψη. Αξιοσημείωτη η παρουσία του διακεκριμένου τραγουδοποιού και κιθαρίστα Jim Sturgess (ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε στην ανεξάρτητη μουσική σκηνή σε ηλικία 15 ετών, ενώ έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινίες όπως οι φημισμένες Cloud Atlas και Βερολίνο, σ' Αγαπώ) και του μόλις δεκαοχτάχρονου βιρτουόζου πιανίστα Rio Mangini, που πέρα απ' τις υποκριτικές τους ικανότητες, έχουν επίσης την ευκαιρία να μας δώσουν "ζωντανά" δείγματα του μουσικού τους ταλέντου.

Now You See (2019)

Παιχνίδι απόδρασης a la Argento

Παρθενική απόπειρα δημιουργίας βιντεοπαιχνιδιού από τον Αυστραλό εικαστικό και εικονογράφο βιβλίων Jack Martin, ιδρυτή της ανεξάρτητης Screaming Void, το Now You See είναι εξ ολοκλήρου ζωγραφισμένο στο χέρι και αποτίνει φόρο τιμής στις αγαπημένες του ταινίες τρόμου (ιδίως του Argento και του Carpenter), αλλά και σε εμβληματικά παιχνίδια ανάλογης θεματολογίας (Dark Fall, Resident Evil). Ο πρωταγωνιστής, τον οποίο ελέγχουμε σε πρώτο πρόσωπο, χάνεται σε ερημική περιοχή και καταφεύγει στο μοναδικό αγροτόσπιτο που συναντά στο δρόμο του, παρά το κακό προαίσθημα που του προξενεί. Και φυσικά, ένα τέτοιο προαίσθημα ποτέ δεν είναι να το αγνοεί κανείς... Απολαυστικά σκοτεινό και... αγχωτικό διαμαντάκι για τους φίλους του είδους, με υπέροχα ατμοσφαιρική, πρωτότυπη μουσική επένδυση από τη συμπατριώτισσα του Martin, ιδιόρρυθμη industrial καλλιτέχνιδα Roxxi Wallace (γνωστότερη ως Isserley), το Now You See έχει κάθε λόγο να καυχιέται για ένα απ' τα πιο... αιματοβαμμένα μπάνια, ένα απ' τα πιο λαβυρινθώδη υπόγεια και μια απ' τις πιο τρομακτικά αλλόκοτες εχθρικές παρουσίες που κόσμησαν ποτέ παιχνίδι απόδρασης. Θα μπορούσε μια χαρά να είναι αυτοτελές επεισόδιο από το Masters of Horror ή το Fear Itself.

Αφράτες Τηγανίτες χωρίς Αυγά

Μια γλυκιά οικογενειακή τελετουργία

Εγκλεισμός τέχνας κατεργάζεται - και τι καλύτερη απασχόληση απ' τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική, που ικανοποιούν όλες τις αισθήσεις τόσο με τη διαδικασία της παρασκευής ενός φαγητού ή γλυκού, όσο και με το τελικό τους αποτέλεσμα. Γι' απόψε είπα να επιχειρήσω ένα έδεσμα με γλυκές οικογενειακές συνδηλώσεις: τις τηγανίτες, απλή μα και πολυαγαπημένη λιχουδιά, που πάντα ξετρελαίνει μικρούς και μεγάλους.

