Mr. Brooks (2007)

Ένας και δύο και τρεις και τέσσερις σχιζοφρενείς δολοφόνοι

Εξέχον μέλος της κοινωνίας και υποδειγματικός σύζυγος και πατέρας, ο πάμπλουτος επιχειρηματίας Earl Brooks (Kevin Costner) κρύβει ένα ειδεχθές μυστικό. Όταν η "άλλη" του πλευρά κινδυνεύει να ξεσκεπαστεί, συνάπτει ανίερη συμφωνία με τον εξίσου διεστραμμένο εκβιαστή του (Dane Cook), ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει απροσδόκητα οικογενειακά προβλήματα. Την ίδια στιγμή, η δαιμόνια αστυνόμος Tracey Atwood (Demi Moore) που ερευνά την υπόθεση ταλαιπωρείται από τον άπληστο πρώην σύζυγό της (Jason Lewis) αλλά και από έναν δραπέτη κατάδικο (Matt Schulze) με τον οποίο έχει προσωπική βεντέτα. Ικανές να τροφοδοτήσουν πεντέξι διαφορετικές ταινίες, οι βεβιασμένα τεμνόμενες πλοκές (και οι σχεδόν ισάριθμοι σχιζοφρενείς δολοφόνοι) που συνωστίζονται στη δίωρη διάρκεια του Mr. Brooks γεννούν την υποψία ότι ο σεναριογράφος (με τη συμβολή του Raynold Gideon) και σκηνοθέτης του φιλμ Bruce A. Evans (Starman, Kuffs) ξέμεινε στα μισά από έμπνευση και κατέφυγε σε άλλες, ανεκμετάλλευτες ως τότε ιδέες του, χωρίς να σκοτιστεί αν έδεναν λειτουργικά μεταξύ τους. Το εντυπωσιακό ξεκίνημα, με την άκρως δελεαστική νύξη μιας φρέσκιας ματιάς σε πολυφορεμένα τώρα πια θέματα όπως ο διχασμός προσωπικότητας (ανατριχιαστική έκπληξη η παρουσία του William Hurt ως... αιμοβόρου alter ego του Costner) και η χιτσκοκική ανταλλαγή εγκλημάτων, δεν αργεί να εκφυλιστεί σε μια ασυνάρτητη διαδοχή εξόφθαλμα "στημένων" συγκυριών και εντελώς προβλέψιμων "ανατροπών", στον κατήφορο της οποίας δεν βάζουν φρένο ούτε οι γοητευτικές ερμηνείες των Costner (Ο Ξιπόλητος Joe, Χορεύοντας με τους Λύκους) και Hurt (Το Φιλί της Γυναίκας Αράχνης, Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού), ούτε το... ακροβατικό πιστολίδι της Moore (Αόρατος Εραστής, Η Επίλεκτη), ούτε η ατμοσφαιρική φωτογραφία του John Lindley (The Serpent and the Rainbow, Απόλυτος Κίνδυνος), ούτε το μεγαλόπνοο soundtrack του Ramin Djawadi (Η Απόδραση, Game of Thrones). Κρίμα.

Sinking Island (2007)

