Story Girl (2011)

Κέλτικη πανδαισία με baroque "παραδρομές"

Έκτο CD των αδελφών Gothard, τριών πολυτάλαντων νεαρών Αμερικανίδων που (ως τώρα, τουλάχιστον) ασχολούνται αποκλειστικά με τη μουσική, τους χορούς και γενικότερα την πολιτισμική κληρονομιά των Κελτών. Δώδεκα παραδοσιακά αλλά και πρωτότυπα ορχηστρικά - με το νοσταλγικό Willow's Waltz και το ξέφρενα ρυθμικό The Three Coins να αναδεικνύουν τη συνθετική δεινότητα και την ερμηνευτική δεξιοτεχνία της Willow, της Greta και της μόλις δεκαεφτάχρονης Solana - και τραγούδια όπου η έλλειψη χτυπητής ιδιαιτερότητας στη γλυκιά και αέρινη κατά τα άλλα υφή των φωνών τους αναπληρώνεται από τον έξυπνο καταμερισμό και την οργάνωση των φωνητικών. Στην επίσημη σελίδα τους αφήνεται να εννοηθεί πως (σχεδόν) τα πάντα, από τις ενορχηστρώσεις των κομματιών, το γύρισμα των βιντεοκλίπ και την προώθηση του υλικού τους ως τις χορογραφίες και την κατασκευή των κοστουμιών για τις ζωντανές εμφανίσεις τους περνούν απ' τα χέρια των ίδιων των κοριτσιών - και αν είναι όντως έτσι, στα αποδεδειγμένα καλλιτεχνικά τους προσόντα πρέπει να προστεθεί και ένα πρώιμα υπερανεπτυγμένο επιχειρηματικό δαιμόνιο. Η έκπληξη της αφηνιασμένης (και πιθανώς... ανιστόρητης) ostinata baroque πινελιάς στη διασκευή του πασίγνωστου και χιλιοτραγουδισμένου Scarborough Fair προδίδει μια διάθεση ανυπακοής στις μορφολογικές επιταγές του μουσικού είδους που υπηρετούν, η οποία αξίζει να εξερευνηθεί περισσότερο σε μελλοντικές δημιουργικές αναζητήσεις τους.

Τελευταία Κραυγή (2009)

Οι τερατώδεις προνύμφες της εφηβείας

Κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου διηγήματος του John Connolly (και πρώτη αμερικανική ταινία μεγάλου μήκους για το νεαρό Ισπανό Luiso Berdejo, σεναριογράφο των ψευδοντοκιμαντέρ ψυχολογικού τρόμου [Rec] και Καραντίνα και του ιδιότυπου thriller Imago Mortis), με τον Kevin Costner (Silverado, Οι Αδιάφθοροι) στο ρόλο του άρτι διαζευγμένου συγγραφέα John James, ο οποίος μετακομίζει με τα δυο του παιδιά - τη θυμωμένη έφηβη Louisa (Ivana Baquero) και τον ευαίσθητο μικρούλη Sam (Gattlin Griffith) - σ' ένα σπίτι στην ύπαιθρο με... φονικό (φυσικά) παρελθόν. Όταν η συμπεριφορά της Louisa αρχίζει να επηρεάζεται όλο και πιο επικίνδυνα από έναν ινδιάνικο τύμβο που σχετίζεται με παλιούς τοπικούς θρύλους και αρχαίες τελετές γονιμότητας, ο John προσφεύγει στον "εναλλακτικό" επιστήμονα Evan White (Noah Taylor) προκειμένου να διαλευκάνει το μυστήριο και να προστατέψει την οικογένειά του... Παρ' όλο που διαθέτει όλα τα δομικά υλικά μιας ζοφερής παραβολής για την έλευση της ενηλικίωσης (και κατ' επέκταση της σεξουαλικής ωρίμανσης) που μεταβάλλει το χαρακτήρα των παιδιών και τα απομακρύνει συναισθηματικά από τους γονείς τους, το άνισο, αμήχανο σενάριο του πρωτάρη John Travis (The Haunting of Molly Hartley) μένει στις υποσχέσεις, αφήνοντας συνεχώς νύξεις για κάποια εντυπωσιακή εξέλιξη που ουδέποτε υλοποιείται και καταλήγοντας σ' ένα απότομο, μάλλον ακατανόητο (αν και ευφάνταστα κινηματογραφημένο) φινάλε, το οποίο χάνει θεαματικά τη μάχη με τα... από μηχανής κλισέ του είδους. Η συνεπής και συχνά ευρηματική σκηνοθεσία του Berdejo, το "στοιχειωμένο" soundtrack του Javier Navarrete (Ο Λαβύρινθος του Πάνα, Byzantium) και η ονειρική φωτογραφία του Francesco "Checco" Varese (True Blood, Κάτω από το Ίδιο Φεγγάρι) σχεδόν πάνε στράφι, μαζί με τη δωρικά ελκυστική παρουσία του Costner και τις συμπαθέστατες ερμηνείες των μικρών πρωταγωνιστών.