Κοτσάνας & Κοτρόνας το Ανάγνωσμα

Και όμως, φίλτατε συνάδελφε φιλόλογε, εσείς που με τόσο ελαφριά καρδιά αποκαλέσατε "κοτσάνα" το ότι η λέξη "κλασικός" ΔΕΝ είναι αρχαιοελληνικής προέλευσης: δεν θυμάμαι να συνάντησα ποτέ σε αρχαίο ελληνικό κείμενο τη λέξη "κλασικός", ούτε με τη σημερινή, ούτε με καμιά άλλη έννοια - με μια επιφύλαξη πάντοτε, αλλά αν την είχα πετύχει πουθενά, δεν θα υπήρχε περίπτωση να το έχω ξεχάσει. Η "κλασική αρχαιότητα" ονομάστηκε έτσι μεταγενέστερα, από τους Ευρωπαίους (και κυρίως τους Γάλλους) μελετητές. Στην εποχή της δεν λεγόταν "κλασική" - ήταν το παρόν, άρα δεν υπήρχε ανάγκη να ονομαστεί με κάποιον τρόπο για λόγους ιστορικής κατάταξης. Η λέξη "κλασικός" δεν είναι απευθείας παράγωγο του ελληνικού ρήματος "κλάω-κλω" - απλώς έχουν την ίδια ινδοευρωπαϊκή ρίζα (kelh, που σημαίνει "κόβω" αλλά και "καλώ"). Η φθογγική και η κάποια νοηματική ("κόψιμο"/"διαχωρισμός σε κατηγορίες") συγγένεια των λέξεων αυτών έχει προφανώς οδηγήσει σε παρετυμολογία - πιο λογικό, ωστόσο, μου φαίνεται να σχετίζεται εννοιολογικά η "κλάση" (κατάταξη) με το "καλώ" (ονομάζω) παρά με το "κόβω". Καθώς κι εσείς, φίλτατε συνάδελφε μουσικοσυνθέτη που με φανατικό πάθος νεοφώτιστου ευαγγελίζεστε την ακραιφνή παρθενογένεση της τέχνης, πολύ φοβάμαι πως είστε εκ των επιστημονικώς αποδεδειγμένων πραγμάτων υποχρεωμένος να δεχτείτε ότι το DNA ΕΙΝΑΙ μια λούπα - μια διπλή λούπα, συγκεκριμένα, όπως είχε την καλοσύνη να συμπληρώσει φίλη μαθηματικός - η οποία επαναλαμβάνεται με διαρκές copy-paste (ελληνιστί, αντιγραφή & επικόλληση) σε άπειρες παραλλαγές και συνδυασμούς. Διαφορετικά, τα παράπονά σας στον καλό Θεό και τον Dr. Mendel. Ας αφήσουμε, λοιπόν, ορισμένοι ήσυχες τις κοτσάνες και τις κοτρόνες, διότι απλώς εκτιθέμεθα.

"Ξυπνάτε" & "Διαδώσται"!

"Μουσική" για τις μάζες

Με αφορμή τα διάφορα "αφυπνιστικά" κατεβατά που καταφθάνουν κατά καιρούς στο inbox μου, ξεκινώντας συνήθως με ένα μελιστάλαχτο "ΞΥΠΝΑΤΕ ΠΡΟΒΑΤΑ/ΓΙΔΙΑ!!!!!!!" ή "ΦΑΤΕ ΣΑΝΟ!!!!!!!! ΜΠΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!! ΜΠΡΡΡΡΡΡ!!!!!!!!" και καταλήγοντας στην ευγενική προτροπή "ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ (sic) ΣΟΥ ΠΑΤΗΜΕΝΟ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ (sic) ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ", διαπιστώνω πως τα εν λόγω ανυπόγραφα, αμφιβόλου προελεύσεως "σεντόνια" μαζεύουν εννεαψήφιες επιδοκιμασίες ("ελληνιστί" likes) και διασπείρονται πιο ραγδαία και επιθετικά κι απ' τον κορονοϊό. Ως και άτομα τα οποία δεν έχουν μπει ποτέ στη διαδικασία να διαβάσουν ένα άρθρο της προκοπής, ξέρουν απέξω κι ανακατωτά αυτά τα μακρυνάρια και βρίσκουν μια χαρά το χρόνο να τα προωθούν ασταμάτητα.