Κυνηγώντας τον... αδικοχαμένο χρόνο

Συμπαθητικό εκ πρώτης όψεως adventure διά χειρός Benoit Sokal (δημιουργού του κλασικού Amerzone και της πανέμορφης σειράς Syberia) όπου η Agatha Christie συναντά τον Jules Verne και την Jane Jensen, επιφορτίζοντας τον παίκτη με την εξιχνίαση μιας δολοφονίας σε ένα εξωτικό νησί που βουλιάζει σε πραγματικό χρόνο και τη φυγάδευση των κατοίκων του πριν την τελειωτική καταστροφή. Και εδώ ακριβώς έγκειται η ιδιομορφία αλλά και το μεγάλο πρόβλημα του Sinking Island: ενώ ακολουθούμε τον ήρωα στην εξονυχιστική εξερεύνηση τόσο του ίδιου του νησιού όσο και ενός περίτεχνου πυργόσπιτου με αμέτρητoυς ορόφους και δωμάτια, πρέπει υποχρεωτικά να σεβαστούμε τις ώρες ανάπαυσης, φαγητού και ύπνου του και να κάνουμε υπομονή ώσπου να μας δοθεί η δυνατότητα να συνεχίσουμε. Μια όντως ευρηματική νότα ρεαλισμού, που όμως στην πράξη καταντά σκέτος μπελάς. Η ενδιαφέρουσα αστυνομική πλοκή (με μια διακριτική δόση μεταφυσικού μυστηρίου) και τα πλούσια, γεμάτα χρώμα και ζωντάνια γραφικά χαντακώνονται από την έλλειψη φαντασίας και πρωτοτυπίας στους γρίφους, την αδιάκοπη επανάληψη των ίδιων και απαράλλαχτων μεθόδων επίλυσής τους και τη διαρκή αίσθηση ότι ο χρόνος που δήθεν τρέχει και μας πιέζει, δεν περνάει με τίποτα ο άτιμος. Είναι ένα απ' τα ελάχιστα παιχνίδια που δεν έχω τερματίσει και το μοναδικό που άφησα στη μέση επειδή... αγανάκτησα. Για παίκτες με πολύ γερά νεύρα, αλλά δυστυχώς όχι για τους λόγους που υπόσχεται το εξώφυλλο.

Sirens (Demo, 2009)

Πριν το μετά...

Και όμως, πρόκειται για ένα και το αυτό πρόσωπο. Εύλογα αδυνατεί να πιστέψει κανείς πως η εύθραυστη, νεραϊδένια φωνή και οι απόκοσμα αιθέριες μελωδίες είναι της ίδιας τραγουδοποιού που μας "ξεφούρνισε" φέτος το ιλουστρασιόν ευπώλητο Born to Die. Σύμφωνοι - το μακροσκελές, εξ ολοκλήρου ακουστικό demo με τον απόλυτα ταιριαστό τίτλο Sirens και την υπογραφή May Jailer (ένα ακόμα απ' τα καλλιτεχνικά προσωπεία της κατά κόσμον Elizabeth Grant) γίνεται πού και πού λίγο μονότονο και ίσως πέφτει βαρύ στο εθισμένο σε αγχωτικούς ρυθμούς και φευγαλέες εντυπώσεις κοινό των ημερών μας. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί τον ακραίο βαθμό γενικευμένης - εμφανισιακής ΚΑΙ φωνητικής (!) - "μετάλλαξης" που υπέστη προσφάτως η νεαρή δημιουργός προκειμένου να πλησιάσει τους εν λόγω ακροατές (και να ξελασπώσει τη δισκογραφική της εταιρία). Πρόκειται άραγε για ένα ταλαντούχο αλλά αφελές (ή αρρωστημένα φιλόδοξο) θύμα της μουσικής βιομηχανίας που εξαναγκάστηκε να "θάψει" τη φευγάτη ιδιοφυΐα του κάτω από ένα εκτυφλωτικό περίβλημα ψευτιάς, ή για μια έξυπνη επιχειρηματία που διάλεξε την πιο κατάλληλη εποχή (και προφανώς, τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο) για να προβληθεί και να τα οικονομήσει; Ακούγοντας το σχεδόν αριστουργηματικό Sirens (όπως και το άλλο πολύ όμορφο, "ανεπίσημο" δείγμα γραφής της) μετά το σχεδόν αφόρητο Born to Die, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλήξω στο αν τη δουλεύουν ή μας δουλεύει.