Πανδαιμόνιο (2000)

Το όραμα και η αγωνία της ποιητικής έκφρασης

Ριζοσπαστικά μοντέρνα προσέγγιση της φλογερής φιλίας ανάμεσα σε δυο "ιερά τέρατα" των ευρωπαϊκών γραμμάτων και πρωτεργάτες του ρομαντικού κινήματος, τους Άγγλους ποιητές Samuel Taylor Coleridge και William Wordsworth, η οποία έληξε άδοξα μαζί με τη συνεργασία τους μόλις ο δεύτερος άρχισε να εποφθαλμιά το Βασιλικό Βραβείο Ποίησης. Ο κατά δική του ομολογία ένθερμος θαυμαστής του Coleridge, σκηνοθέτης Julien Temple (Στον Πλανήτη Γη τα Κορίτσια Είναι Εύκολα, Η Γοητεία της Οργής) και ο σεναριογράφος Frank Cottrell Boyce (Το Φιλί της Πεταλούδας, Κωδικός 46) μεροληπτούν αφειδώς υπέρ του, στηλιτεύοντας την ιδιοτελή φιλοδοξία και την ατιμία, τελικά, του Wordsworth απέναντι σ' έναν γνήσια χαρισματικό άνθρωπο που του πρόσφερε χωρίς όρους ή όρια την εκτίμηση, την εμπιστοσύνη και την αγάπη του. Με σεβαστή προϋπηρεσία στα μουσικά ντοκιμαντέρ, ο Temple τολμά να αψηφήσει την ιστορική ακρίβεια για να δώσει στο βιογραφικό αυτό δράμα τη μορφή ενός εκτεταμένου βιντεοκλίπ γυρισμένου με σχεδόν βέβηλα σύγχρονη τεχνοτροπία και αισθητική, μπαίνοντας κυριολεκτικά στο μεγαλοφυώς "λοξό" μυαλό του ήρωά του και απεικονίζοντάς τον σαν έναν επαναστάτη ροκά αιώνες μπροστά απ' την εποχή του, που η οραματική του σχιζοφρένεια και η εξάρτηση από τα παραισθησιογόνα τον περιθωριοποίησαν και τον απομόνωσαν από τον κοινωνικό αλλά και τον οικογενειακό του περίγυρο. Συνταρακτικοί οι Linus Roache (Ο Ιερέας, Τα Φτερά της Αγάπης) και John Hannah (Τέσσερις Γάμοι και Μια Κηδεία, Οι Λέξεις) ως Coleridge και Wordsworth αντίστοιχα, όπως και η Emily Woof (Άντρες Έτοιμοι για Όλα, Velvet Goldmine) στο ρόλο της επίσης ποιήτριας, υπερευαίσθητης και ονειροπαρμένης Dorothy (μικρότερης αδελφής του Wordsworth, του οποίου η ηθοποιός είναι μάλιστα μακρινή συγγενής), πλαισιωμένοι ιδανικά από τη λαγαρή φωτογραφία του John Lynch (Incubus, Comes a Bright Day), το "ξεχαρβαλωμένο" μοντάζ του Niven Howie (Δυο Καπνισμένες Κάνες, Γυρίστε το Γαλαξία με Οτοστόπ) και την υφολογικά ευέλικτη μουσική του Dario Marianelli (V for Vendetta, Εξιλέωση).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αναλυτικότερη παρουσίαση της ταινίας ΕΔΩ.

