The Broken Tower (2011)

Ο (φαύλος) κύκλος των καταραμένων ποιητών

Ασπρόμαυρη "συναισθηματική βιογραφία" του αυτόχειρα ποιητή Hart Crane από τον πολυπράγμονα James Franco (Pineapple Express, Milk) - ο οποίος την προηγούμενη χρονιά (στο κριτικά αμφιλεγόμενο Ουρλιαχτό) είχε ενσαρκώσει άλλο ένα ανήσυχο και βασανισμένο πνεύμα της σύγχρονης αμερικανικής ποίησης, τον Allen Ginsberg - στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα μεγάλου μήκους. Αποτίνοντας διπλό φόρο τιμής σε έναν δημιουργό τον οποίο εμφανέστατα θαυμάζει, ο Franco αναλαμβάνει επίσης τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ μπαίνει συγχρόνως στον κόπο να μετριάσει την υποκειμενική διάθλαση του βλέμματός του μέσω μιας ελαφρώς αναφομοίωτης ντοκιμαντερίστικης αισθητικής. Ωστόσο, αν και σε γενικές γραμμές φροντίζει να μην υποπέσει στο... θανάσιμο αμάρτημα της γραφικότητας, η αναμέτρησή του με τη θυελλώδη μανιοκαταθλιπτική προσωπικότητα του ποιητή αποδεικνύεται μάλλον άνιση. Η αποσπασματική ροή της αφήγησης υποθέτω ότι αντικατοπτρίζει το διαταραγμένο ψυχισμό και την πνευματική σύγχυση του Crane (η οποία εντεινόταν από τον αλκοολισμό και την καταπίεση της αμφισεξουαλικότητάς του και ενίοτε διοχετευόταν και στους στίχους του), αλλά δεν βοηθά και τόσο τον "αδιάβαστο" θεατή να αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται. Ο κινηματογραφικός Σπασμένος Πύργος (από το ομότιτλο τελευταίο ποίημα του Crane, το οποίο δημοσιεύτηκε λίγο πριν την αυτοκτονία του) είναι ένα πιθανώς ελκυστικό ως άσκηση ύφους κλείσιμο του ματιού στους μυημένους, ελάχιστα όμως πρόκειται να διαφωτίσει και ακόμα λιγότερο να κινήσει το ενδιαφέρον σε όποιον δεν γνωρίζει ήδη τη ζωή και το έργο του ποιητή.

Ιαματική Τραχανόσουπα

Round about the cauldron go!

Αν και είναι ακόμα νωρίς για σούπες (με τις κάθε άλλο παρά φθινοπωρινές θερμοκρασίες του φετινού Σεπτέμβρη), η μεταβατική φύση της εποχής ευνοεί τις κάθε είδους αλλεργίες, κρυολογήματα και γρίπες. Τι πιο εκνευριστικό απ' το να σέρνεσαι από δωμάτιο σε δωμάτιο μ' ένα χαρτομάντιλο στο χέρι, βήχοντας ακατάπαυστα και φυσώντας τη μύτη σου, ενώ έξω είναι χαρά Θεού κι ο κόσμος κυκλοφορεί ακόμα με το μαγιό μέσα απ' τα ρούχα του... Δεν πάει και πολύς καιρός που ελλείψει επιστημονικών επιχειρημάτων, είχα κι εγώ τις επιφυλάξεις μου για τις πολυδιαφημισμένες θαυματουργές δυνάμεις της κοτόσουπας σε τέτοιες περιπτώσεις. Ώσπου σήμερα μόλις, μου δόθηκε η ευκαιρία να διαπιστώσω πως η ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη περί κοτόσουπας έχει όντως βάση - τουλάχιστον εμπειρική. Βέβαια, εξαιτίας της δυσανεξίας μου στα λευκώματα, η σούπα που έφτιαξα δεν περιείχε κοτόπουλο ούτε την αυγόκοψα όπως είθισται, αλλά μισό λίτρο φυσικός ζωμός βοδινού (ευγενική προσφορά της μαμάς μου) και μια δυο αυτοσχέδιες πινελιές της τελευταίας στιγμής αναπλήρωσαν επάξια τα θεμελιώδη αυτά συστατικά.