The Broken Tower (2011)

Ο (φαύλος) κύκλος των καταραμένων ποιητών

Ασπρόμαυρη "συναισθηματική βιογραφία" του αυτόχειρα ποιητή Hart Crane από τον πολυπράγμονα James Franco (Pineapple Express, Milk) - ο οποίος την προηγούμενη χρονιά (στο κριτικά αμφιλεγόμενο Ουρλιαχτό) είχε ενσαρκώσει άλλο ένα ανήσυχο και βασανισμένο πνεύμα της σύγχρονης αμερικανικής ποίησης, τον Allen Ginsberg - στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα μεγάλου μήκους. Αποτίνοντας διπλό φόρο τιμής σε έναν δημιουργό τον οποίο εμφανέστατα θαυμάζει, ο Franco αναλαμβάνει επίσης τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ μπαίνει συγχρόνως στον κόπο να μετριάσει την υποκειμενική διάθλαση του βλέμματός του μέσω μιας ελαφρώς αναφομοίωτης ντοκιμαντερίστικης αισθητικής. Ωστόσο, αν και σε γενικές γραμμές φροντίζει να μην υποπέσει στο... θανάσιμο αμάρτημα της γραφικότητας, η αναμέτρησή του με τη θυελλώδη μανιοκαταθλιπτική προσωπικότητα του ποιητή αποδεικνύεται μάλλον άνιση. Η αποσπασματική ροή της αφήγησης υποθέτω ότι αντικατοπτρίζει το διαταραγμένο ψυχισμό και την πνευματική σύγχυση του Crane (η οποία εντεινόταν από τον αλκοολισμό και την καταπίεση της αμφισεξουαλικότητάς του και ενίοτε διοχετευόταν και στους στίχους του), αλλά δεν βοηθά και τόσο τον "αδιάβαστο" θεατή να αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται. Ο κινηματογραφικός Σπασμένος Πύργος (από το ομότιτλο τελευταίο ποίημα του Crane, το οποίο δημοσιεύτηκε λίγο πριν την αυτοκτονία του) είναι ένα πιθανώς ελκυστικό ως άσκηση ύφους κλείσιμο του ματιού στους μυημένους, ελάχιστα όμως πρόκειται να διαφωτίσει και ακόμα λιγότερο να κινήσει το ενδιαφέρον σε όποιον δεν γνωρίζει ήδη τη ζωή και το έργο του ποιητή.

Ιαματική Τραχανόσουπα

Round about the cauldron go!

Αν και είναι ακόμα νωρίς για σούπες (με τις κάθε άλλο παρά φθινοπωρινές θερμοκρασίες του φετινού Σεπτέμβρη), η μεταβατική φύση της εποχής ευνοεί τις κάθε είδους αλλεργίες, κρυολογήματα και γρίπες. Τι πιο εκνευριστικό απ' το να σέρνεσαι από δωμάτιο σε δωμάτιο μ' ένα χαρτομάντιλο στο χέρι, βήχοντας ακατάπαυστα και φυσώντας τη μύτη σου, ενώ έξω είναι χαρά Θεού κι ο κόσμος κυκλοφορεί ακόμα με το μαγιό μέσα απ' τα ρούχα του... Δεν πάει και πολύς καιρός που ελλείψει επιστημονικών επιχειρημάτων, είχα κι εγώ τις επιφυλάξεις μου για τις πολυδιαφημισμένες θαυματουργές δυνάμεις της κοτόσουπας σε τέτοιες περιπτώσεις. Ώσπου σήμερα μόλις, μου δόθηκε η ευκαιρία να διαπιστώσω πως η ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη περί κοτόσουπας έχει όντως βάση - τουλάχιστον εμπειρική. Βέβαια, εξαιτίας της δυσανεξίας μου στα λευκώματα, η σούπα που έφτιαξα δεν περιείχε κοτόπουλο ούτε την αυγόκοψα όπως είθισται, αλλά μισό λίτρο φυσικός ζωμός βοδινού (ευγενική προσφορά της μαμάς μου) και μια δυο αυτοσχέδιες πινελιές της τελευταίας στιγμής αναπλήρωσαν επάξια τα θεμελιώδη αυτά συστατικά.