Η Κλεψύδρα (1973)

Στον αστερισμό της κλεψύδρας

Θαρραλέα (αν όχι παράτολμη) απόπειρα του εικονοκλάστη Πολωνού Wojciech J. Has (Το Χειρόγραφο που Βρέθηκε στη Σαραγόσα, The Codes) να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το σπονδυλωτό μυθιστόρημα Sanatorium under the Sign of the Hourglass (Σανατόριο στον Αστερισμό της Κλεψύδρας, 1937) του αδικοσκοτωμένου στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συμπατριώτη του, πρωτοπόρου ζωγράφου και συγγραφέα Bruno Schulz (ενδιαφέρουσα, αν όχι και εσκεμμένη η αντεστραμμένη συμμετρία των τελευταίων δυο ψηφίων στις χρονολογίες έκδοσης του βιβλίου και κυκλοφορίας του φιλμ). Όταν ο Josef (Jan Nowicki) επισκέπτεται τον ηλικιωμένο πατέρα του, Jakub (Tadeusz Kondrat), που πεθαίνει παρατημένος σε γηροκομείο, "διακτινίζεται" αναπάντεχα σε μια παράλληλη διάσταση ύπαρξης, όπου πρόσωπα, περιστατικά και θραύσματα αναμνήσεων από διάφορα στάδια της ζωής του μπερδεύονται και ενσωματώνονται σε σουρεαλιστικές φαντασιώσεις και αλλόκοτα ενορατικές εικόνες από το μέλλον και την ιστορία. Με φόντο τους ερειπωμένους τοίχους του μουντού, σχεδόν έρημου ιδρύματος, οι λαβύρινθοι των συνειρμών που γεννά η συνείδηση και το υποσυνείδητο καταπίνουν κάθε αίσθηση χρονικού προσανατολισμού και γραμμικής πορείας των γεγονότων. Τα έντονα περιγράμματα και οι άφοβες χρωματικές αντιθέσεις της φωτογραφίας (Witold Sobocinski) σοκάρουν με την επιθετική ομορφιά τους, θυμίζοντας ζωγραφικές συνθέσεις του Arcimboldo ή του Escher. Ποιητικό μοντάζ από τη Janina Niedzwiecka (Scorpio, Virgo and Sagittarius, The Gorgon Case) και σοφά ζυγισμένο, ρωμαλέο soundtrack από τον κινηματογραφικό συνθέτη, μαέστρο και μετέπειτα ιδρυτή της ξακουστής Πολωνικής Ορχήστρας Δωματίου Jerzy Maksymiuk (Pastorale Ηeroica, Who Is That Man?). Ίσως όχι για όλα τα γούστα, αλλά οπωσδήποτε μια απ' τις ταινίες σταθμούς του σύγχρονου σινεμά.

Εξωπραγματικότητα (2006)

Σκοτεινή αλληγορία σε εκθαμβωτικές αποχρώσεις

Ιδεολογικά μεγαλεπήβολο, εξαίσιο εικαστικά remake της παιδικής βουλγαρικής ταινίας του 1981 Υο Ηο Ηο (του πρώτου σκηνοθέτη από τη Βουλγαρία που υπήρξε υποψήφιος για το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών, Zako Heskiya) από τον Ινδό Tarsem Singh (Το Κελί, Καθρέφτη, Καθρεφτάκι μου), βασισμένη στο πρωτότυπο σενάριο του βετεράνου Valeri Petrov (Wenn die Rosen Τanzen, A Shooting Day). Στα μέσα της δεκαετίας του '20, ο νεαρός Αμερικανός κασκαντέρ του βωβού Roy Walker (Lee Pace), στον οποίο η αυτοκτονία έχει γίνει έμμονη ιδέα ύστερα από μια ερωτική απογοήτευση και το ατύχημα που τον άφησε παράλυτο απ' τη μέση και κάτω, γνωρίζεται με τη μικρή Alexandria (Catinca Untaru), κόρη Ρουμάνων προσφύγων, στην κλινική όπου νοσηλεύονται και οι δυο - εκείνη με σπασμένο χέρι - και εκμεταλλεύεται τη μεταξύ τους συμπάθεια προκειμένου να υλοποιήσει το σκοπό του. Αρχίζει λοιπόν να της αφηγείται μια σειρά από ιστορίες δικής του επινόησης, ζητώντας της να του προμηθεύει κρυφά μορφίνη από το φαρμακείο της κλινικής ως αντάλλαγμα για τη συνέχειά τους. Καθώς περνούν οι μέρες και χάρη στη φαντασία του κοριτσιού, το παραμύθι παρεμβαίνει βαθμιαία στην πραγματικότητα και συγχέεται μ' αυτήν, ώσπου η Alexandria υποψιάζεται τι ακριβώς πάει να κάνει ο Roy. Θα καταφέρει να τον αποτρέψει χρησιμοποιώντας το ίδιο του το τέχνασμα; Με θέμα ελεύθερα εμπνευσμένο από το διήγημα του J. D. Salinger Ο Άνθρωπος που Γελά (The Laughing Man, 1949), το οποίο με τη σειρά του κλείνει το μάτι στο ομότιτλο εμβληματικό μυθιστόρημα του Victor Hugo, οι Χίλιες και Μια Νύχτες διασταυρώνονται με την ακατάσχετη οπτική ποίηση του Wojciech J. Has (Το Χειρόγραφο που Βρέθηκε στη Σαραγόσα, Η Κλεψύδρα) σ' ένα κινηματογραφικό χάρμα οφθαλμών με βαθύ συναισθηματικό και υπαρξιακό υπόστρωμα που συγκλονίζει. Οι αψεγάδιαστες ερμηνείες της τότε εννιάχρονης, πρωτοεμφανιζόμενης Untaru - η οποία αντικαθιστά επάξια τον εκπληκτικό Viktor Chouchkov (Leonid) του Yo Ho Ho - και του "χαμαιλέοντα" Pace (Soldier's Girl, Pushing Daisies) πείθουν και συνεπαίρνουν, ενώ εκτός απ' τα υπέροχα σουρεαλιστικά κοστούμια της πρόσφατα αδικοχαμένης Eiko Ishioka (Mishima, Δράκουλας), τα ονειρικά σκηνικά (Riccardo Pugliese & Cynthia Sleiter) και την αριστουργηματική φωτογραφία του Colin Watkinson (Entourage, Monday Mornings), ειδική μνεία αξίζει και η επική μουσική επένδυση του Krishna Levy (Εlodie Bradford, Whatever Lola Wants).