Μαύρη Ραψωδία της Αγάπης (2014)

Όταν η ζωή μιμείται την οθόνη

Με τον ωραίο ελληνικό τίτλο Μαύρη Ραψωδία της Αγάπης να αποδίδει ευφάνταστα και ατμοσφαιρικά τον πρωτότυπο ιταλικό Questa non E una Canzone d'Amore ("αυτό δεν είναι ερωτικό τραγούδι" - ειρωνικά, υπάρχουν τουλάχιστον δυο τρία ομότιτλα, αν και μεταγενέστερα ιταλικά τραγούδια), οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα συστήνουν στο αναγνωστικό κοινό της χώρας μας τον τηλεοπτικό παραγωγό και ερασιτέχνη ντετέκτιβ Carlo Monterossi, ήρωα σειράς μυθιστορημάτων του δημοσιογράφου και σεναριογράφου Alessandro Robecchi, υπεύθυνου, μεταξύ άλλων, και για την αφιερωματική βιογραφία του Γάλλου τραγουδοποιού και ακτιβιστή Manu Chao (2000). Η υπέροχη μετάφραση της Ελένης Τουλούπη αναδεικνύει τη σαρωτική ζωντάνια και τη μοχθηρά σατιρική διάθεση ενός κειμένου χειμαρρώδους αλλά και πυκνού, γραμμένου κυρίως σε χρόνο ενεστώτα, σαν σενάριο - και επίκαιρου, με τον τρόπο του, για τους απανταχού έγκλειστους λόγω κορονoϊού, καθώς (εν μέρει, τουλάχιστον) αφορά μια εκπομπή reality, η οποία συνδέεται όσο και συγχέεται άμεσα ή/και έμμεσα με την πραγματικότητα. Γεμάτες μαύρο χιούμορ, δράση και μυστήριο, οι 430 σελίδες του είναι ιδανική συντροφιά για τις ώρες της επιβεβλημένης μας μοναξιάς και απραξίας. Κυκλοφορεί στην Ελλάδα από το Μάρτιο του 2019.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μια συνεπτυγμένη εκδοχή του άρθρου αυτού δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό περιοδικό Διάστιχο (28.3.20), στο πλαίσιο δράσης για την προώθηση του διαβάσματος στο σπίτι κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονoϊού.

Ηλεκτρικά (Μαύρα) Πρόβατα

All You Zombies

Και ξαφνικά, βρεθήκαμε να ζούμε μια δυστοπία. Την ίδια εκείνη δυστοπία που χαζεύαμε ως τώρα στις οθόνες μας, απ' την ασφάλεια του μοντέρνου, απαλλαγμένου - έτσι νομίζαμε - από τέτοιου είδους απειλές τρόπου ζωής μας. Μέσα σε λίγες μέρες, ένα απίστευτο σενάριο για thriller επιβίωσης/τρόμου έγινε η καθημερινότητά μας. "Αδιάβαστοι" και απροετοίμαστοι, αναγκαστήκαμε να εγκλωβιστούμε στα ίδια μας τα σπίτια μέσα σε πόλεις φαντάσματα, με την ανοιξιάτικη γλύκα του ήλιου να καγχάζει έξω απ' τα παράθυρά μας.

