Musée des Beaux Arts (1939)

W. H. Auden

Δεκέμβριος του 1938

Στην οδύνη δεν λάθεψαν ποτέ
Οι Παλιοί Δάσκαλοι: πόσο βαθιά κατανοούσαν
Τη θέση της στα ανθρώπινα - τον ερχομό της
Την ώρα που κάποιος άλλος τρώει, ανοίγει το παράθυρο ή περνά βαριεστημένα απέξω,

Markus Ritter - Ghosts of the Past (2023)

Το έπος των Schattenjaegers συνεχίζεται

Ύστερα απ' το πολλά υποσχόμενο demo/πρόλογο The Lost Family, η ιστορία του Markus Ritter συνεχίζεται τώρα στο κυρίως παιχνίδι, Ghosts of the Past - αποτίνοντας φόρο τιμής όσο και αγάπης προς το εμβληματικό σύμπαν του Gabriel Knight, σύλληψη και έργο της Jane Jensen. Υπέροχα σχεδιασμένα, με σχεδόν άψογη διεκπεραίωση παρά τους οικονομικούς και υλικοτεχνικούς περιορισμούς, τα παιχνίδια της σειράς Markus Ritter έχουν ως πρωταγωνιστές τον ομώνυμο χαρακτήρα και την αποξενωμένη εξαδέλφη του, Roberta - επίσης τιμητική αναφορά στην πρωτοπόρο σχεδιάστρια παιχνιδιών FMV (Full-Motion Video) και μια απ' τις πρώτες δημιουργικές συνεργάτιδες της Jensen, Roberta Williams.

Αντίστροφο Ημερολόγιο Γρίφων 2024: Rebus Edition

25 μέρες - 25 αινίγματα

Άλλα δυο χρόνια μετά το δεύτερο Αντίστροφο Ημερολόγιο Γρίφων (Advent Calendar, "που λέτε κι εσείς εκεί") το οποίο είχα φτιάξει για τα Χριστούγεννα του 2022, παρουσιάζω ένα καινούργιο παιχνίδι γρίφων με 25 αινίγματα, ένα για κάθε μέρα του Δεκέμβρη ως τα Χριστούγεννα.

Όψη του Ρόδου (1962)

René Char

Όσο κι αν σε μακρόχρονη απουσία το παράθυρο της κάμαρας μείνει ανοιχτό, η ευωδιά του ρόδου ακόμα θα θυμίζει την κάποτε παρούσα αναπνοή. Γι' άλλη μια φορά βρισκόμαστε δίχως πρότερη εμπειρία, νεοφερμένοι, περιδεείς. Το ρόδο! Ανεμπόδιστος από σιδεριές, ο λαβύρινθος των ατραπών του θα εξανέμιζε ως και την αποκοτιά του θανάτου. Η επιθυμία ξαναγεννιέται, αψηφώντας την εξαϋλωμένη μας όψη.

Σεληνόφως (1913)

Guillaume Apollinaire

ΣΕΛΗΝΟΦΩΣ

Μελίρρυτη σελήνη στα χείλη των φρενοκρουσμένων
Τα περιβόλια κι οι πολίχνες είναι απόψε λαίμαργα
Τ' άστρα ολόιδια με μελίσσι
Από το αγλαό μέλι που σταλάζει απ' τις κληματαριές
Και να που ολόγλυκη τούς πέφτει από τον ουρανό
Κάθε φεγγαραχτίδα όμοια με στάλα του μελιού
Κι εγώ από την κρυψώνα μου σκαρώνω τη μελένια αυτήν παραβολή
Μα τρέμω το κεντρί το πύρινο απ' τη μέλισσα της Άρκτου
Που απόθεσε στα χέρια μου τις πλανερές αυτές αχτίδες
Και τρύγησε το φεγγαρίσιο μέλι της από το ρόδο των ανέμων

O Tempora, o Mores - II

Σε σχόλιο τρίτου κάτω από ανάρτηση φίλου στο FB, διάβασα πρόσφατα τη φράση "και ο Wagner ήταν ναζί". Αυτολεξεί και με τόνο σοβαρότατο, ενώ κανείς δεν διαφώνησε και αρκετοί, μάλιστα, επιδοκίμασαν. Ο Wagner, φυσικά, αποκλείεται εκ των πραγμάτων να "ήταν ναζί", αφού ο ναζισμός ως ιδεολογία και μόρφωμα δεν υπήρξε παρά τουλάχιστον 30 χρόνια μετά το θάνατό του. Τώρα, το ότι οι ναζιστές καπηλεύτηκαν και διαστρέβλωσαν το πνεύμα και τους συμβολισμούς του έργου του, είναι εντελώς άλλο ζήτημα. Με αυτήν τη "λογική", θα αποκαλούμε, δηλαδή, "ναζί" και τον Giordano Bruno, ο οποίος κάηκε ως αιρετικός το 1600 και του οποίου τη φιλοσοφία επίσης επιχείρησαν να οικειοποιηθούν οι οπαδοί του ναζισμού; Η τυφλή αυτή ευκολία των πρωθύστερων αφοριστικών χαρακτηρισμών τείνει, δυστυχώς - και κυρίως, επικίνδυνα - να γίνει κανόνας στην εποχή μας, αποδίδοντας σε προσωπικότητες και γεγονότα του παρελθόντος πτυχές και ιδιότητες εντελώς ανιστόρητες, οι οποίες, ενώ συχνά είναι απλώς υποθετικές και αδύνατον να αποδειχτούν, εκλαμβάνονται και αντιμετωπίζονται ως αναντίρρητα γεγονότα. Νοοτροπία που οδηγεί σε αυθαίρετες μεροληπτικές εκτιμήσεις και ισοπεδωτικές απορρίψεις, οι οποίες με τη σειρά τους υιοθετούνται και αναπαράγονται άκριτα, με κλιμακούμενη απολυτότητα. Την έχω φοβηθεί την εποχή μας, τρέμω το μέλλον που μας περιμένει έτσι και γενικευτούν τέτοιες τάσεις σε βαθμό ώστε να θεωρούνται αυτονόητες.

Ο Κόμπος στο Χτένι

Αγαπητό FB, τα πνευματικά δικαιώματα της μουσικής ΜΟΥ τα έχω ΕΓΩ και όχι ο κάθε τυχάρπαστος που πετάγεται σαν να μην πω τι και τα απαιτεί ΑΠ' ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ. Γκέγκε;

Λησμονιά (1919)

Hart Crane

Η λησμονιά είναι σαν τραγούδι
που ελεύθερο από μέτρο και ρυθμό, περιπλανιέται.
Η λησμονιά είναι σαν πουλί που τα φτερά του έχουν φιλιώσει,
διάπλατα ανοιγμένα και ασάλευτα -
ένα πουλί που αγόγγυστα αφήνεται στη ρότα των ανέμων.

Το Ψωμί (1942)

Francis Ponge

ΤΟ ΨΩΜΙ

Η επιφάνεια του ψωμιού είναι θαυμαστή, πρώτα απ' όλα χάρη στη σχεδόν πανοραμική εντύπωση που μας δίνει: σαν να έχουμε μπροστά μας, στο χέρι μας, τις Άλπεις, την οροσειρά του Ταύρου ή την Κορδιλιέρα των Άνδεων.

Η Θεία και Εγώ του Morris Panych

Από το Θεατρικό Εργαστήρι Καλλιθέας