Pieta (2012)

Το αμάρτημα της μητρός του

Βίαιο παραβολικό μελό του σπουδαγμένου εις Παρισίους Νοτιοκορεάτη σεναριογράφου και σκηνοθέτη Kim Ki-Duk (Bad Guy, Samaritan Girl), βραβευμένο με το Χρυσό Λιοντάρι στο 69o Φεστιβάλ Βενετίας. Η μοναχική ζωή ενός ακοινώνητου και σαδιστή τοκογλύφου (Lee Jeong-Jin) που δεν διστάζει να επιστρατεύσει ακραίες μεθόδους ώστε να εισπράξει τα δανεικά του, παίρνει εντελώς απροσδόκητη τροπή όταν επανεμφανίζεται η μητέρα του (Jo Min-Su) - ή μάλλον, μια γυναίκα που του συστήνεται ως μητέρα του - η οποία τον είχε εγκαταλείψει όταν ήταν μωρό. Η εξαρχής διφορούμενη έλξη ανάμεσά τους θα οδηγήσει σε μια σεξουαλικά φορτισμένη, διαστροφική και μοιραία σχέση αλληλεξάρτησης, φέρνοντας στην επιφάνεια το ακόμα πιο αποκρουστικό τέρας που ο καθένας τους κρύβει μέσα του... Ποιητικά γκροτέσκα μικρογραφία των σύγχρονων κοινωνιών που όχι μόνο ανέχονται, αλλά και επιβραβεύουν με τον τρόπο τους την απληστία και τον κάθε βαθμό απανθρωπιάς στο όνομα του ατομικού συμφέροντος και του υλικού κέρδους, η δυσλειτουργική διμελής "οικογένεια" της Pieta αυτοκαταστρέφεται εμμονοληπτικά και αμετάκλητα, ενώ συγχρόνως καταστρέφει μεθοδικά τους πάντες και τα πάντα γύρω της. Υπάρχει άραγε ανάσταση για το "σταυρωμένο" ληστή; Είναι η εκδίκηση το πλέον ενδεδειγμένο μέσο για την αποκατάσταση μιας αδικίας; Μπορεί να ελπίζει σε κάποια μορφή λύτρωσης (ή έστω κάθαρσης) όποιος βρίσκεται ήδη στην κόλαση; Μια ταινία βουτηγμένη στο πένθος για την ανθρώπινη κατάσταση, με τη θεοσκότεινη φωτογραφία (Jo Young-Jik) και το μελαγχολικό soundtrack (In-Young Park) να εντείνουν τη δυσοίωνη ατμόσφαιρα που "κάθεται στο στομάχι" του θεατή, ταρακουνώντας τον αλύπητα απ' το λήθαργο της ρουτίνας του. Αισθητικά αρμόζουσα (αν και ελαφρώς παραπλανητική από άποψη σημειολογίας - θα καταλάβετε γιατί όταν δείτε το έργο) η υπέροχη, αναγεννησιακής έμπνευσης αφίσα.