Η Σιωπή των Αμνών (2011)

Τα όμορφα και τα ακριβά

Δέκατη τέταρτη ποιητική συλλογή της συγγραφέα και κριτικού λογοτεχνίας Ελένης Χωρεάνθη, από τις εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος. Στίχος εύγλωττος δίχως μεγαλοστομίες, ανυποχώρητα έντιμος, διορατικός όσο και ενορατικός, οδυνηρά επίκαιρος αλλά ποτέ επικαιρικός, εμπνέεται από τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα των ημερών μας και τα καθρεφτίζει μέσα από το αδυσώπητο πρίσμα του χρόνου και της ιστορίας. Σε οραματικές εικόνες βιβλικής αποκάλυψης, προβάλλει η Ελλάδα με το ένδοξο και μαρτυρικό της παρελθόν και το πληγωμένο παρόν της – προδομένη από τους φωνασκούντες διεκδικητές της μοίρας της και τους "αμνούς" που "ένοχα σιωπούν", αιχμάλωτη ντόπιων και ξένων αρπακτικών μα και του ίδιου του πεπρωμένου της, που επαναλαμβάνεται στους αιώνες. Μια Ελλάδα φλεγόμενη που αδιάκοπα ξαναγεννιέται από τις στάχτες της, σ' ένα ανατριχιαστικό πανηγύρι όπου το φως σμίγει με το σκοτάδι, οι ζωντανοί με τους αγαπημένους νεκρούς, οι ιστορικές μορφές με τους ήρωες του μύθου, οι αρχαίοι θεοί με τους αγίους. Άλλοτε με τρυφερό λυρισμό και άλλοτε με καβαφική, φιλοσοφική και ενίοτε σαρκαστική διάθεση, αποτυπώνονται τα χνάρια μιας επώδυνης προσωπικής πορείας, άρρηκτα δεμένης με "τα πάθια και τους καημούς" του τόπου. Το υποβλητικό εξώφυλλο του ζωγράφου Χρήστου Γαρουφαλή τονίζει τη βαθιά στοχαστική ατμόσφαιρα της ποίησης.

Born to Die (2012)

Το γιαλαντζί glamour μιας (ακόμα) ντίβας διαίτης

To Fin de Siecle ουκ έρχεται μόνον. Φέρνει μαζί του ένα πολύχρωμο τσίρκο από ιδεολογικές και αισθητικές παραδοξότητες, ακρότητες και "ακροβασίες" που απεγνωσμένα πολεμούν να προσελκύσουν έστω την περιέργεια ενός απρόθυμου, μπουχτισμένου κοινού. Σε καιρούς μεταβατικούς και οξύμωρους, όπου ο άρτος χρησιμεύει σχεδόν αποκλειστικά ως μέσο πολιτικών εκβιασμών ενώ τα θεάματα (και τα ακροάματα) αφθονούν, η διεθνής βιομηχανία του "πλαστικού πολιτισμού" καταφεύγει σε παντός είδους δολώματα ώστε να ξαφρίζει το ραγδαία εξατμιζόμενο κομπόδεμα των απανταχού θυμάτων θαμώνων της, προσφέροντάς τους συγχρόνως το άλλοθι μιας δήθεν και εκ του ασφαλούς "αμφισβήτησης του κατεστημένου": η ανηλεής κρεατομηχανή που εν μια νυκτί κατασκευάζει και εξίσου εύκολα αποκαθηλώνει "είδωλα", φροντίζει να καταπνίγει κάθε ουσιαστική αντίδραση στον παρεμβατισμό της επιβάλλοντας ως και το τι οφείλουμε να θεωρούμε "εναλλακτικό".

And Life Be Nothing (2012)

Μουσικό βιντεομοντάζ με διάθεση ρετρό

Ένα οπτικό κολάζ που θυμίζει ελαφρώς Kenneth Anger, φτιαγμένο με υλικό που ανήκει στο Public Domain από το Αρχείο Prelinger. Μουσική: Lost Galaxy (Dead Admiral, από το άλμπουμ Of Spirits & All Flesh, 2010). Συμμετοχή στο Vimeo Festival & Awards 2012, στην κατηγορία Remix.