Περπάτησα μ' ένα Ζόμπι

Η γενιά & ο "μαγεμένος αυλός" των οθονών αφής

Περιστατικό λίγο πριν τον κορονοϊό, του οποίου υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας. Έξω από σουπερμάρκετ γνωστής αλυσίδας σε μεγάλη και πολυσύχναστη λεωφόρο, όπου λόγω της κίνησης τα τροχοφόρα, ευτυχώς, δεν αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Ετοιμαζόμασταν μαζί με τη Βερίνα να μπούμε στο κατάστημα, όταν ακούμε πίσω μας σαματά. Γυρνάμε και τι να δούμε: ένα μηχανάκι πεσμένο κάτω, τον οδηγό όρθιο αλλά κάτασπρο σαν φάντασμα και μια κοπέλα μπρούμυτα στη μέση του δρόμου, ακίνητη. Εκεί που λέγαμε ότι πάει, έγινε το κακό, η κοπέλα σηκώνεται κρατώντας μπροστά στο πρόσωπό της ένα κινητό, όπου ήταν προφανώς απορροφημένη καθώς περνούσε απέναντι και τη χτύπησε το μηχανάκι. Δίχως να πάρει ούτε στιγμή τα μάτια της απ' την οθόνη, ξεσκονίζεται μηχανικά με το άλλο χέρι και συνεχίζει το δρόμο της, με το κινητό πάντα μπροστά της, ενώ οι πεντέξι άνθρωποι που ήμασταν εκεί, μαζί με τον πανικόβλητο οδηγό της μηχανής, πασχίζαμε ακόμα να συνέρθουμε απ' το σοκ.

Metaphobia (2019)

Ιστορία εγκλήματος και συνωμοσ(ιολογ)ίας

Αποφασισμένος να εξιχνιάσει τη στυγερή δολοφονία του πατέρα του, έντιμου υποψήφιου δημάρχου που απειλούσε να ξεσκεπάσει τη διαφθορά των πολιτικών του αντιπάλων, ο ζωγράφος Richard Elmstat ζητά τη βοήθεια της παλιάς του φίλης Judy, πρώην αστυνομικού και νυν ιδιωτικής ερευνήτριας με πρόσβαση σε απόρρητες ηλεκτρονικές πηγές. Μια σειρά κρυφών συναντήσεων με άτομα άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενα στην υπόθεση, οδηγεί τελικά τον Richard στα αρχαία σουμεριακά μνημεία και ιερά κείμενα του Ιράν, καθώς και σε μια κυριολεκτικά απίστευτη ανακάλυψη... Εμπνευσμένο από διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας αλλά και οφθαλμοφανώς από την Jane Jensen (στην οποία είναι, εξάλλου, αφιερωμένο), το Metaphobia είναι ένα συμπαθέστατο, ιδιαίτερα καλογραμμένο και καλοφτιαγμένο παιχνιδάκι της ανεξάρτητης τσεχικής Digital Mosaic, με πανέμορφη μουσική επένδυση από τον Daniel Kobylarz. Η όλη εμφάνιση και τα χειριστήρια μαρτυρούν χρήση της ίδιας μηχανής με εκείνη των Blackwell, η οποία εσκεμμένα παραπέμπει στην αισθητική των ρετρό βιντεοπαιχνιδιών της δεκαετίας του '90. Ελκυστική πλοκή και χαρακτήρες, ωραίες φωνές, έξυπνοι έως... βασανιστικοί γρίφοι, "διανοοούμενο" χιούμορ που κλείνει πονηρά το μάτι στον Gabriel Knight και ένας ταλαιπωρημένα γοητευτικός μεσήλικας πρωταγωνιστής, ο οποίος φυσιογνωμικά θυμίζει τον Mads Mikkelsen στον εμβληματικό τηλεοπτικό ρόλο του Hannibal Lecter. Είτε εκληφθεί ως κυριολεξία εντός των μυθοπλαστικών συμβάσεων του παιχνιδιού, είτε ως ευφάνταστη αλληγορία για τα κακώς κείμενα του κόσμου μας, η ανατρεπτική λύση του μυστηρίου διαπνέεται από ενδιαφέροντα, εύλογο και εξαιρετικά επίκαιρο πεσιμισμό. Κυκλοφορεί εντελώς δωρεάν μέσω Steam και προτείνεται ανεπιφύλακτα τόσο στους φίλους του είδους, όσο και στους νοσταλγούς των θρυλικών του απαρχών. Το soundtrack (που διατίθεται ξεχωριστά με συμβολικό αντίτιμο) αξίζει επίσης μια θέση στις μουσικές μας βιβλιοθήκες.