Η Σιωπή των Αμνών (2011)

Τα όμορφα και τα ακριβά

Δέκατη τέταρτη ποιητική συλλογή της συγγραφέα και κριτικού λογοτεχνίας Ελένης Χωρεάνθη, από τις εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος. Στίχος εύγλωττος δίχως μεγαλοστομίες, ανυποχώρητα έντιμος, διορατικός όσο και ενορατικός, οδυνηρά επίκαιρος αλλά ποτέ επικαιρικός, εμπνέεται από τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα των ημερών μας και τα καθρεφτίζει μέσα από το αδυσώπητο πρίσμα του χρόνου και της ιστορίας. Σε οραματικές εικόνες βιβλικής αποκάλυψης, προβάλλει η Ελλάδα με το ένδοξο και μαρτυρικό της παρελθόν και το πληγωμένο παρόν της – προδομένη από τους φωνασκούντες διεκδικητές της μοίρας της και τους "αμνούς" που "ένοχα σιωπούν", αιχμάλωτη ντόπιων και ξένων αρπακτικών μα και του ίδιου του πεπρωμένου της, που επαναλαμβάνεται στους αιώνες. Μια Ελλάδα φλεγόμενη που αδιάκοπα ξαναγεννιέται από τις στάχτες της, σ' ένα ανατριχιαστικό πανηγύρι όπου το φως σμίγει με το σκοτάδι, οι ζωντανοί με τους αγαπημένους νεκρούς, οι ιστορικές μορφές με τους ήρωες του μύθου, οι αρχαίοι θεοί με τους αγίους. Άλλοτε με τρυφερό λυρισμό και άλλοτε με καβαφική, φιλοσοφική και ενίοτε σαρκαστική διάθεση, αποτυπώνονται τα χνάρια μιας επώδυνης προσωπικής πορείας, άρρηκτα δεμένης με "τα πάθια και τους καημούς" του τόπου. Το υποβλητικό εξώφυλλο του ζωγράφου Χρήστου Γαρουφαλή τονίζει τη βαθιά στοχαστική ατμόσφαιρα της ποίησης.

Born to Die (2012)

Το γιαλαντζί glamour μιας (ακόμα) ντίβας διαίτης

To Fin de Siecle ουκ έρχεται μόνον. Φέρνει μαζί του ένα πολύχρωμο τσίρκο από ιδεολογικές και αισθητικές παραδοξότητες, ακρότητες και "ακροβασίες" που απεγνωσμένα πολεμούν να προσελκύσουν έστω την περιέργεια ενός απρόθυμου, μπουχτισμένου κοινού. Σε καιρούς μεταβατικούς και οξύμωρους, όπου ο άρτος χρησιμεύει σχεδόν αποκλειστικά ως μέσο πολιτικών εκβιασμών ενώ τα θεάματα (και τα ακροάματα) αφθονούν, η διεθνής βιομηχανία του "πλαστικού πολιτισμού" καταφεύγει σε παντός είδους δολώματα ώστε να ξαφρίζει το ραγδαία εξατμιζόμενο κομπόδεμα των απανταχού θυμάτων θαμώνων της, προσφέροντάς τους συγχρόνως το άλλοθι μιας δήθεν και εκ του ασφαλούς "αμφισβήτησης του κατεστημένου": η ανηλεής κρεατομηχανή που εν μια νυκτί κατασκευάζει και εξίσου εύκολα αποκαθηλώνει "είδωλα", φροντίζει να καταπνίγει κάθε ουσιαστική αντίδραση στον παρεμβατισμό της επιβάλλοντας ως και το τι οφείλουμε να θεωρούμε "εναλλακτικό".

And Life Be Nothing (2012)

Μουσικό βιντεομοντάζ με διάθεση ρετρό

Ένα οπτικό κολάζ που θυμίζει ελαφρώς Kenneth Anger, φτιαγμένο με υλικό που ανήκει στο Public Domain από το Αρχείο Prelinger. Μουσική: Lost Galaxy (Dead Admiral, από το άλμπουμ Of Spirits & All Flesh, 2010). Συμμετοχή στο Vimeo Festival & Awards 2012, στην κατηγορία Remix.