Ερωτευμένες Γυναίκες (2011)

Πλίνθοι & κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι

Σ' έναν ιδανικό κόσμο, το γεγονός και μόνο ότι μια κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή αντλεί το θέμα της από κάποιο σημαντικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας θα έπρεπε ν' αποτελεί σχεδόν αυτονόητα εγγύηση - ή, τουλάχιστον, έναν απαράκαμπτο παράγοντα - ποιότητας. Ο σεναριογράφος και ο σκηνοθέτης έχουν ήδη στα χέρια τους το θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο θα οικοδομήσουν το δικό τους δημιούργημα: έτοιμους χαρακτήρες, πλοκή, ως και "σκηνοθετικές οδηγίες" ενσωματωμένες στην αφήγηση. Όχι βέβαια πως ο ρόλος τους περιορίζεται στο να ακολουθήσουν τυφλά και άβουλα την πορεία που τους χάραξε ο συγγραφέας - το ζητούμενο (και η παγίδα) είναι να συμβιβάσουν το πνεύμα/γράμμα του κειμένου με το προσωπικό τους ύφος, να βρουν τη χρυσή τομή που τιμά και αναδεικνύει και τα δυο, χωρίς να θυσιάζει κανένα. Ευτυχώς, δεν λείπουν τα λαμπρά παραδείγματα παρόμοιας επιτυχημένης σύζευξης: τα αριστουργήματα του David Lean Μεγάλες Προσδοκίες, Oliver Twist, Doctor Zhivago και Το Πέρασμα στην Ινδία, η "αναρχική" Zazie στο Μετρό του Malle, ο Θάνατος στη Βενετία του Visconti, ο Barry Lyndon του Kubrick.

Summer City (1977)

Εις τον αφρό της θάλασσας

Στην Αυστραλία των αρχών της δεκαετίας του '60, τέσσερις φίλοι - ο Sandy (John Jarrat), o Robbie (Phillip Avalon), ο Scollop (Mel Gibson) και ο Boo (Steve Bisley) - ετοιμάζονται για ένα τελευταίο περιπετειώδες Σαββατοκύριακο λίγο πριν ο Sandy νοικοκυρευτεί και εγκαταλείψει την ξένοιαστη ζωή της παρέας. Διασχίζοντας με το αμάξι τους τη γραφική ύπαιθρο, διασκεδάζουν, μεθούν, κάνουν surfing στα μεγαλόπρεπα κύματα των ακτών, συναντούν διάφορους τύπους και ενίοτε μπαίνουν σε μπελάδες, αλλά χωρίς σοβαρό αντίκτυπο. Ως τη στιγμή που ο κατά συρροήν γυναικάς Boo τα μπλέκει με ένα ανήλικο κορίτσι, την Caroline (Debbie Forman), εξαγριώνοντας τον αυστηρό πατέρα της (James Elliott) που δεν θα διστάσει να φτάσει στα άκρα προκειμένου να "ξεπλύνει την ντροπή"...

Πέρα απ' την παρουσία ενός νεότατου και... οξυζεναρισμένου Mel Gibson (Φονικό Όπλο, Maverick) - όπως και του στενού φίλου (και τότε συμφοιτητή και συγκατοίκου του) Steve Bisley, που σύντομα θα συμπρωταγωνιστούσε με τον Gibson στο θέατρο και στη σειρά ταινιών Mad Max και θα έκανε καριέρα στην τηλεόραση - στον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο, το Summer City δεν έχει τίποτα ριζοσπαστικό να κομίσει στην ιστορία του σινεμά: ούτε το θέμα του είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο, ούτε η διεκπεραίωση διακρίνεται από κάποια αξιοσημείωτη σκηνοθετική παρέμβαση.

Όταν Σπάσαμε τις Αλυσίδες (1958)

Σύγκρουση & ευαισθησία σε ασπρόμαυρο φόντο

Δυο κατάδικοι, ο οργισμένος μαύρος Noah Cullen (Sidney Poitier) και ο λευκός ρατσιστής John "Joker" Jackson (Tony Curtis), το σκάνε από μια ντεραπαρισμένη κλούβα ενώ είναι δεμένοι μεταξύ τους με ένα ζευγάρι χειροπέδες: "Ο δεσμοφύλακας είχε αίσθηση του χιούμορ", όπως αποφαίνεται ο σερίφης Max Muller (Theodore Bikel), που αναλαμβάνει να τους κυνηγήσει. Στη διάρκεια της ξέφρενης φυγής τους μέσα από δάση, βαλτοτόπια, ποτάμια κι άγρια βουνά, με το απόσπασμα της αστυνομίας να έχει αμοληθεί ξοπίσω τους, οι δυο δραπέτες ανακαλύπτουν ότι οι διαφορές τους δεν είναι τόσο αβυσσαλέες όσο είχαν μάθει να πιστεύουν και πως δεν τους ενώνει μόνο η αλυσίδα...