De la Musique avant Toute Chose

Περί "Νέου Κύματος", "Chanson" & κεκτημένων αντιλήψεων

Πριν πολλά χρόνια, είχα ηχογραφήσει σε στούντιο κάποιους δικούς μου μελοποιημένους στίχους (οι οποίοι αργότερα συμπεριλήφθηκαν στις ποιητικές μου συλλογές Η Εξορία των Αρχαγγέλων, 2005 και Μαύρος Καθρέφτης, 2015), δυο ποιήματα της μητέρας μου Ελένης Χωρεάνθη (από την ποιητική της συλλογή για παιδιά Τραγούδια της Γης & του Ουρανού, 1999), ένα του François Villon κι ένα του Oscar Wilde (που είχαν περάσει στο Public Domain, δηλαδή τα πνευματικά τους δικαιώματα είχαν λήξει) και μια δυο διασκευές γνωστών τραγουδιών από τον κινηματογράφο. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στα ιστορικά στούντιο PolySound και Best Of, που δυστυχώς έχουν πια κλείσει, με ηχολήπτες τον Δημήτρη Παπαθεοδώρου και τον Νίκο Γεωργίου αντίστοιχα.

Parola di Giobbe (1991)

Ο μαστροχαλαστής Παντοκράτωρ Jr. και το "χόρτο" του Κάιν

Ελεύθερη (λίαν επιεικώς) απόδοση και "ερμηνεία" της Βίβλου από τον Ιταλό χιουμορίστα συγγραφέα και ηθοποιό Giobbe Covatta, ο οποίος "περιλαβαίνει" με τη σειρά την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και τις... κάνει με τα κρεμμυδάκια, δίνοντας τη δική του αφοπλιστικά βλάσφημη εκδοχή της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου και της χριστιανικής διδασκαλίας. Πανέξυπνα αθυρόστομη δίχως ποτέ να γίνεται εξυπνακίστικη ή χυδαία, η Βίβλος για Αθεόφοβους (εύστοχος τίτλος της ελληνικής έκδοσης που κυκλοφόρησε το 1998) διυλίζει με χειμαρρώδη αριστοφανική γλαφυρότητα, σουρεαλιστική φαντασία και ξεκαρδιστικούς αναχρονισμούς κάθε πιθανή ή απίθανη απορία την οποία αφήνουν τα κενά της "επίσημης" θρησκευτικής μυθολογίας. Η ευρηματικότητα του Covatta (ο οποίος με την ίδια "κανιβαλιστική" διάθεση δεν παραλείπει να αυτοσαρκαστεί, αποκαλώντας τον εαυτό του... σύμβολο του σεξ) είναι πραγματικά αστείρευτη, κινούμενη μέσα σ' ένα καλειδοσκόπιο συνδηλώσεων που αιφνιδιάζει με το εύρος και το ακομπλεξάριστο θράσος του. Κι αυτό ακριβώς το ξάφνιασμα είναι που προξενεί το γέλιο - το ευφυώς αυθαίρετο, σπαρταριστά "αναρχικό" πάντρεμα (αιτιολογικού) μύθου και ιστορίας, τόπων και εποχών, μεταφυσικού στοιχείου και οικείων αναφορών της καθημερινής πραγματικότητας. Πίσω απ' την απροκάλυπτα αμείλικτη σάτιρα, ωστόσο, κρύβεται μια όχι ευκαταφρόνητη εποπτεία του αντικειμένου και η τρυφερή αντιμετώπιση του αναγνώστη σαν ένα μεγάλο παιδί που ζητά να του αφηγηθούν ένα παραμύθι με ενήλικη σημειολογία και λεξιλόγιο. Ένα απολαυστικό, πάντα επίκαιρο ανάγνωσμα για ανοιχτά μάτια και ακόμα πιο ανοιχτά μυαλά.