Ερωτευμένες Γυναίκες (2011)

Πλίνθοι & κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι

Σ' έναν ιδανικό κόσμο, το γεγονός και μόνο ότι μια κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή αντλεί το θέμα της από κάποιο σημαντικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας θα έπρεπε ν' αποτελεί σχεδόν αυτονόητα εγγύηση - ή, τουλάχιστον, έναν απαράκαμπτο παράγοντα - ποιότητας. Ο σεναριογράφος και ο σκηνοθέτης έχουν ήδη στα χέρια τους το θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο θα οικοδομήσουν το δικό τους δημιούργημα: έτοιμους χαρακτήρες, πλοκή, ως και "σκηνοθετικές οδηγίες" ενσωματωμένες στην αφήγηση. Όχι βέβαια πως ο ρόλος τους περιορίζεται στο να ακολουθήσουν τυφλά και άβουλα την πορεία που τους χάραξε ο συγγραφέας - το ζητούμενο (και η παγίδα) είναι να συμβιβάσουν το πνεύμα/γράμμα του κειμένου με το προσωπικό τους ύφος, να βρουν τη χρυσή τομή που τιμά και αναδεικνύει και τα δυο, χωρίς να θυσιάζει κανένα. Ευτυχώς, δεν λείπουν τα λαμπρά παραδείγματα παρόμοιας επιτυχημένης σύζευξης: τα αριστουργήματα του David Lean Μεγάλες Προσδοκίες, Oliver Twist, Doctor Zhivago και Το Πέρασμα στην Ινδία, η "αναρχική" Zazie στο Μετρό του Malle, ο Θάνατος στη Βενετία του Visconti, ο Barry Lyndon του Kubrick.

Summer City (1977)

Εις τον αφρό της θάλασσας

Στην Αυστραλία των αρχών της δεκαετίας του '60, τέσσερις φίλοι - ο Sandy (John Jarrat), o Robbie (Phillip Avalon), ο Scollop (Mel Gibson) και ο Boo (Steve Bisley) - ετοιμάζονται για ένα τελευταίο περιπετειώδες Σαββατοκύριακο λίγο πριν ο Sandy νοικοκυρευτεί και εγκαταλείψει την ξένοιαστη ζωή της παρέας. Διασχίζοντας με το αμάξι τους τη γραφική ύπαιθρο, διασκεδάζουν, μεθούν, κάνουν surfing στα μεγαλόπρεπα κύματα των ακτών, συναντούν διάφορους τύπους και ενίοτε μπαίνουν σε μπελάδες, αλλά χωρίς σοβαρό αντίκτυπο. Ως τη στιγμή που ο κατά συρροήν γυναικάς Boo τα μπλέκει με ένα ανήλικο κορίτσι, την Caroline (Debbie Forman), εξαγριώνοντας τον αυστηρό πατέρα της (James Elliott) που δεν θα διστάσει να φτάσει στα άκρα προκειμένου να "ξεπλύνει την ντροπή"...

Πέρα απ' την παρουσία ενός νεότατου και... οξυζεναρισμένου Mel Gibson (Φονικό Όπλο, Maverick) - όπως και του στενού φίλου (και τότε συμφοιτητή και συγκατοίκου του) Steve Bisley, που σύντομα θα συμπρωταγωνιστούσε με τον Gibson στο θέατρο και στη σειρά ταινιών Mad Max και θα έκανε καριέρα στην τηλεόραση - στον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο, το Summer City δεν έχει τίποτα ριζοσπαστικό να κομίσει στην ιστορία του σινεμά: ούτε το θέμα του είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο, ούτε η διεκπεραίωση διακρίνεται από κάποια αξιοσημείωτη σκηνοθετική παρέμβαση.