Ρόλος έκπληξη για τον Tony Curtis (Μερικοί το Προτιμούν Καυτό, Σπάρτακος), αλλά και για τον Sidney Poitier (Στον Κύριό Μας με Αγάπη, Μάντεψε Ποιος θα 'ρθει το Βράδυ) - δυο φινετσάτους ζεν πρεμιέ στο απόγειο της ομορφιάς τους, που όσο κι αν πασχίζουν να "τσαλακώσουν" την εικόνα τους, μετά βίας πείθουν ως αποβράσματα της κοινωνίας. Αυτό βέβαια έχει την εξήγησή του, διότι στην εποχή που γυρίστηκε το έργο, θα ήταν δύσκολο να μεταδοθεί οποιοδήποτε αντιρατσιστικό μήνυμα μέσω ενός έγχρωμου ηθοποιού που θα έμοιαζε πραγματικά με εγκληματία.

Brideshead Revisited (2008)

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του πολιτικά ορθού

Σ' ένα κολέγιο της Οξφόρδης, λίγο πριν το ξέσπασμα του A' Παγκοσμίου Πολέμου, ο νεαρός επίδοξος ζωγράφος Charles Ryder (Matthew Goode) γίνεται φίλος με τον ωραίο, ιδιόρρυθμο συμφοιτητή του Sebastian Flyte (Ben Whishaw), ο οποίος τον μυεί στον εκκεντρικό τρόπο ζωής του και τον φέρνει σε επαφή με την αριστοκρατική αλλά προβληματική οικογένειά του. O Sebastian ερωτεύεται παράφορα τον Charles, όμως τα συναισθήματά του μένουν χωρίς ανταπόκριση. Η γνωριμία και το ειδύλλιο του Charles με την αδελφή του Sebastian, Julia (Hayley Atwell) θα δώσει τη χαριστική βολή στη φιλία τους και θα οδηγήσει τον Sebastian στην αυτοκαταστροφή...

Θυμίζει κάτι; Και ναι και όχι. Όσοι έχουν υπόψη τους το πρωτότυπο κείμενο της Επιστροφής στο Brideshead, ή στη δεκαετία του '80 στήνονταν κάθε βδομάδα μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσουν την πιστή στο βιβλίο σειρά της Granada Television (με τους υπέροχους Jeremy Irons και Anthony Andrews, ένα από τα ομορφότερα πρωταγωνιστικά ντουέτα που πέρασαν ποτέ απ' την οθόνη), θα παραξενευτούν με τη... μετάλλαξη που έχουν υποστεί τα μυθιστορηματικά γεγονότα στη σύγχρονη κινηματογραφική τους έκδοση.

Βότκα με Ρόδι

(Μ)εθ(υ)ιστικό cocktail γεύσης και χρώματος

Τη βότκα με χυμό ροδιού την αγάπησα παράφορα με την πρώτη ματιά: με συγκλόνισε το εξαίσιο, ημιδιάφανο ρουμπινί χρώμα της, σε συνδυασμό με την ουσιαστική όσο και ανάλαφρη υφή της. Απ' την πρώτη στιγμή που την αντίκρυσα, ήξερα πως έπρεπε να τη φτιάξω κι εγώ με τα χεράκια μου - κυκλοφορεί βεβαίως έτοιμη στο εμπόριο, αλλά τα βιομηχανοποιημένα ποτά με προσμείξεις άλλων συστατικών (ιδίως φρούτων και ακόμα χειρότερα, κόκκινων φρούτων) περιέχουν τόσα συντηρητικά και τεχνητές χρωστικές ή/και αρώματα, ώστε έχουν σχεδόν πάντα την τάση να μου αφήνουν μια επίγευση φαρμάκου. Ίσως γι' αυτό ευθύνεται η δική μου υπερανεπτυγμένη γεύση και όσφρηση (οι περισσότεροι αλλεργικοί αναπτύσσουμε άθελά μας ένα είδος "υπεραίσθησης" απέναντι σε ό,τι ερέθισμα σχετίζεται με τις αλλεργίες μας), αλλά σπάνια μου έτυχε να δοκιμάσω αλκοολούχο ποτό με εκχύλισμα φρούτων που να μη μου αφήσει έστω και ένα ίχνος της δυσάρεστης αυτής επίγευσης.