Μια Vamp σε Κουτί, ένας Νεκρός Ναύαρχος & οι Πολλαπλές τους (μου) Ενσαρκώσεις

I. VAMP IN A BOX (1999-2009)

Η πρώτη μου διαδικτυακή μουσική "περσόνα", με την αρχική ονομασία "Sibyl Vane" (από την τραγική ηρωίδα του Oscar Wilde στο Πορτρέτο του Dorian Gray). Το ψευδώνυμο το εμπνεύστηκα μαθαίνοντας τυχαία ότι η λέξη vamp, εκτός από "μοιραία γυναίκα" (που είναι η ευρύτερα γνωστή έννοιά της), σημαίνει επίσης "μπάλωμα" αλλά και "δόλωμα". Με την έννοια του "μπαλώματος" (ή/και "δολώματος") την υιοθέτησα κι εγώ. Με το ψευδώνυμο αυτό υπέγραφα τα demo(n)s των πρώτων μου τραγουδιών - δικών μου, κυρίως, μελοποιημένων ποιημάτων που αργότερα συμπεριλήφθηκαν στις ποιητικές μου συλλογές Η Εξορία των Αρχαγγέλων (Ιωλκός 2005) και Μαύρος Καθρέφτης (Οι Εκδόσεις των Φίλων 2015), απλώς με τη φωνή μου και μια ακουστική κιθάρα - τα οποία θα μπορούσαν να "μεταμορφωθούν" κυριολεκτικά σε οτιδήποτε με την ανάλογη ενορχήστρωση. Η πρώτη μορφή ορισμένων ήταν, μάλιστα, αγγλόφωνη, ενώ δύο συμμετείχαν στο προτελευταίο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (2007). Οι ηχογραφήσεις των κομματιών αυτών έγιναν στα ιστορικά στούντιο PolySound (1999-2000) και Best Of (2007-2009), με ηχολήπτες, αντίστοιχα, τον Δημήτρη Παπαθεοδώρου και τον Νίκο Γεωργίου. Δυστυχώς, και τα δυο έχουν πια κλείσει. Το 2009, η "Vamp" μπήκε οριστικά στο κουτί της. Ωστόσο, τα περισσότερα κομμάτια που είχα ανεβάσει στο Internet με το ψευδώνυμο αυτό, μαζί με διάφορες συνεργασίες μου, είναι διαθέσιμα εδώ:

• Vamp in a Box @ ReverbNation
• Vamp in a Box @ Archive.org
• Mar Lox @ YouTube (με επίσης δικά μου πρωτότυπα video clips)
• Space Bloom @ YouTube (με επίσης δικά μου πρωτότυπα video clips)

Αστρανάμματα (1996)

Όλα με τη γλώσσα της χαράς

Ίσως ένα απ' τα ωραιότερα δείγματα εγχώριας δισκογραφίας των τελευταίων είκοσι χρόνων, τα Αστρανάμματα του Παντελή Θαλασσινού και του πρόσφατα χαμένου Ηλία Κατσούλη μας κάνουν δώρο μια ονειρική σαρανταπεντάλεπτη φυγή από τη μουντή πεζότητα της κάθε μέρας, με παστέλ ηχοχρώματα και εικόνες που νοσταλγούν αλλοτινούς καιρούς και τόπους δίχως να πέφτουν στην παγίδα του "μουσειακού" ρετρό. Λιτές και ευκολομνημόνευτες, με τη "σοφή αφέλεια" των παραδοσιακών σκοπών και την πρωτόγονη αγνότητα των αυτοσχέδιων νανουρισμάτων, οι μελωδίες αναδεικνύουν και συγχρόνως υπογραμμίζονται από το ευαίσθητο δέσιμο της φωνής και των αραχνοΰφαντων ενορχηστρώσεων του Θαλασσινού με τον ανεπιτήδευτα ποιητικό στίχο του Κατσούλη. Κεντήματα αέρινης ομορφιάς, τα έντεκα έμμετρα αφηγήματα της συλλογής (με στιχουργικές συνεισφορές της Λίτσας Μπεσκάκη, του Λευτέρη Σταυρινουδάκη, του ποιητή Φώτη Αγγουλέ και του ίδιου του Θαλασσινού) συμφιλιώνουν τις πληγές του ξεριζωμού και της απώλειας με την πανηγυρική φωτοχυσία της ζωής, αμβλύνοντας και εν τέλει καταργώντας τα όριά τους μέσα στους άχρονους κύκλους του σύμπαντος και τις ατέρμονες αντανακλάσεις της μνήμης. Σπαρακτική, ανεξίτηλη κατάθεση ψυχής Τα Σμυρνέικα Τραγούδια και το σχεδόν καρυωτακικό (ανέκδοτο, αν δεν κάνω λάθος) μελοποιημένο ποίημα του Αγγουλέ, Όλα με τη Γλώσσα της Χαράς. Ένα "(α)χειροποίητο" άλμπουμ πλημμυρισμένο μάγια και όνειρα, που δεν έχει ανάγκη από τεχνολογικά φτιασίδια και παραγεμίσματα για να μας αγγίξει, να μας κεντρίσει γλυκά την καρδιά και να μείνει μαζί μας για πάντα.